บทที่ 29 ยังเป็นแพนด้าที่กำลังอุ้มท้องอยู่เหรอ?
......
“ผอ.หวัง”
“ว่าไง”
“นั่นแพนด้าเหรอ?”
“ดูคล้าย ๆ นะ”
เงียบกันไปอีกห้าวินาที
ในจอ แพนด้ายักษ์ตัวนั้นดื่มน้ำเสร็จแล้วก็เรอเสียงดัง ก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงข้างอ่างน้ำ จากนั้นมันเอียงหัวมองลูกเสือขาวที่นอนอยู่บนเบาะไม่ไกลนัก
ลูกเสือเองก็ตื่นแล้ว มันหรี่ตาที่บวมจนแทบเป็นขีด มองผู้มาเยือนที่ไม่ได้นัดหมาย
สัตว์ระดับสมบัติประจำชาติทั้งสองตัวจ้องตากันนิ่ง
“โทรหาหลินเฟิงหน่อย ถามดูว่าเกิดอะไรขึ้น...” น้ำเสียงของหัวหน้าฟังดูเหนื่อยล้ามาก
“ได้ครับ ผมโทรเดี๋ยวนี้”
.....
ติดตั้งกล้องวงจรปิดได้ไม่ถึงห้านาที ผอ.หวังก็โทรมา
หลินเฟิงรับสายทันที
“สหายหลินเฟิง”
ผอ.หวังกดเสียงต่ำ
“ตัวที่อยู่ในภาพกล้อง... นั่นแพนด้าเหรอ?”
“ใช่ครับ แพนด้ายักษ์”
“มันมาได้ยังไง?” ผอ.หวังถาม
“มาเองครับ พุ่งชนห้องเก็บของที่บ้านผมพัง แล้วก็กินน้ำผึ้งผาที่ผมเก็บไว้ไปเกือบหมด”
“น้ำผึ้งผา?”
“เรื่องมันยาวครับ” หลินเฟิงพิงกำแพงลานบ้าน แล้วมองแพนด้าที่นั่งอยู่กลางลาน เคี้ยวปากแจ๊บ ๆ
“เอาสั้น ๆ คือแม่เสือเห็นว่าผมผอมเกินไป ครั้งก่อนให้เก้งเหลืองมาส่งของแทนแต่ไม่สำเร็จ คราวนี้เลยเรียกเพื่อนซี้ของมันมาแทนครับ”
ปลายสายเงียบไปนานกว่าเดิม
ผ่านไปเจ็ดแปดวินาทีเต็ม ผอ.หวังถึงได้ส่งเสียงออกมา