บทที่ 27 โจรขโมยน้ำผึ้งงั้นเหรอ?
......
อาฟูรู้สึกว่าคำพูดของหลินเฟิงฟังดูโอ้อวดไปหน่อย
แต่พอลองคิดดูอีกที
หลินเฟิงเพิ่งกลับหมู่บ้านมาได้สามวัน ก็เก็บเสือโคร่งจีนใต้มาเลี้ยงหนึ่งตัว แถมยังได้สิทธิ์สวัสดิการสัตว์จากเสือขาวอีก
ตอนนี้ยังบังเอิญเจอน้ำผึ้งผาที่มีมูลค่าหลายหมื่นหยวนเข้าอีก
จะโอ้อวดก็ใช่ว่าจะไม่มีต้นทุน
พอจับราชินีผึ้งได้ เรื่องทุกอย่างก็ง่ายขึ้น
ไหน ๆ ก็เอาน้ำผึ้งผากลับหมู่บ้านมาด้วยแล้ว
หลินเฟิงไม่ได้เก็บไว้ทั้งหมด แต่แบ่งให้พวกอาฟูไปส่วนหนึ่ง ที่เหลือก็ให้ผู้ใหญ่บ้านนำไปแจกชาวบ้าน
น้ำผึ้งผาเป็นของดี เอาไปแลกเงินได้
คนในหมู่บ้านช่วยเหลือเขามามาก จะลืมบุญคุณไม่ได้
“อาเฟิง นายทำได้ดีมาก”
ผู้ใหญ่บ้านถือถังที่ใส่น้ำผึ้งผาจนเต็ม ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
หลินเฟิงเจอน้ำผึ้งผามากมายขนาดนี้ด้วยตัวเอง แถมยังเต็มใจแบ่งให้ชาวบ้าน
หาได้ยากจริง ๆ
“เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”
หลินเฟิงโบกมือส่งผู้ใหญ่บ้านกับพวกอาฟูกลับไป
แต่เขาไม่ได้พักผ่อน
เขาเก็บน้ำผึ้งไว้เองบ้างเหมือนกัน ไม่ถึง 5 ชั่ง
ก่อนอื่น เขานำน้ำผึ้งผาไปเก็บไว้ในห้องเก็บของทางฝั่งตะวันออกของลานบ้าน ส่วนตัวเขายังมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ
ราชินีผึ้ง
ภายในกรงผึ้งทำจากกระบอกไม้ไผ่ ราชินีผึ้งหินตัวนั้นเกาะนิ่งอยู่ ปีกกระพือเป็นครั้งคราว
【มืด... อึดอัด... อยากออกไป...】
เสียงในใจของมันเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย แต่ไม่ถึงกับเดือดดาล คล้ายกับกำลังคิดถึงครอบครัวมากกว่า
หลินเฟิงวางกรงผึ้งลงบนโต๊ะแล้วเริ่มลงมือ