บทที่ 12 กรมป่าไม้: ว่าไงนะ? เสือถูกเกาจนยอมสยบแล้วเหรอ???
......
ริมถนนชนบทที่อยู่ไกลออกไป
อาฟูปักคานหาบลงกับพื้น ใช้มันแทนไม้เท้าไปแล้ว
แต่ขาทั้งสองข้างก็ยังอ่อนยวบ
“หัวหน้าหมู่บ้าน... อาเฟิงโดนเทพภูเขาเข้าสิงหรือเปล่า?”
อาฟูมองหลินเฟิงที่กำลังเกาพุงแม่เสืออยู่ไกล ๆ จนยืนตาค้าง
นั่นมันเสือนะ เสือป่าที่โตเต็มวัยแล้วด้วย
แบบนี้ก็ได้เหรอ... นอนแผ่อยู่บนพื้นเนี่ยนะ?
แถมยังหงายพุงส่วนที่เปราะบางที่สุดให้ดูอีก?
นี่มัน... เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!!!
“ถามฉันแล้วฉันจะไปถามใครล่ะ อยู่มาตั้งหกสิบกว่าปี ฉันก็เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกเหมือนกัน!”
หลินฉางชิง หัวหน้าหมู่บ้าน ก็ไม่ได้มีสภาพดีกว่าอาฟูเท่าไร
เขาเบิกตาโตจนแว่นสายตายาวแทบไหลหลุดลงมา
เมื่อครู่ยังเป็นเสือตัวใหญ่ที่น่าเกรงขาม แค่คำรามทีเดียวก็ทำคนฉี่ราดได้อยู่เลย
แล้วตอนนี้ล่ะ? ส่ายหางไปมาเหมือนแมวส้มตัวเบ้อเริ่มไม่มีผิด
ตรงประตูบ้าน หลินเฟิงกำลังยอง ๆ อยู่ตรงหน้าแม่เสือขาว มือข้างหนึ่งลูบขนตรงคอของมันไปมา
แม่เสือขาว... ไม่ได้กัดเขา
ไม่ใช่แค่ไม่กัด หางของมันยังพาดอยู่บนขาหลินเฟิงด้วย ความดุร้ายที่เคยแผ่ซ่านราวกับกวาดทุกสิ่งให้ราบเรียบหายไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“นี่... เสือตัวนี้โดนวางยาอะไรหรือเปล่า?” ชายร่างกำยำที่แบกจอบพึมพำ
“จะมียาสลบแบบนั้นได้ยังไง” ป้าคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เสริมเสียงเบา “ฉันว่ามันเชื่องกับพี่เฟิงอยู่นะ”
เชื่อง
คำสองคำนี้เมื่อเอามาใช้กับเสือขาวป่าที่โตเต็มวัยแล้ว ฟังดูเหลือเชื่อสุด ๆ
หลินฉางชิงยืนนิ่งจ้องอยู่นาน
เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านมาสามสิบปี เคยสู้กับหมูป่า เคยรับมือดินถล่ม เคยหลงทางอยู่บนเขา แต่ภาพตรงหน้าไม่มีอะไรที่เขาจะเอาประสบการณ์เดิมมาเทียบได้เลย