บทที่ 11 แม่เสือ: ใช่! ตรงนี้แหละ ฟิน~
......
หนีเหรอ?
หลินเฟิงยืนอยู่ตรงปากประตูรั้ว ฟังเสียงตะโกนจากที่ไกล ๆ พลางยิ้มขื่นในใจ
เสือโตเต็มวัยพุ่งได้เร็วถึง 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
จากประตูรั้วไปจนถึงถนนในหมู่บ้านมีทุ่งหญ้ารกร้างยาวอย่างน้อย 200 เมตร แถมระหว่างทางยังมีหลุมบ่อกับก้อนหินอีก
ต่อให้เขางอกปีกขึ้นมาคู่หนึ่ง ก็ใช่ว่าจะบินหนีไปได้
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่มีปีกด้วย
หลินเฟิงไม่เพียงไม่หนี สายตาของเขากลับกวาดมองแม่เสืออย่างละเอียด
เขาพบว่าอาการของเสือตัวเมียตัวนี้ดูผิดปกติอยู่บ้าง
แม้มันจะปกป้องลูกเสือขาวตัวน้อย ดวงตาดุดันจับจ้องฝูงคน แต่ร่างกายกลับบิดไปมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
โดยเฉพาะบริเวณลำคอ
ขนสีขาวจับกันเป็นก้อน ไม่ใช่ขนพันกันตามปกติ แต่เป็นรอยจากการเสียดสีและเกาซ้ำ ๆ
แม่เสือถูตัวกับพุ่มไม้ข้าง ๆ เป็นระยะ
ทุกครั้งที่ถู ลำคอของมันจะส่งเสียงครางต่ำอย่างหงุดหงิดออกมา
หลินเฟิงเพ่งสมาธิ ทำใจให้สงบ
เสียงในใจของแม่เสือค่อย ๆ ดังเข้ามาในหัวเขา
【คัน... คันเหลือเกิน...】
【ไอ้เห็บบ้าพวกนี้! ดันกัดตรงจุดที่เอื้อมไม่ถึง!】
【ลูก อย่ามุดไปมาสิ แม่คันจนหงุดหงิดแล้ว!】
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง
หลินเฟิงเข้าใจในทันที
เห็บก็คือปรสิตที่พบได้ทั่วไปในภูเขา พอดูดเลือดแล้วตัวจะพองใหญ่ขึ้นหลายสิบเท่า
มันกัดตรงจุดอับด้านขวาของลำคอ แม่เสือเลียไม่ถึง เกาก็ไม่โดน
เจ้าลูกเสือขาวตัวน้อยดูเหมือนจะรู้สึกได้ว่าแม่ไม่สบายตัว
มันเขย่งปลายเท้า แลบลิ้นน้อย ๆ สีชมพูออกมา พยายามเลียคอแม่เสือ