ตอนที่ 24 ลูกเสือตัวนี้ดุจริง ๆ เปิดฉากมาก็ส่งลูกเสือมาให้เลย

บทที่ 24 ลูกเสือตัวนี้ดุจริง ๆ!

......

แสนขุนเขา ลึกเข้าไปในป่าทึบ

แม่เสือนอนหมอบอยู่บนโขดหินสีเขียวก้อนใหญ่ที่อุ่นเพราะแสงแดดส่อง อุ้งเท้าหน้าซ้อนกัน คางวางบนหลังอุ้งเท้า ส่วนหางกวัดแกว่งปัดพื้นหินเป็นครั้งคราว

มันไม่ได้ไปไหนไกล

หลังจากออกจากลานบ้านของหลินเฟิง แม่เสือก็เดินวนอยู่แถวหลังเขารอบหนึ่ง ก่อนจะหาที่โล่งมองเห็นได้กว้างขวางบนยอดเขาแล้วหมอบลง

จากมุมนี้มองเห็นเค้าโครงหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เชิงเขาได้พอดี

แม่เสือหรี่ตามองอยู่ครู่หนึ่ง

【แค่เก้งเหลืองฝูงเดียวยังจับตาดูไม่อยู่】

มันหาว เผยให้เห็นเขี้ยวสีขาววาวสี่ซี่

【ฉันอุตส่าห์ต้อนพวกมันข้ามเขามาตั้งสามลูก เนื้อสิบกว่าตัวกลับถูกเขาปล่อยหนีไปหมด เหลืออยู่ตัวเดียวก็ยังเป็นฉันที่ตบจนสลบเอง】

【สัตว์สองขาตัวนี้... สมองดี แต่ร่างกายไม่ไหว】

หางสะบัดสองที แม่เสือพลิกตัวนอนหงาย เปิดพุงรับแสงแดด

แสงแดดส่องบนขนท้องสีขาวจนอบอุ่น

มันนึกถึงเมื่อคืนขึ้นมา

ร่างกายของสัตว์สองขาตัวนั้นแข็งเกินไปจริง ๆ แขนผอมเหมือนไม้ไผ่ กระดูกแข็งจนทิ่มเจ็บ พิงตัวมันทีไรก็เจ็บซี่โครงทุกที

แบบนี้ไม่ได้

ต้องขุนให้อ้วน

แต่จะขุนยังไงล่ะ?

ใช่ว่ามันไม่เคยลอง เนื้อก็เอาไปส่งถึงหน้าบ้านแล้วแท้ ๆ แต่สัตว์สองขาตัวนั้นกลับกินแค่ชามเล็ก ๆ แถมยังกินกับข้าวสวยขาวจั๊วะอีก

แค่นั้นยังไม่พอให้ติดซอกฟันเสือด้วยซ้ำ

แม่เสือสะบัดหูอย่างหงุดหงิด

คิดอยู่ตั้งนาน จู่ ๆ มันก็นึกถึงเพื่อนสนิทตัวหนึ่งขึ้นมา

【ยัยนั่นอ้วนขนาดนั้น ต้องมีวิธีแน่!】

.....

หลินเฟิงเดินตามผึ้งหินตัวนั้นไปเกือบ 40 นาที