บทที่ 23 ทองคำเหลว น้ำผึ้งผา!
……
ปลายสายเงียบสนิทราวกับตายไปแล้ว
ผ่านไปนานกว่าสิบวินาที ในที่สุดเสียงเหนื่อยล้าของหัวหน้าก็ดังขึ้น
“รู้แล้ว”
“รู้แล้ว?” ผู้อำนวยการหวังชะงักไป
แค่นี้เหรอ?
ไม่ถามต่อ? ไม่ตกใจ? ไม่สงสัยเลยหรือไง?
“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?” หัวหน้าถามกลับ
“หรือจะให้ฉันส่งผู้เชี่ยวชาญด้านการเจรจาไปคุยกับคุณเสือหน่อย ว่าคราวหน้าถ้าจะส่งอาหาร ขอให้ใช้ช่องทางปกติ อย่าจู่โจมกันกะทันหันได้ไหม?”
ผู้อำนวยการหวังถูกคำพูดนั้นอุดปากจนพูดไม่ออก
หัวหน้าถอนหายใจ “ฟังนะ ข้อแรก ในเมื่อเก้งเหลืองถูกส่งไปถึงมือหลินเฟิงแล้ว ก็เป็นของหลินเฟิง หน่วยงานหรือบุคคลใด ๆ ห้ามยึดไปไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม”
ผู้อำนวยการหวังโล่งใจเหมือนได้ยาถอนกังวล
“ข้อสอง ติดตั้งอุปกรณ์เฝ้าระวัง! เราต้องติดตามความเคลื่อนไหวของเสือแม่ลูกตัวนั้นแบบเรียลไทม์ แล้วก็…ดูด้วยว่าคราวหน้ามันจะส่งอะไรมาอีก!”
ผู้อำนวยการหวังเข้าใจความนัยทันที นี่จะเรียกว่าติดกล้องได้ยังไง เห็นชัด ๆ ว่าอยากดูถ่ายทอดสดต่างหาก
“ข้อสาม” หัวหน้าหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลงต่ำกว่าเดิม “เรื่องนี้ให้จัดเป็นความลับระดับสูงสุดไปก่อน ส่วนคำชี้แจงต่อคนนอก ให้บอกว่าเราตั้งจุดสังเกตการณ์สัตว์ป่าที่บ้านหลินเฟิง งบประมาณทั้งหมดให้เบิกจากกองทุนเฉพาะกิจ”
“เข้าใจแล้ว!”
หลังวางสาย ผู้อำนวยการหวังถอนหายใจยาว ในเมื่อมีหัวหน้าคอยรับหน้าให้ เขาก็สบายใจขึ้นเยอะ
เขาหันกลับไปมองหลินเฟิง ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากเย็นจนดูเหมือนจะร้องไห้
“สหายหลินเฟิง เอ่อ…หัวหน้ามีคำสั่งมาแล้ว” ผู้อำนวยการหวังกระแอม พยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนขึ้น
“เก้งแดงตัวนี้ถือเป็น…เอ่อ…ของขวัญจากเสือแม่ลูก เพื่อช่วยเหลือคุณเป็นการส่วนตัว ทางองค์กรตัดสินใจเคารพความประสงค์ของเสือแม่ลูก”