บทที่ 25 หัวเสือกลายเป็นหัวหมู......
......
“นายมันเสือจริง ๆ เลยนะ กล้าพุ่งชนรังผึ้งตรง ๆ ได้ยังไง!”
หลินเฟิงหันหลังวิ่งทันที
แต่ลูกเสือวิ่งเร็วยิ่งกว่าเขาเสียอีก กระโดดไม่กี่ทีก็พุ่งมาถึงข้างเท้า แล้วไต่ตามขากางเกงของเขาเข้าไปทันที
“อย่ามุดเข้าไป—!”
ไม่ทันแล้ว
ลูกเสือมุดจากปลายขากางเกงเข้าไปเหมือนปลาไหล แล้วโผล่ออกมาจากชายเสื้อ ก่อนจะเกาะอยู่บนหลังของหลินเฟิงในที่สุด อุ้งเท้าทั้งสี่จิกไหล่เขาแน่น
ฝูงผึ้งไม่ได้ถอยหนีเพราะเป้าหมายตัวใหญ่ขึ้น ตรงกันข้าม เสียงหึ่งอย่างเกรี้ยวกราดของพวกมันยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม
หลินเฟิงรู้สึกแสบแปลบไปทั่วแผ่นหลัง
โดนต่อยเข้าแล้ว
เขาไม่สนใจความเจ็บ แบกลูกเสือไว้บนหลังแล้ววิ่งสุดชีวิตไปตามทางล่าสัตว์ที่ใช้มาตอนขามา
……
ในเวลาเดียวกัน
หน้าประตูบ้านของหลินเฟิง
อาฟูขี่จักรยานคันเก่าของเขามาจอดหน้าบ้านอย่างเอื่อยเฉื่อย คันที่มีแต่กระดิ่งไม่ดัง ส่วนอื่นดังไปหมด
เบาะหลังมัดอ้อยสองมัดที่ซื้อจากหมู่บ้านข้าง ๆ มา ตั้งใจเอามาให้หลินเฟิงกินหวาน ๆ
“พี่เฟิง?”
อาฟูชะโงกมองเข้าไปในบ้าน
ประตูรั้วเปิดอ้า ประตูห้องโถงก็เปิดอยู่เหมือนกัน
แต่ในบ้านกลับเงียบสนิท
ข้างกองฟืนตรงมุมกำแพง กวางเหลืองตัวนั้นนอนหมอบอยู่ในร่ม ดวงตาสีดำจับจ้องเขาอย่างระแวดระวัง แต่ไม่ได้วิ่งหนี
อีกด้านหนึ่ง ข้างลิ้นชักไม้ แม่เฮดจ์ฮ็อกกำลังพาเฮดจ์ฮ็อกน้อยอาบแดด ลูกกลมหนามสองตัวแผ่ตัวแบนติดพื้น หงายพุงขึ้นฟ้า ส่งเสียงครางอย่างสบายใจ
แต่กลับไม่เห็นหลินเฟิงเลย
“พี่เฟิง! อยู่บ้านไหม?” อาฟูตะโกนเรียกอีกครั้ง