บทที่ 22 สัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 2... เดลิเวอรี???
......
【ฉันวิ่งตะลุยไปตั้งหลายลูกเขากว่าจะรวบรวมฝูงนี้มาให้แกได้ รีบปิดประตูสิ!】
เสียงสาวใหญ่ของแม่เสือดังสนั่นขึ้นในหัวหลินเฟิง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน
หลินเฟิงเข้าใจแล้ว
แต่ปัญหาคือ...
ประตูบ้านแค่นี้จะขวางฝูงเก้งที่กำลังคลั่งได้หรือไง?
เขาลังเลไปเพียงชั่ววินาที ฝูงเก้งก็พุ่งมาถึงหน้าประตูรั้วแล้ว
พวกมันเห็นคนยืนอยู่ในลานบ้าน และเห็นปากกระบอกปืนที่ดำมืด
ข้างหน้ามีสัตว์สองขา ข้างหลังมีเสือขาวตัวใหญ่
ฝูงเก้งระเบิดสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดออกมาอย่างเต็มที่
จ่าฝูงที่วิ่งนำหน้าหักล้อกะทันหัน กีบทั้งสี่ครูดพื้นจนเกิดร่องลึกสองทาง จากนั้นก็อาศัยแรงส่งกระโจนขึ้นไปบนกองฟืนข้างกำแพง
“ฟ้าว—”
เก้งตัวนำถีบตัวกระโจนข้ามกำแพงสูงสองเมตรไปอย่างง่ายดาย แล้วหายลับเข้าไปในป่าทึบบนเขาด้านหลัง
เก้งที่เหลือเห็นอย่างนั้นก็พากันเปลี่ยนทิศทาง ใช้กองฟืนเป็นทางกระโดดข้ามกำแพงตามไปทีละตัว
หนึ่งตัว สองตัว สามตัว...
ลานบ้านของหลินเฟิงที่เดิมก็ไม่ได้กว้างนัก กลายเป็นสนามแข่งม้าของฝูงเก้งไปเสียแล้ว
ถังน้ำถูกชนล้ม ฝาบ่อถูกเหยียบจนดังโครมคราม ข้าวของกองนั้นที่อาฟูเอามาส่งถูกเตะกระจุยกระจายเต็มฟ้า
“จิ๊ ๆ!”
แม่เม่นลูกเม่นในลิ้นชักไม้ตรงมุมกำแพงตกใจจนขดตัวเป็นลูกบอลหนามกลมดิกสองลูก กลิ้งตะเกียกตะกายเข้าไปซ่อนในส่วนที่ลึกที่สุด
ลูกเสือขาวถูกเสียงปลุกจนตื่น มันโผล่หัวออกมาอย่างงัวเงีย