บทที่ 40 หลินเฟิง: นอนด้วยกันเหรอ???
......
“โฮก—”
【แกลงมานี่เดี๋ยวนี้!】
รูม่านตาตั้งของแม่เสือจ้องเขม็งไปยังเจ้าก้อนขนขาวดำบนเตียง โทสะพลุ่งพล่านจนแทบจะมองเห็นเป็นรูปร่าง
เพิ่งห่างไปแค่วันเดียว บ้านก็ถูกยึดซะแล้วเหรอ?
ใคร ๆ ก็พูดกันว่าต้องระวังไฟ ระวังขโมย ระวังเพื่อนสนิท คิดมาตลอดว่ามีแต่มนุษย์ที่ต้องระวังเรื่องพวกนี้
ไม่คิดเลยว่าเสืออย่างเธอ ราชาแห่งผืนป่า ยังต้องระวังเหมือนกัน!
ให้เจ้าหมอนี่มาป้อนสัตว์สองขาแท้ ๆ สุดท้ายกลับมายึดเตียงเธอไปหน้าตาเฉย?
“โฮก—”
【ฉันจะนับถึงสาม ถ้ายังไม่ลงมา ฉันโกรธจริง ๆ แล้วนะ!】
แม่เสือคำรามพลางก้าวเข้าไปอีกก้าว
โทสะที่แผ่ออกมาทำให้เสี่ยวจ้าวตกใจจนถอยกรูดไปไกล
ส่วนแม่แพนด้าน่ะหรือ
เจ้าตัวพลิกตัว แล้วกะพริบตากลมดำสองที
“อิงอิงอิง—”
【ไม่ลง】
【ตรงนี้อุ่นสุด ๆ...】
หนวดของแม่เสือชี้ชันขึ้นมาทันที
“โฮก—”
【ฉันให้แกมาเพื่อเลี้ยงเจ้าก้านไผ่นี่ให้อ้วนขึ้น! ไม่ใช่ให้มายึดเตียงเขา!】
【แกนี่นะ กินน้ำผึ้งของเขา ดื่มโจ๊กของเขา แล้วยังมายึดเตียงของเขาอีกเหรอ?】
แม่แพนด้าทำหน้าเหมือนถูกใส่ร้าย
“อิงอิงอิง—”
【แต่กระท่อมข้างนอกลมโกรกนี่นา...】
ฝีเท้าของแม่เสือชะงักไป
แต่ก็แค่ครึ่งวินาทีเท่านั้น
วินาทีถัดมา กล้ามเนื้อขาหลังของแม่เสือเกร็งเขม็ง เตรียมพุ่งเข้าใส่
ท่าทางชัดเจนมาก
แม้แต่เสี่ยวจ้าวที่หลบอยู่ตรงมุมห้องยังดูออกว่าแม่เสือกำลังจะกระโจนแล้ว
ถ้าเสือขาวหนักกว่าร้อยกิโลพุ่งเข้าใส่แพนด้าแล้วตะลุมบอนกัน เรื่องคงใหญ่แน่!