บทที่ 39 แย่แล้ว แม่เสือกับแม่แพนด้าตีกันแล้ว!
......
หลินเฟิงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นตรงประตูรั้ว
เขารู้แค่ว่าในห้องมีแขกมาเยือน
น้ำหนักกว่าร้อยกิโล ตัวกลมป้อม แถมยังมีรอยคล้ำรอบดวงตา... “แขก” คนนี้!
ข้างเตียงที่ปูผ้าปูที่นอนนุ่มฟูซึ่งตากแดดจนหอมกรุ่นไว้ ขาสั้น ๆ ข้างหนึ่งกำลังพยายามปีนขึ้นไปอย่างสุดแรง
“อิงอิงอิง——”
【เอื้อม...เอื้อมไม่ถึง...】
【ฮือ ๆ...ทำไมเตียงสูงขนาดนี้เนี่ย...】
【เจ้าก้านไม้ไผ่นั่นก็ไม่มาช่วยกันบ้างเลย...】
“นี่...”
“ลงมาเดี๋ยวนี้นะ!”
หลินเฟิงยืนอยู่ข้างเตียงในชุดนอน สีหน้าเอือมระอาสุดขีด
เมื่อครู่เขาเพิ่งกล่อมลูกเสือจนหลับ ตั้งใจจะเล่นมือถือสักพักแล้วค่อยนอน
แต่เจ้าตัวนี้กลับเดินเตาะแตะขาสั้น ๆ มาถึงข้างเตียงราวกับเป็นบ้านตัวเอง ไม่พูดไม่จาสักคำก็เริ่มตะกายขึ้นเตียง
“อิงอิงอิง——”
【ไม่ลง ไม่ลง! ยังไงก็ไม่ลง!】
【มีเตียงนุ่ม ๆ มีผ้าห่มอุ่น ๆ แบบนี้แท้ ๆ...ยังไม่ให้ฉันนอนอีก!】
【ฮึ╭(╯^╰)╮!】
【เจ้าก้านไม้ไผ่ก็ใจร้าย ปล่อยให้ฉันนอนในรังแบบนั้นได้ยังไง!】
【ฮึบ ฮึบ!】
แม่แพนด้าบ่นงึมงำถึงหลินเฟิงไปพลาง ออกแรงตะกายขึ้นไปไปพลาง
พอออกแรงเฮือกเดียว เจ้าตัวนี้ก็ปีนขึ้นเตียงได้จริง ๆ
【ฮ่า ๆ ฉันเก่งจริง ๆ!】
แม่แพนด้ายิ้มกริ่ม ก่อนจะคว้าผ้าห่มด้วยอุ้งเท้าข้างหนึ่งแล้วคลุมตัวทันที
ถึงขั้นเอาหมอนของหลินเฟิงมาหนุนใต้คออย่างสบายใจ
“อิง~”