บทที่ 41 เตียง...เตียงพังแล้วเหรอ???
......
เสี่ยวจ้าวกลับเข้าห้องตัวเอง แล้วปูนอนบนพื้น
เขานอนไม่หลับ
ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดของวันนี้วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ราวกับภาพฉายย้อนกลับ
ตอนเช้า—แพนด้าหนีออกจากกรง
ตอนบ่าย—แพนด้าเกาะติดบ้านหลินเฟิง ไม่ยอมกลับ
ตอนเย็น—เม่นคาบทองก้อนกลับมา
ตอนกลางคืน—เสือขาวโตเต็มวัยมาถึง
จากนั้น—เสือขาวกับแพนด้าเกือบตีกัน
สุดท้าย—สัตว์ร้ายสองตัวกับหลินเฟิงนอนเตียงเดียวกัน
เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มากกว่าตลอดสามปีที่เขาทำงานอยู่ศูนย์อนุรักษ์สัตว์รวมกันเสียอีก
เสี่ยวจ้าวพลิกตัว เอาหน้าซุกหมอน
“ไม่ปกติ...ไม่ปกติสุด ๆ...”
เขาพึมพำกับตัวเอง
หลินเฟิงคนนี้ตกลงมีที่มายังไงกันแน่?
ก็แค่คนทำไร่คนหนึ่ง แถมไม่มีแม้แต่ใบอนุญาตสัตวแพทย์
แต่พวกสัตว์อยู่ต่อหน้าเขาแล้วกลับเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละสายพันธุ์
แพนด้าไม่อาละวาด เสือไม่ดุ เม่นยังคาบของมีค่ากลับมาให้เอง
เขาพูดอะไร สัตว์ก็เชื่อฟังหมด
แค่บอกให้นอนด้วยกัน...
พวกมันก็นอนด้วยกันจริง ๆ เนี่ยนะ?
นั่นมันเสือกับแพนด้าเลยนะ!
พอนึกถึงหลินเฟิงที่ตอนนี้คงเบียดอยู่ตรงกลางระหว่างเสือกับแพนด้า เขาก็อดส่ายหน้าไม่ได้
ภาพแบบนั้น...ไม่กล้าจินตนาการเลย!
“ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว...”
เสี่ยวจ้าวดึงผ้าห่มคลุมหัว บังคับตัวเองให้หลับตา
แต่ในหัวกลับเอาแต่นึกถึงภาพเมื่อครู่อยู่เรื่อย
“โธ่เอ๊ย...”
“เตียงของพี่หลินแข็งแรงจริง ๆ ด้วย!”
เสี่ยวจ้าวพลิกตัว
“เสือขาวโตเต็มวัยหนักสองร้อยกว่าจิน แพนด้ายักษ์ตั้งท้องก็หนักสองร้อยกว่าจิน”