บทที่ 35 แพนด้าต้องอยู่กับคุณนี่แหละ! หลินเฟิง: ???
......
ตอนโจวหมิ่นมาถึงหมู่บ้านหลินเปียน ดวงอาทิตย์ก็คล้อยไปทางตะวันตกแล้ว
รถออฟโรดสีเขียวเข้มของศูนย์อนุรักษ์สัตว์จอดอยู่หน้าประตูรั้วบ้านหลินเฟิง
มีสามคนลงจากรถ ได้แก่ โจวหมิ่น ผู้ช่วยเสี่ยวจ้าว และอาจางที่แบกอุปกรณ์ตรวจรักษาแบบพกพามาด้วย
รอยแดงบนหน้าของเสี่ยวจ้าวที่ถูกอุ้งเท้าหมีตบยังไม่หาย สีแดงสดตั้งแต่ตอนเช้าเปลี่ยนเป็นม่วงคล้ำแล้ว
ประตูรั้วเปิดค้างอยู่
ทั้งสามเดินเข้าลานบ้าน แล้วก็เห็นภาพที่ทำเอาพูดไม่ออก
ข้างโต๊ะหินกลางลาน หลินเฟิงนั่งอยู่บนม้านั่งหิน ตรงหน้ามีข้าวสวยหนึ่งชามกับกับข้าวผัดสองจาน
ตอนนี้เขากำลังใช้ตะเกียบคีบไข่เจียวชิ้นหนึ่งเข้าปาก
อีกฝั่งของโต๊ะหิน แพนด้ายักษ์นั่งอยู่บนพื้น ตรงหน้ามีกะละมังเคลือบใบหนึ่ง ข้างในเป็นโจ๊กข้าวสวยที่หลินเฟิงเพิ่งต้มเสร็จ คลุกน้ำผึ้งลงไปนิดหน่อย
แต่เจ้านี่กินโจ๊กได้ไม่เหมือนใครเลย
มันเอาหน้าจุ่มลงไปทั้งหน้าแล้วซดเสียงดังจ๊วบ ๆ พอเงยหน้าขึ้นมา เม็ดข้าวก็ติดอยู่ข้างปาก คราบโจ๊กเปื้อนปลายจมูก
“อิงอิงอิง—”
【อร่อยจัง (งั่ม ๆ)!】
【โจ๊กบ้านไผ่ผอมก็อร่อยเหมือนกัน (งั่ม ๆ)】
【แต่แปลกจัง อร่อยขนาดนี้ ทำไมไผ่ผอมยังผอมอยู่เลยนะ? (งง.jpg)】
“กินข้าวก็กินไปสิ ทำไมคิดอะไรเยอะแยะด้วย?”
หลินเฟิงเคาะหน้าผากเจ้านั่นเบา ๆ ทีหนึ่ง
พอนึกถึงจุดประสงค์ที่มันมาหา—เพื่อเลี้ยงเขาให้อ้วนขึ้น—หลินเฟิงก็ยิ่งหงุดหงิด
มาหาเขาสองครั้งแล้ว