บทที่ 34 มาได้ยังไง? หนีออกจากกรงเหรอ?!
......
“เธอ...”
เสียงของหลินเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง
“มาได้ยังไง?”
แพนด้าเอียงคอมองเขา สีหน้าไร้เดียงสา
【เดินมาน่ะสิ】
【พวกนั้นไล่ตามมาตลอด ฉันข้ามภูเขามาตั้งสองลูกแน่ะ】
【แต่น้ำผึ้งบ้านนายอร่อยจริง ๆ อร่อยกว่านมในกรงห่วย ๆ นั่นเป็นหมื่นเท่า】
หลินเฟิงอึ้งไปเลย
พวกนั้นไล่ตามมาตลอดงั้นเหรอ?
เจ้านี่... คงไม่ได้หนีออกมาจากกรงหรอกนะ?
หลินเฟิงหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาเบอร์ของผู้อำนวยการหวังทันที
ดังสองครั้งก็มีคนรับสาย
“ผู้อำนวยการหวังครับ”
“สหายหลินเฟิง มีอะไรเหรอ? เรื่องเมื่อกี้ลองคิดดูอีกที—”
“ไม่ใช่เรื่องนั้นครับ” หลินเฟิงมองก้อนขนขาวดำที่กำลังเลียน้ำผึ้งบนอุ้งเท้าอยู่ในครัว สูดหายใจเข้าลึก ๆ “ผมมีเรื่องอยากถามครับ”
“ว่ามาสิ”
“ผมปฏิเสธไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”
“ใช่ นายปฏิเสธแล้ว ฉันก็เห็นด้วยแล้วนี่ แล้วทำไม...”
“งั้นช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ ว่าทำไมแพนด้าตัวนั้นถึงมานั่งกินน้ำผึ้งอยู่ในครัวบ้านผม?”
ปลายสายเงียบไป
เงียบอยู่เต็ม ๆ ห้าวินาที
“...ว่าไงนะ?”
“แพนด้ายักษ์ครับ” น้ำเสียงของหลินเฟิงราบเรียบ
“ตัวที่พวกคุณมารับไปเมื่อคืน ตัวที่กำลังตั้งท้องน่ะครับ”
“ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนพื้นห้องครัวบ้านผม กินน้ำผึ้งผาจนหมดกระปุกสุดท้ายของผมแล้วครับ”
ผู้อำนวยการหวังไม่ตอบ
หลินเฟิงได้ยินเสียงล้อเก้าอี้เลื่อนจากปลายสาย ตามด้วยเสียงคลิกรัว ๆ จากเมาส์