บทที่ 30 เจ้าตัวน้อยรู้แล้วว่าผิด...จะเชื่อฟังแล้ว!
......
“ท้อง...ท้องเหรอ?”
เสียงผู้อำนวยการหวังชะงักไป
นี่เป็นแพนด้ายักษ์ที่กำลังตั้งท้องจริง ๆ เหรอ?
“ประเมินจากพัฒนาการของลูกในท้องแล้ว กำหนดคลอดน่าจะอยู่ในช่วงสองถึงสามสัปดาห์ค่ะ” เสียงโจวหมิ่นดังมาจากปลายสาย
“ผู้อำนวยการหวัง เรื่องนี้ไม่ใช่แค่การค้นพบแพนด้ายักษ์ป่าตัวหนึ่งแล้วนะคะ”
“แพนด้ายักษ์ป่าที่กำลังตั้งท้องปรากฏตัวบริเวณชายขอบแสนขุนเขาในกว่างซี นั่นหมายความว่าแถบนี้อาจมีประชากรแพนด้ายักษ์ป่าที่เราไม่เคยรู้มาก่อนอาศัยอยู่”
ทั้งสองฝั่งของสายโทรศัพท์เงียบงันพร้อมกัน
ผู้อำนวยการหวังเปิดผ้าห่ม ก่อนจะก้าวเท้าเปล่าลงบนพื้น สมองอื้ออึงไปหมด
เสือโคร่งจีนใต้
แพนด้ายักษ์
แถมยังตั้งท้องด้วย
ทั้งหมดโผล่มาในลานบ้านของหลินเฟิง
“โจวหมิ่น จัดห้องคลอดแยกไว้ก่อน” เสียงผู้อำนวยการหวังตื่นเต็มตาแล้ว “เรื่องนี้ฉันจะรายงานขึ้นไปเดี๋ยวนี้”
……
ในเวลาเดียวกัน
ศูนย์อนุรักษ์สัตว์ ห้องสังเกตอาการแยกเดี่ยว
ฤทธิ์ยาสลบหมดลงตอนตีสองตรง
หนังตาของแพนด้ายักษ์ขยับ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งที่เห็นไม่ใช่ลานบ้านใต้แสงจันทร์ ไม่ใช่รังที่ปูด้วยฟางแห้ง ไม่ใช่โหลน้ำผึ้ง และไม่ใช่สัตว์สองขาที่ผอมเหมือนไม้ไผ่ต้นนั้น
แต่เป็นผนังสีขาว ลูกกรงเหล็ก และกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึก