บทที่ 8 แม่เฮดจ์ฮ็อก: ไปหาก้อนขาวมาอีกสักก้อน!
......
“มีอักษร ‘หวัง’ อยู่บนหน้าผากหรือ???”
“เสือเหรอ???”
เสียงของหลินฉางชิงที่ไม่อยากเชื่อดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์
หลินเฟิงไม่ได้เปิดลำโพงด้วยซ้ำ แต่เสียงที่ได้ยินก็ดังแทบไม่ต่างกัน
“ใช่ครับ เป็นแบบนั้นจริง ๆ” หลินเฟิงตอบรับ
“หลินเฟิง เพิ่งเช้าขนาดนี้ แกเล่นมุกแรงไปหน่อยแล้ว!”
หลินฉางชิงกระโดดลงจากเตียงเตาโดยไม่สนใจแม้แต่จะสวมรองเท้า
“ในแสนขุนเขามีเสือก็จริง แต่นั่นมันเรื่องก่อนตั้งประเทศแล้ว! ตอนนี้หาแม้แต่ขนเสือสักเส้นยังไม่เจอ แล้วจะมีเสืออยู่บนเตียงแกได้ยังไง?”
“หัวหน้าหมู่บ้าน ผมไม่ได้ล้อเล่น เจ้านี่นั่งอยู่บนขาผมเลย” หลินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ก่อนจะเสริมว่า “เมื่อกี้ผมส่งรูปให้แล้ว ลองดูสิครับ”
“รอเดี๋ยว ฉันไปหยิบแว่นสายตายาวก่อน”
เสียงรองเท้าแตะลากไปมาอย่างเร่งรีบดังจากปลายสาย ตามด้วยเสียงค้นหาข้าวของ
หลินเฟิงไม่ได้วางสาย เพียงมองลูกเสือขาวเงียบ ๆ
เจ้าตัวเล็กหมดความสนใจในตัวหลินเฟิงแล้ว หันไปจดจ่อกับแมลงกะปิที่ขอบเสื่อ
มันหมอบต่ำ บิดก้นสองที แล้วพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว
แมลงกะปิมุดเข้ารอยแยกบนพื้น มันจึงตะครุบพลาด
ลูกเสือขาวข่วนกระเบื้องอย่างไม่พอใจ
......
บ้านของหลินฉางชิง หัวหน้าหมู่บ้าน
หลินฉางชิงแตะเปิดโทรศัพท์ รูปหลายใบก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
รูปแรก
ในห้องสลัว ๆ มีร่างสีขาวขนฟูนอนหมอบอยู่บนเสื่อ
เขาหรี่ตาแล้วขยับเข้าไปใกล้หน้าจอ
ขนสีขาว
ลายขวางสีดำ
อักษร “หวัง” บนหน้าผาก แม้จะยังดูไม่ชัดเพราะเป็นลูกเสือ แต่ไม่มีทางดูผิดแน่นอน
ลมหายใจของหลินฉางชิงชะงักไป
มือเขาสั่น แตะเปิดรูปที่สอง
รูปนี้เป็นภาพระยะใกล้
ดวงตาสีฟ้าสดใสคู่หนึ่งจ้องตรงมายังกล้อง สัญชาตญาณดุร้ายอันเป็นเอกลักษณ์ของสัตว์ตระกูลแมวพุ่งทะลุหน้าจอออกมา