บทที่ 9 หัวโตมโหฬารในพงหญ้า!
......
จะไปหาก้อนขาวมาอีกตัวเหรอ???
หางตาของหลินเฟิงกระตุกวูบ
ยังจะหาอีกเหรอ?
ถ้าหาเพิ่มอีกตัว ชาตินี้เขาคงได้เข้าไปนั่งเย็บผ้าอยู่ข้างในจริง ๆ แน่
“ต่อไปอย่าเอาเจ้านี่มายัดใส่บ้านฉันอีก” หลินเฟิงชี้ลูกเสือขาวตัวน้อยที่หิ้วอยู่ในมือ น้ำเสียงจริงจัง “ได้ยินไหม?”
แม่เฮดจ์ฮ็อกกำลังเคี้ยวต้นกระเทียม พอได้ยินหลินเฟิงพูดก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเม็ดถั่วกะพริบปริบ ๆ
【ผู้มีพระคุณไม่ชอบก้อนขาวเหรอ?】
【เป็นไปไม่ได้ เมื่อคืนผู้มีพระคุณยังกอดมันนอนทั้งคืนอยู่เลย】
【เข้าใจแล้ว ๆ ที่มนุษย์พูดว่าไม่เอา ที่จริงคืออยากได้!】
【งั้นคราวหน้าหาก้อนดำมาให้แล้วกัน!】
หลินเฟิง: ......
“ก้อนดำก็ไม่ได้ ก้อนอะไรก็ไม่ได้ทั้งนั้น!”
หลินเฟิงตัดสินใจว่าจะต้องหยุดเจ้าสองตัวนี้ให้ได้ตั้งแต่ต้นเหตุ
“ฟังให้ดี”
เขายื่นนิ้วออกมา เคาะพื้นสองที
แม่เฮดจ์ฮ็อกเงยหน้าขึ้น ยังมีน้ำมันติดอยู่ตรงมุมปาก ดวงตาเม็ดถั่วเต็มไปด้วยความงุนงง
น้ำเสียงของหลินเฟิงสงบนิ่ง แต่เน้นหนักทุกคำ
“ห้ามไปหาอีกแล้ว”
“ไม่ว่าจะตัวดำ ตัวขาว หรือลายด่าง ก็ห้ามไปหาอีก!”
【หา?】
แม่เฮดจ์ฮ็อกเอียงหัวเล็กน้อย
หลินเฟิงชี้หมูแห้งที่เหลืออยู่ในชามกระเบื้อง แล้วทำท่าราวกับจะเก็บมันไป
“ถ้าไปหาก้อนขาวอีก หมูแห้งจะหมด”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเน้นเสียงหนักขึ้น
“หมดตลอดไป”
【!!!】
ขนหนามของแม่เฮดจ์ฮ็อกชันพรึ่บขึ้นทันที แต่ไม่ใช่เพราะโกรธ หากเป็นเพราะหวาดกลัว
【ไม่มีหมูแห้งแล้วเหรอ?】
【ไม่มีตลอดไปเลยเหรอ???】