บทที่ 7 ผู้ใหญ่บ้าน บ้านฉันมี...ลูกเสือขาวตัวน้อย!
......
【ไป ๆ กลับบ้านใหม่ไปนอนกัน พรุ่งนี้เช้าค่อยมาเฝ้ารออาหารเช้า】
แม่เฮดจ์ฮ็อกหาวอย่างพึงพอใจ
นอกประตูมีเสียงกรอบแกรบแผ่วเบา เฮดจ์ฮ็อกตัวแสบทั้งสองทำภารกิจสำเร็จแล้วก็ถอยกลับไปนอนฝันหวานในลิ้นชักไม้
ในห้องเหลือเพียงคนหนึ่งกับเสือหนึ่งตัว
ลูกเสือขาวรู้สึกว่าแสงจ้าเกินไป จึงส่งเสียงครางงึมงำ แล้วเอาหัวฟู ๆ ถูไถกับขาของหลินเฟิง หามุมที่สบายกว่า ก่อนจะนอนกรนต่อไป
มันยังขยับปากแจ๊บ ๆ สองที เผยลิ้นเล็กสีชมพูออกมา
หลินเฟิงค่อย ๆ ปลดสวิตช์ไฟแบบดึงเชือก
“แปะ”
ห้องกลับมามืดสนิทอีกครั้ง
เขาค่อย ๆ วางเคียวลง แล้วยัดกลับไปใต้หมอน
กล้ามเนื้อขาเกร็งแน่น ไม่กล้าขยับงอแม้แต่นิดเดียว
ลมกลางคืนพัดลอดร่องหน้าต่างเข้ามา หลินเฟิงจ้องเพดานมืดสนิท พลางฟังเสียงกรนสม่ำเสมอจากบนขา
......
ค่ำคืนบนเขาช่างยาวนานเหลือเกิน
หลินเฟิงนอนหงายท่าเดิม ขาซ้ายชาจนหมดความรู้สึก เขาลองสั่งนิ้วเท้าด้วยความคิด แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
ลูกเสือขาวหลับสนิท
นอกจากจะใช้ขาของหลินเฟิงเป็นหมอนแล้ว พอถึงครึ่งหลังของคืนมันยังยิ่งได้ใจ ใช้อุ้งเท้าทั้งสี่กอดน่องของหลินเฟิงไว้แน่น ท้องแนบติดกับหัวเข่าของเขา