บทที่ 26 เก็บน้ำผึ้ง จับราชินีผึ้ง!
......
“อาฟู เตรียมตัวหน่อย เราจะเข้าป่ากัน”
หลินเฟิงมองอาฟู พลางกำชับ
“ชุดกันผึ้ง เครื่องรมควัน มีดตัดรังผึ้ง ถังเก็บน้ำผึ้ง ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้”
อาฟูมองหลินเฟิงอย่างงุนงง
“เก็บน้ำผึ้งเหรอ?”
หลินเฟิงพยักหน้า “ใช่ เก็บน้ำผึ้ง!”
พูดไปพลาง หลินเฟิงก็โอนเงินให้อาฟู 1,000 หยวน
ในหมู่บ้านไม่มีชุดกันผึ้ง ต้องซื้อเอา
อาฟูรับเงินแล้วคร่อมจักรยานคันเก่าขี่ออกไป
กระดิ่งไม่ดัง แต่โซ่กลับส่งเสียงดังมาตลอดทาง
อาฟูจัดการได้รวดเร็ว ไม่ถึง 3 ชั่วโมงก็กลับมา
นอกจากอุปกรณ์แล้ว เขายังพาคนมาอีก 2 คน
คนหนึ่งคือลุงหลิวเกินที่อยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน อายุห้าสิบกว่า สมัยหนุ่มเคยเข้าป่าลึกกับพรานเฒ่า ปีนหน้าผาเดินบนกำแพงหินเป็นเรื่องถนัด
อีกคนคือลูกชายของหลิวเกิน หลิวเสี่ยวหม่าน อายุยี่สิบต้น ๆ เคยออกไปทำงานข้างนอก 2 ปี ปีนี้เพิ่งกลับหมู่บ้าน
“พี่เฟิง ผมคิดว่าแค่เราสองคนคงไม่พอ ลุงเกินเคยเก็บน้ำผึ้งป่าบนหน้าผามาก่อน มีประสบการณ์” อาฟูยกชุดกันผึ้ง 3 ชุดลงจากรถ
หลิวเกินพยักหน้าให้หลินเฟิง ไม่พูดมาก แต่แววตาเป็นประกาย
“ไปกันเถอะ” หลินเฟิงทิ้งลูกเสือไว้ที่บ้าน ให้นอนบนแผ่นรองนอนปรับอุณหภูมิ ข้าง ๆ วางนมที่ชงเสร็จไว้ครึ่งชาม
อาการบวมบนหน้าลูกเสือยังไม่ยุบสนิท ตาซ้ายลืมได้เพียงนิดเดียว มันมองแผ่นหลังของหลินเฟิงที่เดินออกจากบ้าน แล้วส่งเสียงครางอย่างน้อยใจ