บทที่ 10 บ้าเอ๊ย! ตัว...ตัวพ่อเสือ!
......
ขนสีขาว
ลายสีดำ
หัวเสือโตเต็มวัย ใหญ่กว่ากะละมังเสียอีก
ขนสีขาวราวหิมะเต็มไปด้วยลายพาดสีดำสนิท หน้าผากตรงกลางมีอักษรคำว่า “ราชา” ขนาดใหญ่ แผ่แรงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก
ดวงตาสีอำพันที่มีรูม่านตาเป็นเส้นตั้ง จับจ้องมายังทิศทางภายในกำแพงลานบ้านได้อย่างแม่นยำ แม้จะอยู่ห่างออกไปราวร้อยเมตรและมีหญ้ารกขวางอยู่
หลินเฟิงมองแม่เสือโคร่งขาวโตเต็มวัยที่อยู่ห่างจากเขาไม่ถึง 10 เมตร ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
รู้อย่างนี้เขาน่าจะทำตามที่ผู้ใหญ่บ้านบอก เตรียมจดหมายลาตายไว้ก่อน
ว่าแต่
ถ้าเขาเขียนตอนนี้ ยังทันไหมนะ?
“โฮก——”
เสียงคำรามดังขึ้นฉับพลันจากป่าลึกที่อยู่ไกลออกไป
เสียงหญิงสาวแสนทรงเสน่ห์กรีดผ่านอากาศ ดังก้องขึ้นในห้วงความคิดของหลินเฟิง
【ลูก! ลูกของแม่!】
ลูกเสือขาวตัวน้อยตรงปากประตูก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาในทันที
“โฮกว——!”
【แม่!】
มันข่วนช่องว่างใต้ประตูเหล็ก แล้วมุดตัวออกไป
ไม่นานก็พุ่งทะยานออกไป
ขาสั้นทั้งสี่เหยียบย่ำหญ้ารก วิ่งสุดแรงไปทางพุ่มไม้
“หยุดนะ!”
หลินเฟิงตวาดเสียงต่ำ
อุ้งเท้าของลูกเสือขาวขุดดินเป็นรอยสองทาง แต่มันกลับหยุดลงจริง ๆ
แต่ไม่ใช่เพราะเสียงตวาดของหลินเฟิง
เป็นเพราะเสียงอีกแบบที่ดังมาจากถนนชนบทไกลออกไปต่างหาก
“พี่เฟิง——!”
“ไม่ต้องกลัว! พวกเรามาแล้ว!”
เสียงตะโกนของอาฟูดังชัดเจน แม้จะอยู่ห่างออกไปครึ่งลี้
จากนั้นก็มีเสียงฆ้องทองเหลืองและกะละมังเหล็กดังต่อเนื่องสลับกันไป พร้อมเสียงตะโกนของผู้ชายวัยผู้ใหญ่เจ็ดแปดคน