บทที่ 19 แม่เสือ: ยืนบื้อทำไม? ขึ้นมาสิ!
......
เสือโคร่งจีนใต้ป่าตัวเต็มวัยลงจากเขากลางดึก วิ่งเข้าไปในบ้านชาวบ้าน
ไม่เพียงยึดเตียงไปครอง ยังตบที่นอนชวนเจ้าของบ้านมานอนด้วยกันอีก?
ผู้อำนวยการหวังตบหน้าผากตัวเอง เขาคิดว่าตัวเองคงกำลังฝันไป
แต่ปัญหาคือ ทุกอย่างในหน้าจอโทรศัพท์กำลังย้ำเตือนว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
“หลินเฟิง ฟังฉันนะ อย่าไปทำให้มันโมโหเด็ดขาด” ผู้อำนวยการหวังบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
“ค่อย ๆ ถอยออกมา ออกจากห้องก่อน มันอาจแค่ชอบที่นอนนุ่ม ๆ นายขังมันไว้ในห้อง แล้วไปนอนค้างที่ห้องอื่นก่อน”
“ฉันก็อยากถอยอยู่หรอก” หลินเฟิงพูดอย่างจนใจ
ในจังหวะนั้นเอง แม่เสือบนเตียงก็หมดความอดทนโดยสิ้นเชิง
【มัวชักช้าอะไรอยู่? ดึกดื่นไม่ยอมนอน ยังมาพึมพำกับกล่องดำเรืองแสงนั่นอีก น่ารำคาญชะมัด】
“ฟู่—”
แม่เสือยกอุ้งเท้าหน้าข้างหนึ่งที่ใหญ่กว่าใบหน้าคนขึ้น แล้วสะบัดส่ง ๆ
“เพี๊ยะ!”
โทรศัพท์ในมือหลินเฟิงถูกตบกระเด็นออกไปทันที
มันหมุนคว้างกลางอากาศสามร้อยหกสิบองศา ก่อนจะตกลงตรงมุมห้องดัง “ตุบ”
หน้าจอหงายขึ้น พอดีหันเข้าหาเพดาน
สายวิดีโอยังคงไม่ถูกตัด
ผู้อำนวยการหวังที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์เห็นเพียงภาพหมุนคว้างอย่างรุนแรง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่คานหลังคามืดมิด
“หลินเฟิง?! หลินเฟิง นายไม่เป็นไรใช่ไหม!” ผู้อำนวยการหวังตะโกนอย่างร้อนใจ