บทที่ 18 บอกให้มาหาได้ทุกเมื่อ ไม่ได้บอกให้ปีนขึ้นเตียงมาตอนดึกนะ!
......
หลินเฟิงนั่งอยู่บนเตียง ตัวชาไปหมด
มะ...ไม่จริงมั้ง!
แม่เสือเหรอ?
เขาหันไปมองนอกหน้าต่างตามแสงจันทร์
ร่างยักษ์ในลานบ้านที่มีความยาวลำตัวเกิน 2 เมตร ไหล่สูงเกือบ 1 เมตร นอกจากแม่เสือแล้วจะเป็นใครได้อีก?
“ไม่ใช่ว่ากลับเข้าป่าไปแล้วเหรอ?” คิ้วของหลินเฟิงกระตุกไม่หยุด
เขาไม่ใช่ไม่เคยคิดว่าแม่เสืออาจจะมา
ตอนกลางวันเขาพูดเองว่า “มาหาฉันได้ทุกเมื่อ”
แต่ที่เขาหมายถึงคือ “ทุกเมื่อ” อย่างน้อยก็อีกสามถึงห้าวันข้างหน้า
ไม่ใช่คืนเดียวกันนี่
ยิ่งไม่ใช่กลางดึกแบบนี้ด้วย
ดูเหมือนแม่เสือจะเห็นหลินเฟิง มันเดินย่างเท้าอย่างสง่างามตรงไปยังห้องโถงอย่างไม่รีบร้อน
ห้องนอนของหลินเฟิงอยู่ชั้นสอง
บ้านไม้เก่า ๆ มีบันไดอยู่ด้านนอก เป็นบันไดไม้แบบเปิดที่พาดติดผนัง
แม่เสือก้มมองบันไดแล้วลองเหยียบลงไปหนึ่งขั้น
แผ่นไม้ส่งเสียง “เอี๊ยด”
ไม่หัก
แม่เสือก้าวขึ้นขั้นที่สอง
“เอี๊ยด”
ขั้นที่สาม
“เอี๊ยด”
หลินเฟิงยืนอยู่หน้าต่าง มองเสือขาวโตเต็มวัยตัวหนึ่งเหยียบบันไดไม้ขึ้นมาทีละขั้น สีหน้าของเขาบรรยายได้ด้วยคำสี่คำ—
สิ้นหวังจนไม่อยากมีชีวิตอยู่
แม่เสือขึ้นบันไดขั้นสุดท้ายมาถึงระเบียงชั้นสอง
ตัวมันใหญ่เกินไปจนระเบียงดูแคบหายไปถนัดตา หางสีขาวกวาดผ่านราวระเบียง ส่งเสียง “ตึกตัก”
จากนั้นมันก็หยุดอยู่หน้าประตูห้องนอน
ประตูปิดไม่สนิท
แม่เสือดันด้วยหัว
“เอี๊ยด—”
ประตูเปิดออก
คนกับเสือสบตากันในแสงจันทร์ตอนเที่ยงคืน