บทที่ 20 ได้กินข้าวนุ่ม ๆ เพราะลูกเสือแล้วหรือไง???
......
“ไปแล้วเหรอ?”
“นอนอยู่ทั้งคืน แล้วก็ไปเลยเนี่ยนะ?”
ผู้อำนวยการหวังหันกลับไปมองหน่วยตำรวจพิเศษที่เตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่ ก่อนจะมองศาสตราจารย์เฉินที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งสวมชุดอุปกรณ์ครบครัน
ทำไมเรื่องมันไม่เป็นไปตามบทที่ควรจะเป็นเลยล่ะ
“ไปแล้วก็ดี... ไปแล้วก็ดีจริง ๆ”
เขาปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แล้วส่งปืนยาสลบให้คนข้าง ๆ
ไม่รู้ทำไม พอได้ยินว่าแม่เสือไปแล้ว ในใจเขานอกจากจะโล่งอก กลับยังรู้สึกเสียดายอยู่นิด ๆ
คงเป็นเพราะรายงานที่เขานั่งเขียนทั้งคืนเมื่อวาน วันนี้ไม่ได้ใช้แล้วล่ะมั้ง
“เอาละ เลิกเตรียมพร้อมได้” ผู้อำนวยการหวังโบกมือ
บรรยากาศตึงเครียดในลานบ้านคลายลงในที่สุด
หน่วยตำรวจพิเศษเก็บโล่ปราบจลาจลกับปืนยาสลบ แล้วถอยไปเฝ้าระวังอยู่นอกกำแพงลานบ้าน
ผู้อำนวยการหวังนั่งลงบนม้านั่งหินในลานบ้าน พลางเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
หลังฟังหลินเฟิงเล่าว่าเมื่อคืนแม่เสือมาขอ “พักค้างคืน” แล้วหนีไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ผู้อำนวยการหวังก็รู้สึกว่าตัวเองต้องกินยากู้ชีพโดยด่วน
“ก็หมายความว่า... มันเห็นนายเป็นหมอนข้างมีชีวิตเหรอ?” ศาสตราจารย์เฉินถือสมุดจด ดันแว่นขึ้น ดวงตายังฉายแววอิจฉาที่ปิดไม่มิด
หลินเฟิงพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ “ถ้ามีใครยอมมาทำหน้าที่หมอนข้างแทนฉัน ฉันยกเตียงให้เลย”
“แค่ก ๆ!” ผู้อำนวยการหวังกระแอมสองครั้ง ขัดบทสนทนาอันตรายนั้น แล้วกวักมือเรียกคนสองคนที่ถือกล่องอยู่ด้านหลังให้เข้ามา