บทที่ 33 แม่หมี: เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ? คาดไม่ถึงเลยใช่ไหม?
......
ปลายด้านเหนือของพื้นที่รกร้าง
หลังปฏิเสธหัวหน้าหวังแล้ว หลินเฟิงก็ย่อตัวลงกับพื้น สายตากวาดมองร่องรอยดินยุบหลายจุดลึกเข้าไปในพุ่มไม้
ตอนนี้ลูกเสือตัวน้อยถูกเขาหนีบไว้ใต้รักแร้ ขาสั้นทั้งสี่ลอยคว้างและเตะไปมาอยู่สองที ดูไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนัก
【ปล่อยเสือเสือไปนะ... เสือเสือยังขุดได้อยู่...】
“จำข้อตกลงสามข้อของเราได้ไหม?”
“อยู่เฉย ๆ ถ้าดื้ออีก คราวหน้าจะไม่พาออกมาด้วยแล้ว!”
หลังขู่ลูกเสือไปหนหนึ่ง พอเห็นว่าเจ้าตัวเลิกดื้อ หลินเฟิงก็วางมันกลับเข้าไปในกระเป๋าสะพาย
ส่วนตัวเขาเดินเลียบขอบพุ่มไม้ มุ่งหน้าไปทางเหนือทีละก้าว
เดินไปไม่กี่ก้าวก็จะย่อตัวลงมองพื้นสักครั้ง
ร่องรอยดินยุบไม่เด่นชัดนัก หากไม่ได้ตั้งใจหา ก็แทบสังเกตไม่เห็น
พื้นดินต่ำกว่าบริเวณรอบ ๆ แค่สองสามเซนติเมตร สีดินค่อนข้างคล้ำ ส่วนหญ้ากลับขึ้นหนาแน่นกว่าที่อื่น
นี่คือลักษณะของพื้นดินเหนือรังปลวก
หลินเฟิงเดินไปนับไป
หนึ่งจุด สองจุด สามจุด...
เมื่อเดินไปถึงบริเวณเหนือสุดของพื้นที่รกร้าง ใกล้เชิงเขา เขาก็หยุดเท้า
สิบสี่จุด
ใต้พื้นที่รกร้างทางเหนือราวสามสิบหมู่แห่งนี้ มีรังปลวกซ่อนอยู่อย่างน้อยสิบสี่รัง
หลินเฟิงหยิบสมุดบันทึกออกมา ทำเครื่องหมายตำแหน่งคร่าว ๆ ของจุดดินยุบแต่ละแห่ง
พอทำเครื่องหมายเสร็จ เขาก็มองจุดที่กระจัดกระจายอยู่บนกระดาษ นิ้วเคาะขอบสมุดเบา ๆ สองครั้ง