บทที่ 17 แม่เสือมาถึงแล้ว ทุกตัวหลบไป!
......
กลิ่นหอมลอยลอดช่องประตู กระจายอบอวลไปทั่วลานบ้าน
ในลิ้นชักไม้ตรงมุมกำแพงมีเสียงเคลื่อนไหวดังขึ้น
“จิ๊บ ๆ!”
【หอมจัง! กลิ่นอะไรเนี่ย!】
แม่เฮดจ์ฮ็อกโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมเล็กจับจ้องไปทางห้องโถง จมูกกระดิกฟุดฟิดไม่หยุด
【ผู้มีพระคุณทำหมูแห้งอีกแล้วเหรอ? ไม่ใช่สิ หอมกว่าหมูแห้งอีก!】
【แม่ หนูหิวแล้ว】เฮดจ์ฮ็อกน้อยเบียดเข้ามาด้วย น้ำลายแทบจะไหลย้อย
【ไป! ไปขอของกินกัน!】
แม่เฮดจ์ฮ็อกมุดออกจากลิ้นชักไม้โดยไม่ลังเล พาเฮดจ์ฮ็อกน้อยวิ่งขาสั้น ๆ ต้วมเตี้ยมไปทางห้องโถง
พอวิ่งมาถึงใต้บันได พวกมันก็หยุดกึก
เพราะบนขั้นบันไดมีเจ้าก้อนขนสีขาวนอนหมอบอยู่
ลูกเสือขาวเองก็ถูกกลิ่นเนื้อยั่วจนทนไม่ไหว
มันหมอบอยู่ตรงธรณีประตู ดวงตาที่ยังมีเยื่อสีน้ำเงินปกคลุมจ้องเตาอย่างไม่วางตา ลิ้นน้อยสีชมพูเลียริมฝีปากไม่หยุด
“แง้ว~”
【หอม! อยากกิน!】
ลูกเสือขาวเห็นแม่ลูกเฮดจ์ฮ็อก หูกระดิกเล็กน้อย แต่ไม่ได้สนใจพวกมัน เอาแต่จ้องหม้ออยู่
กลิ่นเนื้อหอมยั่วใจเกินไปจริง ๆ
แม่เฮดจ์ฮ็อกกัดฟัน พาเฮดจ์ฮ็อกน้อยเดินชิดกำแพงอย่างระมัดระวัง อ้อมลูกเสือขาวแล้วแอบเข้าไปในห้องโถง
เคี่ยวตุ๋นมาครึ่งชั่วโมง เนื้อก็เปื่อยนุ่มแล้ว
พอเปิดฝาหม้อ ไอสีขาวข้นก็พวยพุ่งขึ้นฟ้า
หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วพลิกไปมาอยู่ในน้ำซอสเข้มข้น สีแดงเงางาม เนื้อสั่นดุ๊กดิ๊ก แค่มองก็ชวนให้น้ำลายสอ