บทที่ 16 เลี้ยงดูตามกฎหมาย ถูกต้องตามระเบียบ!
......
“ลูกเสือ...ให้เลี้ยงไว้เหรอ???”
ผู้อำนวยการหวังมองศาสตราจารย์เฉินที่กำลังตื่นเต้นจนออกนอกหน้า คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะหนีบแมลงวันได้
จะให้ชาวบ้านเลี้ยงเสือเนี่ยนะ?
ถ้าผู้ใหญ่ถามขึ้นมา เขาจะอธิบายยังไง???
แต่ศาสตราจารย์เฉินไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พูดขึ้นมาเองว่า “แม่เสือวางลูกไว้ที่นี่ แสดงว่าเชื่อใจหลินเฟิงมาก ถ้าเราฝืนพาตัวไปจนทำลายความเชื่อใจนี้ พอแม่เสือคลั่งขึ้นมา ผลที่ตามมาคงร้ายแรงเกินจินตนาการ!”
“อีกอย่าง หลินเฟิงดูแลมันได้ดีแน่ ดูรังเฮดจ์ฮ็อกนี่สิ เขามืออาชีพยิ่งกว่าคนเลี้ยงสัตว์ระดับพิเศษของสวนสัตว์เราอีก!”
ผู้อำนวยการหวังขมวดคิ้วแน่น สีหน้าลำบากใจ
“แต่เหล่าเฉิน มันผิดระเบียบนะ คนทั่วไปจะเลี้ยงสัตว์ป่าคุ้มครองระดับหนึ่งได้ยังไง ถ้าข้างบนมาตรวจ...”
“ระเบียบมันตาย แต่คนยังเป็น ๆ อยู่!” ศาสตราจารย์เฉินร้อนใจ ตบต้นขาตัวเอง “กรณีพิเศษก็จัดการเป็นกรณีพิเศษสิ! ลงชื่อหลินเฟิงไว้กับสำนักป่าไม้ของพวกคุณ ให้เขาเป็นเจ้าหน้าที่นอกสังกัดของสถานีช่วยเหลือสัตว์ป่าชั่วคราว”
ผู้อำนวยการหวังมองลูกเสือขาวบนพื้น แล้วหันไปมองหลินเฟิง
ลูกเสือขาวกำลังกอดข้อเท้าหลินเฟิง ใช้ฟันที่ยังขึ้นไม่เต็มซี่แทะเชือกรองเท้า ในลำคอส่งเสียงครางครืดคราด เห็นได้ชัดว่าผ่อนคลายสุด ๆ
ถ้าพาตัวไป ความเสี่ยงสูงเกินไป อาจทำให้สัตว์ร้ายลงจากเขามาแก้แค้น
ถ้าให้อยู่ต่อ ดูเหมือนจะเป็นทางออกเดียวในตอนนี้ แถมปลอดภัยที่สุดด้วย