บทที่ 31 แพนด้า...จะกลับมาแล้วเหรอ?
……
บริเวณใกล้หน้าผาทางฝั่งตะวันออกของพื้นที่รกร้าง
หลินเฟิงยืนอยู่หน้ารังผึ้งเลียนแบบ สายตาจับจ้องไปยังทางเข้ารัง
บนลานหน้ารัง ผึ้งหินสิบกว่าตัวบินเข้าออกอย่างเป็นระเบียบ
บางตัวมีเกสรดอกไม้ติดอยู่ที่ขา บางตัวบินออกไปตัวเปล่า นี่คือสภาพการทำงานตามปกติในช่วงเก็บน้ำหวาน
หลินเฟิงหลับตาลง ตั้งใจฟัง
เสียงในใจของนางพญาผึ้งดังมาจากส่วนลึกของกล่องรัง ชัดเจนและสงบนิ่ง
【อบอุ่น...ปลอดภัย...พี่น้องมากันเยอะเลย...บ้านหลังนี้ดีจัง...】
ไม่มีความกระวนกระวาย ไม่มีความคิดอยากหนี
นางพญาผึ้งตั้งหลักได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
หลินเฟิงลืมตา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
นางพญาผึ้งที่ปล่อยเข้าไปเมื่อวานตอนเย็น ดึงดูดผึ้งงานอย่างน้อยยี่สิบถึงสามสิบตัวให้มารวมกลุ่มได้ภายในเช้าวันนี้ ใช้เวลาไม่ถึง 15 ชั่วโมงด้วยซ้ำ
ความเร็วนี้เร็วกว่าที่เขาคาดไว้เกินเท่าตัว
เขาพอเดาสาเหตุได้ รังผึ้งทั้ง 13 รังบนหน้าผามีประชากรมากเกินไป ความหนาแน่นของผึ้งงานสูง จึงมีแนวโน้มจะแยกรังอยู่แล้ว
รังผึ้งเลียนแบบของเขาจึงกลายเป็นทางระบายที่พร้อมใช้งาน
อีกสามถึงห้าวัน จำนวนผึ้งงานในรังนี้ก็จะเพิ่มขึ้นเกินสองถึงสามร้อยตัว และก่อตัวเป็นกลุ่มประชากรขนาดเล็กที่แยกเป็นอิสระ
ถึงตอนนั้นก็เริ่มสร้างรังผึ้งเลียนแบบหลังที่สองและสามได้
หลินเฟิงจดข้อมูลที่สังเกตได้ในวันนี้ลงสมุดบันทึก ทั้งจำนวนผึ้งงาน ความถี่ในการบินเข้าออก และสัดส่วนผึ้งที่นำเกสรกลับมา
จากนั้นเก็บสมุดแล้วเริ่มเดินสำรวจพื้นที่รกร้าง
200 หมู่
พอพูดออกมาก็ดูเป็นตัวเลขเบาหวิว แต่พอเดินจริงถึงจะรู้ว่ามันกว้างแค่ไหน