บทที่ 32 เงานั่น...แพนด้าเหรอ?!
......
หลินเฟิงยืนอยู่กลางพื้นที่รกร้าง มือยังกำโสมอูหลิงก้านนั้นไว้
โทรศัพท์แนบอยู่ข้างหู คำพูดเมื่อครู่ของผู้อำนวยการหวังยังวนเวียนอยู่ในหัว
แพนด้ายักษ์กำลังตั้งท้อง กำหนดคลอดอีก 2-3 สัปดาห์ แถมยังจะส่งกลับมาให้อยู่ที่นี่อีก
“ผู้อำนวยการหวัง ไม่ได้ครับ” หลินเฟิงปฏิเสธทันที
ยังไม่ทันรอให้ผู้อำนวยการหวังพูด หลินเฟิงก็อธิบายต่อทันที
“ผู้อำนวยการหวัง ที่นี่เป็นฟาร์มนะครับ พื้นที่รกร้างยังบุกเบิกไม่เสร็จ ต้นกล้าไม้ผลก็ยังไม่ได้ปลูก แม้แต่รั้วก็ยังไม่ได้ทำ จะให้แพนด้ายักษ์ที่กำลังตั้งท้องมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ?”
“ฉันรู้ว่าสภาพที่นี่ไม่ค่อยดี แต่ที่ศูนย์...”
“ผู้อำนวยการหวัง ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องสภาพแวดล้อมครับ” หลินเฟิงพูดขัด
“การดูแลแพนด้าที่กำลังจะคลอดต้องละเอียดขนาดไหน คุณรู้ดีกว่าผมอยู่แล้ว ทั้งโภชนาการก่อนคลอด อุณหภูมิและความชื้นในห้องคลอด ไปจนถึงการช่วยป้อนนมลูกแพนด้าแรกเกิด ผมทำอะไรพวกนี้ไม่เป็นสักอย่าง”
“ผมเป็นแค่เกษตรกร ไม่มีแม้แต่ใบประกอบวิชาชีพสัตวแพทย์ ถ้าเกิดอะไรขึ้น ใครจะรับผิดชอบครับ?”
ผู้อำนวยการหวังเงียบไป
หลินเฟิงยัดโสมอูหลิงลงกระเป๋าสะพาย ก่อนพูดต่อ “ที่ผมทำได้ก็แค่ป้อนนมลูกเสือกับทำรังให้มัน นั่นก็เพราะแม่เสือเต็มใจฝากลูกไว้กับผม อีกอย่าง การดูแลลูกเสือไม่ได้ยากเทียบกันได้เลยกับการดูแลแพนด้าที่กำลังจะคลอด”
“ถ้าคุณส่งมันกลับมาแล้วเกิดเครียดหนักกว่าเดิมล่ะครับ? ถ้ามันคลอดก่อนกำหนดที่นี่ล่ะ? ผมจะเอาอะไรทำคลอดให้มัน มีดทำครัวเหรอครับ?”
เสียงถอนหายใจยาวดังมาจากปลายสาย
“ที่นายพูด...ก็มีเหตุผล” น้ำเสียงผู้อำนวยการหวังเหนื่อยล้าราวกับไม่ได้นอนมาสามวัน “เอาเถอะ ฉันจะลองคุยกับโจวหมิ่นอีกที ดูว่ามีวิธีอื่นไหม”