บทที่ 15 ลูกเสือ...อยู่ต่อแล้วเหรอ???
......
เสียงหัวเราะพลันหยุดกึก
ทุกคนในที่เกิดเหตุพากันงงเป็นไก่ตาแตก
พวกเขาจ้องแม่เสือที่หันกลับมามองจากระยะไกล ต่างพากันอึ้งจนพูดไม่ออก
ไม่ได้เกลี้ยกล่อมให้มันกลับไปแล้วเหรอ?
ทำไมถึง...
กลับมาอีกล่ะ?
อาฟูยกมือปิดปากตัวเองทันที
อย่าให้เป็นเพราะเมื่อกี้เขาตะโกนไปสองสามประโยคเลยนะ!
ศาสตราจารย์เฉินหน้าซีดเผือด “ทำไมแม่เสือกลับมาอีกแล้ว? ลูกเสือมีปัญหาอะไรหรือเปล่า? เร็ว! เตรียมยาสลบ!”
หมาป่าหากหันกลับมา ไม่แก้แค้นก็ต้องตอบแทนบุญคุณ!
เสือก็ไม่ต่างกันเท่าไรหรอก
“หลินเฟิง ถอยไป!”
ผู้อำนวยการหวังชักปืนพกจากเอวออกมาในพริบตา แล้วขวางอยู่ตรงหน้าหลินเฟิง
หลินเฟิงไม่ถอย
เขามองแม่เสือที่กำลังวิ่งพุ่งเข้ามา คิ้วขมวดเล็กน้อย
แม่เสือวิ่งเร็วมาก ระยะทางร้อยเมตรพริบตาเดียวก็ถึง
มันกระโจนขึ้นมาบนถนนในหมู่บ้านดัง “ปัง” ก่อนลงพื้นด้วยอุ้งเท้าทั้งสี่ เกิดเสียงทึบหนัก
ในปากของมันคาบลูกเสือขาวตัวนั้นมาด้วย
“แกร๊ก ๆ!”
เสียงขึ้นลำกระสุนดังขึ้น
“อย่ายิง!” หลินเฟิงรีบห้าม
“มันไม่ได้กลับมาทำร้ายพวกเรา!”
หลินเฟิงพูดพลางเดินเข้าไปหาแม่เสือ
ผู้อำนวยการหวังกับคนอื่น ๆ ใจเต้นระทึกจนแทบหลุดไปอยู่ที่คอ
ปากกระบอกปืนของหน่วยตำรวจพิเศษเล็งไปที่หัวแม่เสือตลอดเวลา
ถ้ามันพุ่งเข้าใส่เมื่อไร ก็พร้อมยิงได้ทันที
แต่แม่เสือกลับทำราวกับไม่เห็นคนเหล่านั้น เดินตรงเข้าประตูรั้วมาหยุดตรงหน้าหลินเฟิง
จากนั้น ท่ามกลางสายตาของทุกคน มันก็คลายปากออก
“ตุบ”
ลูกเสือขาวตกลงข้างเท้าหลินเฟิง
“โฮก...”
【เจ็บ...】
ลูกเสือขาวเจ็บเพราะถูกปล่อยตกลงมา มันกลิ้งไปบนพื้นสองตลบก่อนลุกขึ้นยืน สีหน้ายังงุนงงอยู่บ้าง