บทที่ 37 เม่นเอาทองคำก้อนธรรมชาติมาให้?
......
“ในที่สุดพวกนายสองตัวก็กลับมาสักที?”
เห็นเม่นสองตัวเดินดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา หลินเฟิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
โสมอูหลิงในพื้นที่รกร้างนั่น คงต้องหวังให้แม่ลูกคู่นี้ช่วยขุดแล้ว
“จี๊ด ๆ ๆ”
【กลับมาแล้ว กลับมาแล้ว!】
แม่เม่นร้องจี๊ด ๆ เดินมาข้างเท้าหลินเฟิง ก่อนจะคายของชิ้นเล็ก ๆ ในปากลงพื้น
เม่นน้อยทำตามบ้าง มันอ้าปาก ปล่อยเม็ดกลม ๆ ให้กลิ้งไปสองตลบแล้วหยุดอยู่ข้างเม็ดของแม่
จากนั้นเม่นทั้งสองก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ดวงตาเล็กเท่าเมล็ดถั่วจ้องมองหลินเฟิง
【ผู้มีพระคุณ! ดูสิ! ของดีเลยนะ!】
【พวกเราหาตั้งนานแน่ะ!】
เสี่ยวจ้าวยืนอยู่ข้าง ๆ คิ้วขมวดจนแทบเป็นรูปอักษรชวน
ทำไมมีเม่นมาอีกสองตัวล่ะ?
“พี่หลิน…สองตัวนี้มันยังไงกันครับ?”
“เพื่อนบ้านน่ะ” หลินเฟิงย่อตัวลงตอบส่ง ๆ “ก่อนหน้านี้ช่วยพวกมันไว้ แล้วก็ทำรังให้ ตอนนี้เลยเกาะอยู่ไม่ยอมไปไหน”
“เม่นเหรอครับ? เลี้ยงไว้ในลานบ้าน?”
“ไม่ถึงกับเลี้ยงหรอก แค่มาอยู่ที่นี่” หลินเฟิงเหลือบมองลิ้นชักไม้ “รังอยู่ตรงนั้น”
เสี่ยวจ้าวมองสลับไปมาระหว่างแม่ลูกเม่นกับลิ้นชักไม้ สีหน้าดูซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย
“งั้นตอนนี้ในลานบ้านของพี่ก็มี…ลูกเสือขาว แพนด้ายักษ์ แล้วก็เม่นอีกสองตัว?”
“ยังมีกวางเหลืองด้วย” หลินเฟิงพยักพเยิดไปทางมุมกำแพงลานบ้าน
ในเงามืด กวางเหลืองตัวนั้นกำลังนอนเคี้ยวเอื้องอย่างสงบ
เสี่ยวจ้าวอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก
“ว่าแต่” หลินเฟิงชี้ไปที่ลูกเสือขาวซึ่งกำลังนอนกรนอยู่บนเบาะ “รู้ไหมว่าเจ้าตัวนั้นมาได้ยังไง?”