บทที่ 38 แม่เสือ...ก็กลับมาแล้วเหรอ???
......
“ในภูเขา...ยังมีอีกเหรอ???”
เสี่ยวจ้าวมองหลินเฟิง แล้วหันไปมองแม่เฮดจ์ฮ็อกกับลูกสาวที่ทำท่าราวกับกำลังรอรับคำชม
เขานิ่งค้างไปทั้งตัว
เขาอยู่ที่ศูนย์อนุรักษ์สัตว์มาสามปี เคยเห็นเคสช่วยเหลือสัตว์ป่ามาไม่ต่ำกว่าแปดสิบครั้ง
สัตว์พวกนั้นหลังได้รับการรักษา ถ้าตอนปล่อยคืนธรรมชาติยังหันกลับมามองสักครั้ง ก็นับว่ารู้ภาษาเป็นอย่างมากแล้ว
แต่สถานการณ์ตรงหน้านี่มันอะไรกัน?
แค่ทำรังให้หนึ่งหลัง ก็เอาลูกเสือโคร่งจีนใต้มาให้ตัวหนึ่ง
ให้อาหารมันเทศนิดหน่อย ก็ยังคาบทองก้อนรูปหัวสุนัขกลับมาตั้งสองก้อนอีกเหรอ?
แถม...ในภูเขายังมีอีกเหรอ?
นี่มันเฮดจ์ฮ็อกที่ไหนกัน นี่มันหนูค้นสมบัติในตำนานชัด ๆ!
“เสี่ยวจ้าว เลิกยืนเอ๋อได้แล้ว ไปห้องครัวกัน”
ตอนนี้หลินเฟิงดีใจสุด ๆ
ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าเฮดจ์ฮ็อกสองตัวนี้เอาแต่ก่อเรื่อง
ตอนนี้ดูแล้ว เขาคิดตื้นเกินไปจริง ๆ!
การเก็บเจ้าตัวเล็กสองตัวนี้ไว้ เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดตั้งแต่เขากลับมาอยู่หมู่บ้านแน่นอน
โสมอูหลิงใต้ที่ดินรกร้างยังไม่ได้ขุด ทองในลำธารหลังเขาก็โผล่มาอีกแล้ว
“ไปห้องครัวเหรอ?”
เสี่ยวจ้าวมองหลินเฟิงอย่างงุนงง
เพิ่งกินมื้อเย็นไปไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังจะไปห้องครัวอีก?
“ก็ไปทำของกินให้เฮดจ์ฮ็อกไง!”
“สองตัวนี้อุตส่าห์เอาทองก้อนรูปหัวสุนัขกลับมาให้นะ~”
“ต้องให้รางวัลสิ!”
......
ไม่กี่นาทีต่อมา
เสียงก่อไฟดังมาจากห้องครัว