บทที่ 14 ข่าวดี: เสือกลับไปแล้ว! ข่าวร้าย: ......
......
คำพูดที่ผู้อำนวยการหวังเตรียมไว้ติดอยู่ในลำคอ กลืนก็ไม่ลง คายก็ไม่ออก
“นาย...ตกลงแล้วเหรอ?”
“ถ้าเจ้านี่อยู่กับฉัน ฉันได้ติดคุกแน่” หลินเฟิงพูดอย่างเป็นเหตุเป็นผล “รีบพามันไปเถอะ”
ผู้อำนวยการหวังอึ้งไป
เขาเตรียมคำพูดไว้เต็มท้อง แต่กลับไม่ได้ใช้สักประโยค ชายหนุ่มตอบตกลงง่ายเกินไป จนเขาปรับตัวไม่ทัน
“นาย...ไม่มีข้อโต้แย้งเหรอ?” ผู้อำนวยการหวังถามอย่างหยั่งเชิง
“ฉันจะมีข้อโต้แย้งอะไรได้ล่ะ?” หลินเฟิงถอนหายใจ
นี่มันสัตว์ป่าคุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศเชียวนะ เป็นสัตว์ที่ทำให้ติดคุกยาวได้เลย
ไม่พามันไป แล้วจะเก็บไว้ฉลองปีใหม่หรือไง?
ผู้อำนวยการหวังนิ่งไปสามวินาที ก่อนจะได้สติ แล้วกวักมือเรียกคนด้านหลัง
“เหล่าเฉิน! เตรียมยาสลบ! ตอนนี้เสืออารมณ์สงบอยู่ ยิงเข็มเดียวให้สลบ แล้วจับใส่กรงขนย้าย!”
ศาสตราจารย์เฉินหยิบกล่องโลหะสีเงินออกมาจากรถออฟโรด เจ้าหน้าที่วางยาสลบถือปืนเดินตามหลัง ทุกคนค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปทางลานบ้านอย่างระมัดระวัง
หลินเฟิงเหลือบมองเจ้าหน้าที่วางยาสลบที่กำลังง่วนกับการเตรียมอุปกรณ์ พวกเขายังมาไม่ถึง เขาก็หันหลังเดินไปหาแม่เสือแล้ว
แม่เสือยังนอนหงายแผ่สี่ขาอยู่
หลินเฟิงย่อตัวลงตรงหน้า
“นี่”
แม่เสือเปิดเปลือกตาขึ้นข้างหนึ่ง
【อะไร? เกาต่อสิ】
“ถึงเวลากลับแล้ว”
หูของแม่เสือขยับเล็กน้อย
【กลับไหน?】
“กลับเข้าป่า” หลินเฟิงชี้ไปยังแสนขุนเขาที่ทอดยาวอยู่ไกล ๆ “บ้านแกอยู่ทางนั้น”