บทที่ 42 ขุดคุ้ยหาทองกัน!
......
หลินเฟิงมองเจ้าของร้าน
เขามีเหตุผลที่จะสงสัยว่าเจ้าของร้านเข้าใจผิด
แต่จะทำยังไงได้ล่ะ?
อธิบายให้ฟังเหรอ?
บอกว่าเขาไม่มี ‘รถถัง’ แต่มีแม่เสือกับแม่หมีแพนด้าแทนงั้นเหรอ?
ใครจะไปเชื่อกันล่ะ!
“เอาเตียงหลังนี้แหละ”
“อ้อ ซื้อเตียงธรรมดาอีกหลังด้วย”
เรื่องเตียงของเสี่ยวจ้าวยังไม่ได้จัดการเลย
อีกฝ่ายมาช่วยงาน จะให้มานอนปูเสื่อกับพื้นตลอดก็ไม่ได้
พอเลือกเตียงเสร็จ หลินเฟิงก็จ่ายเงินและให้เจ้าของร้านช่วยจัดส่ง
จากนั้นทั้งสองก็เดินซื้อของใช้จำเป็นอีกหลายอย่างในเมือง
พอกลับถึงบ้าน เตียงก็มาส่งพอดี
คนส่งของสองคนช่วยกันแบกชิ้นส่วนเตียงโครงเหล็กขึ้นบันไดหน้าบ้าน จนหน้าแดงก่ำ
“พี่ชาย เตียงนี่...เอาไว้นอนจริง ๆ เหรอ?”
หลินเฟิงไม่ได้ตอบ และก็ไม่อยากตอบด้วย
ดีที่คนส่งของไม่ได้อยากรู้อยากเห็นมากนัก พอประกอบเตียงเสร็จก็กลับไป
เตียงโครงเหล็กที่ทำจากท่อหนาพิเศษนี่แข็งแรงจริง ๆ
วางลงบนพื้นแล้วมั่นคงราวกับแท่นเหล็ก
หลินเฟิงลองโยกแรง ๆ สองที มันกลับไม่ขยับสักนิด
ใช้ได้เลย
คราวนี้ไม่ต้องพูดถึงแม่เสือกับแม่หมีแพนด้า ต่อให้มีช้างตัวใหญ่มาอีกตัวก็...
ถุย ๆ ๆ!
หลินเฟิงรีบสลัดความคิดอัปมงคลนี้ออกจากหัว
เขาเก็บขี้เลื่อยกับเศษไม้อื่น ๆ ในห้อง พอมีเวลายังต้องไปคุยกับอาฟูด้วย
ยังไงเตียงนี่ก็เป็นฝีมือของคุณตาเขา
เก็บกวาดเสร็จ หลินเฟิงก็เปลี่ยนไปใส่รองเท้ายาง แล้วเหน็บมีดพร้าไว้ที่เอว