บทที่ 43 ฮัสกี้ที่แฝงตัวเข้าไปในฝูงหมาป่า...หา???
......
“เมื่อคืนก่อนเธอไปจับหมูป่ามาให้ฉันเหรอ?”
หลินเฟิงขัดความคิดของแม่เสือขึ้นมา
แม่เสือดูจะสงสัยอยู่บ้าง จึงเอียงหัวเล็กน้อย
“โฮ่งงง—”
【ใช่น่ะสิ】
【ดูหุ่นนายสิ ลมพัดทีก็แทบปลิว ฉันอุตส่าห์หาอาหารมาให้ นายกลับเอาไปเลี้ยงซะงั้น】
【ฉันทนดูไม่ไหว เลยคิดจะจับหมูป่ามาบำรุงนายสักหน่อย】
【ใครจะคิดว่าจะไปเจอฝูงหมาป่าเวรนั่นเข้า】
【แต่ไม่เป็นไร ฉันชนะแล้ว】
ชนะแล้ว
แต่ต้องแลกมาด้วยแผลสามรอยที่ขาหน้าซ้าย
นี่ไม่ใช่แค่ “แผลถลอกภายนอก” แต่เป็นบาดแผลใหญ่ที่ส่งผลต่อการล่า
สำหรับเสือป่าแล้ว ขาหน้าคืออาวุธสำคัญ
ทั้งการพุ่งตะครุบ กดเหยื่อ และฉีกกัด ล้วนต้องอาศัยแรงจากขาหน้า เมื่อขาหน้าซ้ายบาดเจ็บ แรงพุ่งตะครุบก็ลดลงอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา แม่เสือคงไม่เสี่ยงแบบนี้
ตามปกติ เสือโคร่งจีนใต้โตเต็มวัยจะหลีกเลี่ยงฝูงหมาป่าโดยสัญชาตญาณ ไม่ใช่ว่าสู้ไม่ไหว แต่ไม่จำเป็นต้องเสี่ยง
สัตว์ตระกูลแมวเป็นนักล่าที่ออกลำพัง หากเลี่ยงการบาดเจ็บได้ก็ย่อมดีกว่า
แต่แม่เสือกลับบุกเข้าไปในถิ่นของฝูงหมาป่า เพื่อจับหมูป่ามาให้เขา
เรื่องนี้เขาต้องช่วย!
หลินเฟิงไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังแล้วเริ่มค้นตามพุ่มไม้รอบตัว
เป้าหมายชัดเจน—ใบจื่อจู
สมุนไพรชนิดนี้พบได้ทั่วไปตามชายป่าในแสนขุนเขา ใบเป็นรูปรี ด้านหลังมีขนอ่อนสีขาว เมื่อนำมาตำแล้วพอกแผลจะช่วยลดการอักเสบ ห้ามเลือด และเร่งให้แผลสมาน
ตอนเด็ก ๆ เขาเคยหกล้มจนหัวเข่าถลอก ผู้เฒ่าในหมู่บ้านก็ใช้สมุนไพรชนิดนี้พอกให้