ซูหว่านเหอถอยหลังไปสองก้าวทันที ปลายหูแดงระเรื่อเล็กน้อย
เธอหันมองไปรอบ ๆ อย่างประหม่า
ส่วนอิงเฉินเหยี่ยนถึงกับหน้าแดงลามไปถึงลำคอ เขายกมือขึ้นปิดบังอาการ แล้วกระแอมเบา ๆ สองครั้ง
หางตาของซูหว่านเหอพลันเหลือบเห็นความผิดปกติของอีกฝ่าย
ตอนนั้นเองเธอถึงได้สังเกตว่า สีหน้าของอิงเฉินเหยี่ยนดู…เขินอายอยู่บ้าง
แม้แต่ตอนที่คำนี้ผุดขึ้นมาในหัว เธอยังรู้สึกเหลือเชื่อ
ซูหว่านเหอนึกย้อนถึงครั้งแรกที่พวกเขาเจอกันทันที
ตอนนั้นเธอก้มหน้าอยู่ตลอด ไม่กล้ามองไปทั่ว
แต่อิงเฉินเหยี่ยนกลับคอยตามเธอ แม้แต่หลังจากนั้นก็ยังเป็นฝ่ายชวนเธอคุยเอง
เธอคิดว่าเป็นเพราะเรื่องสองครั้งก่อน แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่หรือเปล่า?
หรือว่า…
สมองของซูหว่านเหาราวกับถูกสายฟ้าฟาด
การกระทำของเขาพลันมีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลขึ้นมา
อิงเฉินเหยี่ยนหันข้างเพื่อสงบใจ นิ้วยาวเรียวค่อย ๆ งอขึ้นเล็กน้อย คิ้วและดวงตาเลิกขึ้น รอยยิ้มบางเบาแต้มอยู่ที่หางตา
ทุกอย่างบนตัวเขาล้วนเป็นสิ่งที่เธอชอบ
ซูหว่านเหาก้าวเข้าไปหาเขาสองก้าวอย่างฉับพลัน ตอนที่เขาไม่ทันตั้งตัว แล้วมายืนอยู่ข้างกายอีกครั้ง
ใบหน้าสวยสดใสแต้มรอยยิ้มเบิกบาน หางตาเชิดขึ้น ริมฝีปากแดงระเรื่อคลี่ยิ้มบาง ๆ
ซูหว่านเหาไพล่มือไว้ด้านหลัง โน้มตัวไปข้างหน้า น้ำเสียงใสกังวานราวกระดิ่งลม แฝงความขี้เล่นสดใสของหญิงสาว
“คุณอิง คุณกำลังจะ…”
เธอค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้เขาเรื่อย ๆ จนแทบจะสัมผัสกันได้แบบไร้ระยะห่าง
ดวงตาหงส์ของซูหว่านเหาทอประกายสดใส สายตาเลื่อนไปหยุดที่ดวงตาของอิงเฉินเหยี่ยน เฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของเขาอย่างละเอียด