ซูหว่านเหอกลับไปยังที่นั่งของผู้เข้าแข่งขัน เจียงเว่ยชิงคว้ามือเธอไว้ด้วยความตื่นเต้น “หว่านเหอ เธอเก่งมากเลย! เมื่อกี้ฉันฟังจนร้องไห้ แถมยังใช้มือถือค้นเรื่องราวเบื้องหลังเพลงนี้ด้วย เธอเก่งจริง ๆ!”
ดวงตาของเจียงเว่ยชิงบวมเล็กน้อย รองพื้นตรงหางตาหลุดลอกไปบ้าง จมูกก็แดงระเรื่อ
ผู้เข้าแข่งขันที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ พากันเข้ามาแสดงความยินดี น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชมปนอิจฉา
“ซูหว่านเหอ เธอเก่งจริง ๆ ร้องเพลงได้นิ่งมาก แถมไม่พลาดเลยสักนิด”
“ใช่เลย แถมยังเป็นเพลงแต่งเองด้วย! เนื้อเพลงเขียนได้ดีมาก โดยเฉพาะท่อน ‘เกิดมาเป็นคนไม่ได้ทำผิด เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษ’ ฉันร้องไห้จริง ๆ นะ”
“เธอเก่งมากจริง ๆ”
เสียงชื่นชมดังขึ้นต่อเนื่อง ผู้เข้าแข่งขันรอบข้างต่างพากันเข้ามาหาโดยไม่รู้ตัว
เป็นนักร้องที่แต่งเพลงเอง แถมยังเขียนได้ดีขนาดนี้ อนาคตต้องดังแน่ ๆ ถ้าไม่ผูกมิตรไว้ตอนนี้ วันหน้าต่อให้อยากเข้าหาก็คงถูกเมิน
คิดได้อย่างนั้น ทุกคนก็ยิ่งประจบเอาใจเธอ
สงเฉียนเหมยที่อยู่ข้าง ๆ โกรธจนตัวสั่น กัดริมฝีปากล่างแน่น
อันดับของเธออยู่ในการแข่งขันรอบแรก ยังอยู่ต่ำกว่าฉันด้วยซ้ำ ทำไมถึงมีความสามารถขนาดนี้ได้?
เพลงแต่งเองอะไรกัน วงการเพลงไม่มีอัจฉริยะนักแต่งเพลงหน้าใหม่มาหลายปีแล้ว ต้องจ้างคนอื่นเขียนให้แน่ ๆ
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและดูแคลน กำมือแน่น
บรรยากาศขุ่นมัวรอบตัวทำให้หญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ อดขยับหนีไปทางขวาไม่ได้