ได้ยินคำถามนี้ นิ้วเท้าของไป๋หยูกำลังจะม้วนงอเข้าไปในฝ่าเท้า
เธอจะตอบยังไงดี?
เธอสาบานกับฟ้าว่า เธอเป็นซอมบี้ดี ๆ ผู้ใจดี ไม่กินคน ไม่กินเนื้อ ได้ไหม?
หลินชิงหยวนคงไม่เชื่อหรอก
"ฉะ...ฉันไม่กินเธอ"
ไป๋หยูซุกหัวลงบนเข่า เสียงอู้อี้ ดูเหมือนผู้อ่อนแอไร้ทางสู้และน่าสงสาร
ไม่ใช่เธอตั้งใจทำตัวน่ารัก แต่เธอใจฝ่อจริง ๆ
ต่อหน้าหลินชิงหยวน เธอรู้สึกหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณ อย่างกับหนูเจอแมว
"เธอไม่กินฉัน?" หลินชิงหยวนเลิกคิ้วขึ้น ขอบปากเหมือนจะเผยอเป็นรอยยิ้ม "แล้วจับฉันมาทำไม?"
"...เลี้ยงไว้"
"เลี้ยงไว้เล่น?"
ครั้งนี้หลินชิงหยวนหัวเราะออกมาจริง ๆ เป็นรอยยิ้มที่แฝงความประชดประชัน
"เธอคิดว่าฉันเป็นสัตว์เลี้ยงเหรอ?"
ไป๋หยูส่ายหัว
ต่อให้ให้เธอสิบความกล้า เธอก็ไม่กล้าเอาหลินชิงหยวนมาเป็นสัตว์เลี้ยง
หลินชิงหยวนถามต่อ "เธอรู้ไหม ว่าฉันเป็นใคร?"
ไป๋หยูชะเง้อมองไปทางหลินชิงหยวน
ซอมบี้มีข้อดีอย่างหนึ่ง คือสายตาในตอนกลางคืนดีมาก
เธอเห็นดวงตาสีดำขลับคู่นั้นของหลินชิงหยวน กำลังจ้องกลับมาที่เธอไม่กะพริบ
ไป๋หยูกลัวดวงตาของเธอเล็กน้อย เพราะนั่นเป็นดวงตาของผู้มีพลังพิเศษระดับ SSS ผู้มีออร่าอาฆาตจากการสังหารซอมบี้ไปหลายหมื่นตัว
ไป๋หยูก้มหน้าลงอีกครั้ง
"เธอชื่อหลินชิงหยวน คนข้างนอกเรียกเธอว่า จอมกำจัดซอมบี้"
หลินชิงหยวนหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นแฝงการประชดตัวเอง "งั้นเธอยังกล้าจะเลี้ยงฉันอีกเหรอ?"
"ก่อนที่ฉันจะกลายเป็นซอมบี้ ฉันเป็นคน ตอนนี้ร่างกายของฉันกลายเป็นซอมบี้แล้ว แต่สมองยังเป็นสมองคน" ไป๋หยูพูดเสียงอู้อี้ "ที่เธอฆ่าซอมบี้มันถูกแล้ว ฉันคิดว่าเธอเป็นคนดี"
รอยยิ้มของหลินชิงหยวนแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง แววตาเศร้าหมองลงเล็กน้อย
เธอเป็นคนดี?
ตอนนี้ คงมีแค่ซอมบี้ตัวนี้แหละ ที่คิดว่าเธอเป็นคนดี
คนในทีมที่คอยปกป้องอยู่ รวมถึงเฉียวเนี่ยนด้วย ล้วนคิดว่าเธอเป็นคนที่ไร้เหตุผล ดุร้าย และเจ้าเล่ห์เป็นคนเลวไปแล้ว
ความเงียบยาวนานอีกครั้ง
ไป๋หยูเอ่ยปากอีกครั้ง "เธอพักผ่อนเถอะ ฉันไปหาอาหาร หายา ฉันเลี้ยงเธอเอง"
พูดจบ เธอก็ถอนหายใจ พูดคำที่ขัดกับความรู้สึกตัวเองออกมา
"รอ...รอให้แผลเธอหายดีก่อน ฉันจะปล่อยเธอออกไป"
การปล่อยหลินชิงหยวนไปเป็นไปไม่ได้ ถ้าปล่อยคนไป เธอก็ไม่สามารถทำภารกิจได้แล้ว
นี่แค่กลยุทธ์ถ่วงเวลา!
หลินชิงหยวนจ้องตาความวังเวง "ถ้าเธอเลี้ยงฉันจนหายดี ไม่กลัวว่าฉันจะออกไปแล้วฆ่าเธอเหรอ?"
ไป๋หยูก้มหน้าลง คิดอยู่นาน แล้วพูด "เธอ...ถ้าเธอยังมีจิตสำนึกอยู่ ก็...ก็รอให้ซอมบี้ทั้งโลกตายหมดค่อยมาฆ่าฉัน"
"ยังไง...ยังไงฉันก็ถือว่าเคยช่วยเธอไว้ครั้งนึง..."
หลินชิงหยวนแทรกขึ้น "ถึงเธอไม่ช่วยฉัน ฉันก็ไม่ตาย เธอรู้ว่าฉันเป็นใคร ก็ควรรู้ด้วยว่าฉันเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับ SSS ต่อให้ฉันตายไป ซอมบี้ทั่ว ๆ ไปก็ไม่กล้าเข้าใกล้ศพของฉัน"
ไป๋หยูทำปากยู่
เธอไม่กล้าเถียง
ที่หลินชิงหยวนพูด เป็นความจริง
ถึงไม่มีซอมบี้ตัวน้อยอย่างเธอออกโรง หลินชิงหยวนก็จะมีชีวิตรอดจนถึงที่สุด
แต่ไป๋หยูก็จนปัญญา เธอต้องทำภารกิจจึงต้องการหลินชิงหยวน มีเพียงการทำภารกิจเท่านั้น ที่จะทำให้ไป๋หยูอย่างเธอมีชีวิตรอดต่อไปได้
แต่ เธอก็รู้ดีว่าวันสิ้นโลกจะต้องจบลงในสักวัน
ชัยชนะเป็นของมนุษย์
ซอมบี้กระจอกอย่างเธอต้องตายแน่นอน
เพียงแต่ว่า ถ้าเป็นไปได้ ไป๋หยูก็ยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสักพัก
จะว่าเธอขี้ขลาดกลัวตายก็ได้ เธอยอมรับ
"คุณพูดอะไรก็ถูกหมดเลย!" ไป๋หยูเอียงคอแข็งทื่อ "แต่เธอก็กินข้าวกับยากันของฉันแล้ว ฉันช่วยเธอไว้ เธอต้องยอมรับ"
"หึ ๆ"
หลินชิงหยวนหัวเราะเย็นชาอีกสองครั้ง
"สัตว์โง่ ฉันฆ่าเธอทิ้ง ของกินกับยาที่เธอสะสมไว้ ก็ตกเป็นของฉันหมด"
ไป๋หยูพูดไม่ออก
เธอหรี่เสียงหึอย่างโกรธ ๆ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
หลินชิงหยวนก็ไม่ได้แหย่เธอต่อ
ฤทธิ์ยาลดไข้เริ่มออก หลินชิงหยวนเอนตัวพิงกรง หลับตาลง แล้วเริ่มหลับพักผ่อนอย่างงัวเงีย
ห้องเหล็กเงียบลง
ไป๋หยูหดตัวอยู่ที่มุมห้อง ฟังเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของหลินชิงหยวน แล้วไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เธอรู้ว่าหลินชิงหยวนยังอยากฆ่าเธอ
คำพูดที่ตัวเองจงใจเอาใจ ไม่สามารถขยับใจเธอได้แม้แต่น้อย — ค่าความชอบใจของหลินชิงหยวนยังคงเป็น -100
ผู้หญิงใจหินคนนี้ เกลียดซอมบี้จากก้นบึ้งของหัวใจจริง ๆ
"เฮ้อ"
ไป๋หยูเริ่มง่วงนอน
นับเวลาดู คงจะใกล้รุ่งสางแล้ว
หลายวันหลังจากที่กลายร่างเป็นซอมบี้ ไป๋หยูก็ค่อย ๆ เข้าใจจังหวะการทำงานของร่างกายตัวเองบ้าง
ตอนกลางวัน ซอมบี้จะถูกบังคับให้นอนหลับ พอตกกลางคืนก็จะตื่นขึ้นมาตรงเวลา
เธอเคยลองฝืนไม่นอนตอนกลางวัน แต่ร่างกายไม่เชื่อฟังเลย พอตัวล้มลงกับพื้น ก็ไม่รู้เรื่องรู้ราว
อีกอย่าง เพราะจุดที่เธอล้มลงโดนแดดส่อง แขนของเธอจึงถูกแสงอาทิตย์เผาไหม้จนเน่าเปื่อย
แต่ร่างกายของซอมบี้มีความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองที่แข็งแกร่งมาก
ตราบใดที่ไม่ใช่บาดแผลถึงตาย พอตื่นนอนขึ้นมาอีกครั้งก็หายเองได้
ไป๋หยูเงยหน้ามองช่องว่างบนหลังคาห้องเหล็ก
ขอบฟ้าเริ่มมีแสงสีขาวจาง ๆ
สติของเธอค่อย ๆ เลือนราง ร่างกายควบคุมไม่ไหวแล้วโถมลงกับพื้น
ภาพสุดท้ายที่หลงเหลือในดวงตา คือเงาร่างของหลินชิงหยวนที่ขดตัวเป็นก้อนอยู่ในกรง
เฮ้อ หวังว่าคนคนนี้จะมีความรู้สึกดี ๆ อยู่บ้าง อย่าฉวยโอกาสตอนที่เธอหลับอยู่ฟันเธอเลย
ก่อนที่ไป๋หยูจะหลับสนิท เหลือเพียงความคิดนี้เท่านั้น
...
เมื่อหลินชิงหยวนตื่นขึ้น ดวงอาทิตย์ก็ลอยสูงแล้ว
เธอลืมตา แสงจ้าทิ่มแทงเข้าตาอยู่ครู่หนึ่ง แต่เธอก็ปรับตัวได้เร็ว
ยาแก้ไข้เม็ดนั้นได้ผลดีจริง ๆ สภาพร่างกายของเธอดีกว่าเมื่อสองวันก่อนมาก แผลยังเจ็บอยู่ แต่ไข้ลดลงแล้ว
เธอขยับข้อมือ มองลงไปที่ประตูกรง
ตัวล็อกถูกขังแน่นมาก
แต่ สำหรับเธอแล้ว มันก็เหมือนกับไม่มีอะไรเลย
หลินชิงหยวนยื่นมือออกไป ฝ่ามือแนบกับตัวล็อก
แสงสีทองจาง ๆ ไหลออกจากปลายนิ้วของเธอ
แสงซึมเข้าไปในแกนล็อก ตัวล็อกโลหะเต็มไปด้วยสนิมในพริบตา แตกหัก แล้วร่วงหล่น
พลังพิเศษระดับ SSS ของเธอมีชื่อว่า "อาณาเขต" ภายในอาณาเขตของเธอ เธอสามารถควบคุมทุกสิ่งได้ดั่งเทพเจ้า
แต่พลังนี้ใช้พลังจิตอย่างมาก เวลาที่ร่างกายอ่อนแอ ขนาดอาณาเขตที่แผ่ออกมายังปกป้องตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
ดังนั้น เธอถึงถูกซอมบี้ตัวเล็ก ๆ แบบนี้จับได้
หลินชิงหยวนก้มตัว ลอดออกจากกรง
ฝีเท้าของเธอเบามาก ไม่มีเสียงใด ๆ
ก่อนจะจากไป เธอเดินไปทางไป๋หยูที่อยู่มุมห้อง
ซอมบี้ตัวน้อยขดตัวเป็นก้อน หลบอยู่ที่มุมกำแพง ผมสีเงินสยายพื้น ใบหน้าซีดขาวซุกอยู่ในแขน ไม่มีลมหายใจ ไม่มีเสียงหัวใจ เหมือนตายไปแล้วจริง ๆ
แสงแดดห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว
หลินชิงหยวนอยากฆ่าเธอ ไม่ต้องใช้มีดด้วยซ้ำ แค่ลากเธอออกไป โยนกลางแดด เธอก็จะกลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา
เธอก้มลง มองดูไป๋หยูตรงหน้า
ช่างเป็นซอมบี้ตัวน้อยที่น่ารักจริง ๆ
ถ้า...
ถ้าเธอไม่ใช่ซอมบี้ ก็คงดี
ผิวของเธอดีจริง ๆ ไม่เหมือนผิวซอมบี้เลย แถมยังยืดหยุ่นอีกต่างหาก
เมื่อหลินชิงหยวนรู้สึกตัว มือของตัวเองก็ลูบไปบนใบหน้าที่เย็นเฉียบของซอมบี้ตัวน้อยแล้ว
เธอสะดุ้งราวกับโดนไฟดูด รีบชักมือกลับมาทันที
"หึ สุดท้ายก็เป็นแค่ซอมบี้"
หลินชิงหยวนยืนขึ้นอย่างหงุดหงิด ก้าวยาว ๆ จากไปโดยไม่หันกลับมาออกจากห้องเหล็ก
และในเวลานี้เอง ไป๋หยูที่กำลังหลับไหล ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ
[ภารกิจทั่วไปสำเร็จ ค่าความชอบใจของหลินชิงหยวนเปลี่ยนแปลง: -100→-95 รางวัล: เลือด X5 ถูกส่งเข้าคลังแล้ว]
[ภารกิจใหม่ถูกสร้างขึ้น ระดับภารกิจ: ยาก เนื้อหา: แอบจูบหลินชิงหยวนหนึ่งครั้ง]
[คำเตือน: ภารกิจนี้มีรางวัลประจำ "แคปซูลวิวัฒนาการขั้นต้น" โอกาสได้รับมีเพียงครั้งเดียว โปรดเจ้าของภารกิจคว้าโอกาสไว้ให้ดี!]
"อะไรนะ...?!"
ไป๋หยูถูกเสียงประกาศภารกิจปลุกให้ตื่น แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรเพิ่มเติม ก็ถูกบังคับให้หลับอีกครั้ง