ไป๋หยูตื่นขึ้นมาเมื่อท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว
สิ่งแรกที่นางทำหลังจากลืมตาคือมองไปที่กรง
หลินชิงหยวนนั่งอยู่ข้างใน หลังพิงลูกกรงเหล็ก ศีรษะค้อมลงเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังหลับตาพักผ่อน
ประตูกรงยังล็อกอยู่ กุญแจอยู่ในสภาพสมบูรณ์
เมื่อแน่ใจตรงจุดนี้ ไป๋หยูก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ดีแล้ว ดีแล้ว!
หลินชิงหยวนไม่ได้หนีไป
หรืออาจจะพูดได้ว่า หลินชิงหยวนยังไม่ฟื้นตัวพอที่จะหนีได้
ไป๋หยูลุกขึ้นนั่ง บิดขี้เกียจร่างกายที่แข็งทื่อ หน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นมาตรงเวลา และโยนข้อความภารกิจที่นางยังไม่มีโอกาสดูให้ครบถ้วน
[มีภารกิจใหม่รีเฟรชแล้ว ระดับภารกิจ: ยาก เนื้อหา: จูบหลินชิงหยวนหนึ่งครั้ง]
[ข้อควรทราบ: ภารกิจนี้มีรางวัลประจำคือ 'แคปซูลวิวัฒนาการขั้นต้น' โอกาสได้มามีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น โปรดเจ้าของร่างคว้าโอกาสเอาไว้!]
สายตาของไป๋หยูหยุดอยู่ที่คำว่า 'แคปซูลวิวัฒนาการขั้นต้น'
นางเป็นแค่ซอมบี้ระดับต่ำที่อ่อนแอเกินไป หากสามารถวิวัฒนาการได้... ก็น่าจะกลายเป็นซอมบี้ระดับสูงได้ใช่ไหม?
ซอมบี้ระดับสูงไม่กลัวแสงแดด บินได้เหินฟ้า ทะลวงดินได้ และไม่จำเป็นต้องกินเลือดสด ๆ อีกด้วย แค่กินอาหารธรรมดาก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างดี
ไป๋หยูอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเป็นเช่นนั้นได้จริง ๆ ตัวเองก็คงอยู่รอดในวันสิ้นโลกนี้ไปได้อีกหลายปี
นางกำหมัดแน่น หายใจออกยาว ๆ
แววตาดูเหมือนสว่างขึ้นเล็กน้อย
แต่ไม่นานนัก นางก็ห่อเหี่ยวลงอีกครั้ง
จูบหลินชิงหยวน?
ภารกิจแบบนี้มันสำหรับคนทำหรือไง?
นางจะไปกล้าที่ไหนมาทำแบบนี้!
ถ้าให้หลินชิงหยวนจับได้คาหนังคาเขา คงไม่ถลกหนังนางเป็นชิ้น ๆ แน่นอน!
แต่...
ตอนนี้หลินชิงหยวนคงหลับไปแล้วใช่ไหม?
แล้วนางก็ยังบาดเจ็บอยู่ ใช้พลังพิเศษไม่ได้ด้วย
ตัวเองรีบวิ่งเข้าไป รีบจูบหนึ่งทีแล้วรีบวิ่งกลับมา ก็น่าจะได้?
ไป๋หยูกลืนน้ำลายลงคอ
เขาว่ากันว่าคนขี้อายอดตาย คนใจกล้าได้กิน!
จะอยู่อย่างหดหู่ไปทั้งชีวิต หรือจะลองเสี่ยงดู สู้แล้วเปลี่ยนรถเข็นเป็นรถมอเตอร์ไซค์?
"เอาเลย"
ไป๋หยูยังไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้ไป
ในความมืด นางย่องเข้าไปใกล้กรงที่ขังหลินชิงหยวนอย่างลอบ ๆ พอจะยื่นมือบาปออกไป—
"จะทำอะไร?"
เสียงของหลินชิงหยวนดังขึ้นเย็นชา
นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองซอมบี้ตัวน้อยที่ทั้งอ่อนแอและกล้าหาญตรงหน้า
ไป๋หยูตกใจจนแทบจะกรีดร้องออกมา
"เธอ ๆ ๆ..."
"ฉันไม่ได้หลับ"
หลินชิงหยวนกระตุกมุมปาก ดูเหมือนกำลังยิ้ม แต่ในดวงตาไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย
อารมณ์ของนางตอนนี้แย่มาก
"งั้นเหรอ ซอมบี้ตัวน้อย เธอวางแผนจะทำอะไรกับฉันกันแน่?"
ไป๋หยูแทบจะร้องไห้ออกมา: "ฉัน... ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่..."
ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่ผลักดัน นางคิดอุบายฉุกเฉินขึ้นมาได้ หยิบขนมปังปอนด์แผ่นหนึ่งออกจากร้านค้าในระบบ ยื่นส่งให้หลินชิงหยวนสองมือ: "ฉันก็แค่คิดว่า... เธอน่าจะหิวแล้ว!"
"เธอแค่มาเอาอาหารให้ฉันจริง ๆ เหรอ?"
"อื้ม ๆ!"
หลินชิงหยวนมองออกได้ในทีเดียวว่านางกำลังโกหก
แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ยื่นมือออกไปรับขนมปังชิ้นนั้นไว้
นางฉีกถุงขนมปังอย่างช้า ๆ พลางมองไป๋หยูที่มีพิรุธ: "ถ้าเธอยังไม่อยากตายเร็วเกินไปนัก ฉันแนะนำว่า อย่ามาโกหกฉันต่อหน้า"
"เธอเป็นซอมบี้ ควบคุมสัญชาตญาณกินคนไม่ได้ ฉันก็พอจะเข้าใจได้"
"แต่ถ้าเธอคิดจะกินฉันจริง ๆ ฉันก็คงต้องจัดการเธอให้ตายทันทีเหมือนกัน"
พอได้ยินคำพูดแบบนี้ ไป๋หยูจะยังกล้าปิดบังอะไรอยู่อีกหรือ?
นางสารภาพออกมาตรง ๆ เลย: "จริง ๆ แล้ว... ฉัน! ฉัน... ฉันอยากจูบเธอ! ฉันไม่ได้กินคน ฉันแค่อยาก... จูบเธอ..."
หลินชิงหยวนสีหน้าเรียบเฉย
ไป๋หยูฝืนใจพูดต่อไป: "ฉันรู้สึกว่าเธอเป็นคนดี แล้วก็หน้าตาก็สวย ฉัน... ฉันชื่นชมเธอมาอย่างยาวนาน รักเธอมาเนิ่นนาน... ฉันชอบเธอมาหลายปีแล้ว... ฉัน..."
ฟังดูไม่เหมือนคำสารภาพรักเลยสักนิด
แต่กลับพูดออกมาเป็นคำสารภาพรักทั้งนั้น
หลินชิงหยวนจ้องมองนางอยู่นาน แล้วก็สรุปได้สองเรื่อง
เรื่องแรก คือซอมบี้ตัวเล็กนี้ไม่ได้ชอบนางจริง ๆ
เรื่องที่สอง คือซอมบี้ตัวเล็กนี้อยากจูบนางจริง ๆ
ซอมบี้ตัวหนึ่ง อยากจูบคน เป็นโรคประหลาดอะไรกัน?
"น่าสนใจ"
ในสายตาของหลินชิงหยวน ซอมบี้กับมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตคนละสายพันธุ์กัน
นางมองไป๋หยู ก็เหมือนมองแมวหรือหมาตัวน้อยที่พูดได้ ไม่ต่างกันเลย
เงียบไปครู่หนึ่ง
หลินชิงหยวนเอ่ยปาก: "ฉันไม่อยากถูกซอมบี้จูบ งั้นก็ขอโทษด้วย"
ไป๋หยูก้มหน้าลง สีหน้าหดหู่: "ก็ได้ ฉันเข้าใจแล้ว"
นางหันหลังเดินจากไป แล้วหมอบลงไปที่มุมห้องอย่างเงียบ ๆ
ภารกิจ... คงไม่สำเร็จแล้ว!
หลินชิงหยวนกินขนมปังต่อไปเรื่อย ๆ
ขนมปังในมือสดใหม่มาก เหมือนเพิ่งทำเสร็จ
ไม่รู้ว่าซอมบี้ตัวน้อยไปเอาข้าวของมาจากที่ไหน เก่งไม่เบาเลย
ระหว่างกินขนมปัง หลินชิงหยวนนึกไปถึงเรื่องเมื่อกลางวัน
ตอนกลางวัน นางออกจากที่นี่ ไปที่หลบภัยที่นางกับเฉียวเนี่ยนร่วมกันสร้างขึ้นมา
แต่ทว่า นางไม่ได้เข้าไปข้างใน แค่ยืนมองจากไกล ๆ
หลบภัยที่ไม่มีนางอยู่ก็ยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย และครึกครื้นเหมือนเดิม
นางเห็นเฉียวเนี่ยน
เฉียวเนี่ยนกำลังอุ้มน้องสาวผู้รอดชีวิตคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามา กำลังปลอบโยนอีกฝ่ายด้วยเสียงแผ่วเบา
เด็กสาวคนนั้นคือคนที่หลินชิงหยวนช่วยออกมาจากคลื่นซอมบี้ แต่พอเธอลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นกลับเป็นเฉียวเนี่ยน และเธอก็ cling กับเฉียวเนี่ยนไม่เว้นระยะ แม้แต่เวลานอนก็ยังต้องมานอนแทรกระหว่างนางกับเฉียวเนี่ยน
หลินชิงหยวนเชื่อว่าเฉียวเนี่ยนมองออกว่าเด็กสาวคิดอะไรอยู่
แต่เฉียวเนี่ยนกลับแกล้งทำเป็นไม่เห็น
ก็เพราะได้เห็นฉากนี้เอง หลินชิงหยวนจึงหยิบจดหมายบอกเลิกที่เขียนไว้เสร็จแล้วออกมา ส่งให้คนไปมอบให้เฉียวเนี่ยน
นางรับความรักที่แออัดแบบนี้ไม่ได้
นางเลือกที่จะปล่อยมือ
ออกจากหลบภัยมา ไม่มีที่ไป นางจึงเร่ร่อนอยู่ข้างนอกอยู่นาน
จนฟ้าใกล้มืด นางถึงได้กลับมาที่นี่ ปีนเข้าไปในกรงอีกครั้ง และใช้พลังพิเศษซ่อมกรงให้กลับมาเหมือนเดิม
จริง ๆ แล้วหลินชิงหยวนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกลับมาทำไม ทำไมต้องมาแกล้งเป็นนักโทษของซอมบี้ระดับต่ำตัวหนึ่ง
อาจจะเป็นเพราะไม่มีที่ไปจริง ๆ ก็ได้
นางแค่อยากหาที่หลบซ่อนตัวให้เงียบสงบ
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ซอมบี้ตัวน้อยตัวนั้นก็ย่องเข้ามาหาอีกครั้ง
ผ่านลูกกรงของกรง หลินชิงหยวนสบตากับไป๋หยูอย่างสงบ
ไป๋หยูสูดหายใจลึก ๆ แล้วค่อย ๆ เอ่ย: "ฉัน... จริง ๆ แล้วฉันกำลังคิดอะไรอยู่เรื่องหนึ่ง"
"พูดมาสิ"
"ตอนนี้เธอยังบาดเจ็บอยู่ ใช้พลังพิเศษไม่ได้ ใช่ไหม?"
"...อืม"
"งั้นถ้าฉันจะฝืนจูบเธอสักที เธอก็ไม่มีทางขัดขืนได้ ใช่ไหม?"
ยังพูดไม่ทันจบ ไป๋หยูก็คว้าคอเสื้อของหลินชิงหยวนไว้ รั้งตัวเข้ามาหา แล้วจุ๊บที่แก้มหนึ่งที ก่อนจะรีบปล่อยมือ แล้วถอยกลับไปที่มุมห้องอย่างรวดเร็ว
หลินชิงหยวนลูบแก้มตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ซอมบี้ตัวเล็กนี่...
ใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว!
ตัวเองปฏิเสธชัดเจนขนาดนี้ ยังกล้าจูบอีก!
เพียงชั่วพริบตา ด้วยความโกรธที่ผลักดัน ฆาตกรรมที่แผ่ออกจากตัวหลินชิงหยวนก็พุ่งทะยานขึ้น พลังพิเศษปั่นป่วนจนกรงที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าถูกกระแทกจนส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ราวกับจะพังครืนลงมาเมื่อไหร่ก็ได้
นั่นทำเอาป๋หยูตกใจแทบขวัญกระเจิง
"ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ!" ไป๋หยูยอมแพ้อย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ: "คราวหน้าไม่กล้าทำอีกแล้ว คุณหลินขอชีวิตด้วยเถอะ ฮือ ๆ ๆ!"
หลินชิงหยวนกำหมัดดังกรอด ๆ
"เธอ... มานี่สิ"