ไป๋หยูโยนหลินชิงหยวนลงในกรงสุนัข เสียงประตูกรงเด้งกลับมาดังปังทับกัน
กรงนี้คุณภาพดีมาก อย่าว่าแต่เอาไว้ขังคนเลย ต่อให้เอาไว้ขังสิงโต เสือ มันก็ไม่มีทางหนีออกไปได้
หลังจากล็อกประตูกรงแล้ว ไป๋หยูก้มลง หยิบขนมปัง น้ำเปล่า ยาลดไข้ ไอโอดีน ผ้าก๊อซอะไรพวกนั้นบนพื้น ยัดเข้าไปทางช่องกรงทั้งหมด
ทำทุกอย่างเสร็จ ไป๋หยูเงียบๆ หันหลัง ถอยไป แล้วนั่งยองๆ กลับไปที่มุมซากปรักหักพังที่มืดมิดและหนาวเหน็บ
สามวันก่อน เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายซอมบี้โลกาวินาศเรื่องนี้ กลายเป็นซอมบี้ระดับต่ำตัวหนึ่งที่หน้าตาน่ารักมาก แต่พลังสู้แทบจะเป็นศูนย์
ผมสีเงินคู่กับดวงตาสีฟ้าครึ้มๆ ผิวขาวซีด ความสูงไม่ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบเซนติเมตร มองยังไงก็เป็นตัวมินิหล่อแบบอนิเมะสองมิติชัดๆ
เพียงแต่ว่า เธอคือซอมบี้
สามวันก่อน ไป๋หยูยังเป็นหนุ่มเนิร์ดสายวิทย์มาตรฐาน งานอดิเรกในชีวิตประจำวันคือการดูการ์ตูน อ่านนิยาย ไม่มีความฝันอันยิ่งใหญ่ ดำเนินชีวิตไปวันๆ
สามวันต่อมาตอนนี้... ฮ่าๆ ไม่ต้องพูดถึงดีกว่า
นิยายเรื่องนี้ชื่ออะไร ไป๋หยูจำไม่ได้แล้ว เธอจำได้แค่ว่าในหนังสือมีนางเอกสองคน คนหนึ่งชื่อหลินชิงหยวน อีกคนชื่อเฉียวเนี่ยน เป็นคู่หูสายแข็งทั้งคู่ คนหนึ่งรับหน้าที่สังหาร อีกคนรับหน้าที่ชำระล้าง
เพราะทั้งคู่เก่งมาก ใครก็ไม่ยอมใคร ปากก็แข็งทั้งคู่ ดังนั้นในเรื่องเลยมีแต่เศษแก้วแตกๆ จนเกือบจะถึงตอนจบ ถึงได้สารภาพความรู้สึกกันและกัน หวานชื่นโรยกลีบดอกไม้
แต่เดี๋ยวนี้ นิยายที่หวานล้วนๆ ไม่มีอะไรน่าดู ทุกคนชอบกินเศษแก้วแตกๆ ไป๋หยูก็เช่นกัน เจ็บจนสุดขีดก็คือความสะใจไงล่ะ!
ทะลุเข้ามาในหนังสือแบบนี้ ต่อให้กลายเป็นคนธรรมดา ไป๋หยูก็ยังสามารถใช้ความรู้เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง ตะลุยกวาดของยังชีพไปเรื่อยๆ เอาตัวรอดอยู่จนถึงที่สุดได้
เพียงแต่ว่า เธอคือซอมบี้
ตอนที่หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมา ไป๋หยูมีสีหน้าแบบทั้งขำทั้งร้องไห้จริงๆ
เธอไม่เพียงมีระบบ แต่ยังมีมินิมาร์ทเล็กๆ ข้างในมีของให้หยิบใช้ได้ตามใจ จะเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป คุกกี้ เนื้อกระป๋อง เบียร์ โคล่า อะไรก็มีครบ แถมไม่ต้องใช้เงินด้วย
ของพวกนี้ในวันสิ้นโลกมีคุณค่าแค่ไหนไม่ต้องพูดถึง
เพียงแต่ว่า ซอมบี้กินแต่เลือดและเนื้อ ไม่กินของพวกนี้
แถมซอมบี้ก็ไม่มีทางเอาของพวกนี้ไปแลกทรัพยากรกับมนุษย์ได้ด้วย
ในฐานะซอมบี้ระดับต่ำ ยังไม่ทันเข้าใกล้ที่รวมตัวของมนุษย์ ก็ต้องโดนยิงหัวระเบิดแล้ว!
[ภารกิจมือใหม่สำเร็จแล้ว มนุษย์ที่ถูกเลี้ยงไว้หลินชิงหยวนกินอาหารครั้งแรก รางวัล: เลือดแพ็กX1 ถูกส่งเข้าคลังแล้ว]
ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ ไป๋หยูเงยหน้าขึ้น มองหลินชิงหยวนที่เธอขังไว้ในกรง
หลินชิงหยวนฉีกซองขนมปัง กัดขนมปังคำโตๆ
ก่อนถูกไป๋หยูจับตัวมา เธอหิวมาสามวันแล้ว แถมบาดแผลที่ถูกซอมบี้ข่วนก็เริ่มเน่าเปื่อย แย่ลงเรื่อยๆ
เธอไม่รู้ว่าทำไมซอมบี้ตัวนี้ถึงให้ข้าวกิน ให้ยากับเธอ แต่เธอรู้ว่า ถ้าอยากมีชีวิตรอด ออกไป และฆ่าซอมบี้ต่อไป เธอต้องกินให้อิ่มก่อน
วันสิ้นโลกมาเกินครึ่งปีแล้ว อาหารที่ดูดีๆ ไม่มีเหลือแล้ว
ขนมปังสดขนาดนี้ ทำให้หลินชิงหยวนรู้สึกไม่ค่อยชินนิดหน่อย
กินขนมปังเสร็จ เธอฉีกกล่องยาอย่างไม่ลังเล หยิบยาลดไข้ออกมาหนึ่งเม็ด โยนเข้าปาก กลืนลงไปพร้อมน้ำ
เธอสังเกตเห็นสายตาที่ไป๋หยูมองเธอ แต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจ
ซอมบี้ประหลาดตัวนี้ คงจะเปิดจิตแล้ว ถึงได้ทำพฤติกรรมเลี้ยงมนุษย์แบบนี้
แต่ ไม่เป็นไร
ต่อให้เปิดจิตแล้ว ซอมบี้ก็ยังเป็นซอมบี้
หลินชิงหยวนคิดในใจ แค่เธอออกไปได้ สิ่งแรกที่จะทำคือฟันมันให้ตาย
[โปรดดำเนินภารกิจเลี้ยงดูต่อไป เสริมสร้างสภาพความเป็นอยู่ของหลินชิงหยวน รอบภารกิจ: ทำภารกิจสำเร็จสามารถรีเฟรชได้ทันที ทุกวันจะรีเฟรชตอนเที่ยงคืน ความยากของภารกิจ: ง่าย/ปกติ/ยาก/นรก โปรดพยายามต่อไป]
ไป๋หยูฟังเสียงประกาศของระบบ สีหน้าเฉยเมย
เธอได้ยินเสียงในใจของหลินชิงหยวนไม่ได้ แต่ก็เดาได้ว่าหลินชิงหยวนคิดอะไร
ผู้หญิงที่ถูกเรียกว่านักฆ่าซอมบี้คนนี้ เกลียดซอมบี้ที่สุด
พอเธอหายดีแล้ว สิ่งแรกที่ทำจะต้องเป็นฟันตัวเองตายแน่นอน
[ภารกิจรีเฟรชแล้ว ระดับภารกิจ: ปกติ เนื้อหา: เพิ่มความชอบใจของหลินชิงหยวนที่มีต่อเจ้าของภารกิจ ความชอบใจปัจจุบันคือ -100 หมายเหตุ: เพิ่มความชอบใจ 1 แต้มก็ถือว่าทำภารกิจนี้สำเร็จ แต่ทุกครั้งที่เพิ่มความชอบใจ 10 แต้ม จะถือว่าทำภารกิจระดับนรกสำเร็จหนึ่งครั้ง]
"ความชอบใจ ลบ...100 เนี่ยนะ?"
ไป๋หยูซบหัวกลับเข้าไปในหัวเข่าเงียบๆ
"ฉันรอความตายดีกว่า"
ให้เธอในร่างซอมบี้ ไปเอาใจคนที่เกลียดซอมบี้ที่สุดในโลก ระบบนี้ก็กล้าคิดได้จริงๆ
ในตอนนั้นเอง
ข้างนอกมีเสียงผู้หญิงดังมา
"หลินชิงหยวน——"
เสียงดังมาจากปากซอย ท้ายเสียงมีน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ เหมือนกำลังเรียกเด็กที่งอนหนีออกจากบ้าน
พร้อมกับเสียงนั้น ยังมีเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
รูม่านตาของไป๋หยูหดตัวทันที
เวลานี้ที่จะออกมาหาหลินชิงหยวนได้ นอกจากเฉียวเนี่ยนแล้ว ไม่มีทางเป็นคนอื่นได้
ไม่ทันได้คิดมาก ไป๋หยูพุ่งตรงเข้าไปข้างหน้าหลินชิงหยวน ร่างทั้งหมดทับลงบนกรงสุนัข แขนเรียวบางยื่นเข้าไปในช่องกรง ฝ่ามือเย็นเฉียบกดปิดปากของหลินชิงหยวนไว้แน่น
"อย่าส่งเสียงออกมา"
ไป๋หยูกดเสียงต่ำ เตือนหลินชิงหยวน
หลินชิงหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง
เธอไม่คิดเลยว่าซอมบี้ตัวนี้จะพูดได้ แถมเสียงยังฟังดูนุ่มนวล น่ารักด้วยซ้ำ
นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋หยูพูดกับหลินชิงหยวน เธอเองก็ไม่คิดว่าเสียงของตัวเองจะเป็นแบบนี้!
ฟังแล้วก็เหมือนเสียงเด็กผู้หญิงมนุษย์จริงๆ นี่แหละ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องเสียง
หลินชิงหยวนปิดปาก ขบกรามแน่น ไม่มีทีท่าว่าจะอ้าปาก แถมยังไม่มีแม้แต่ท่าทีจะดิ้น
ดวงตาที่แดงก่ำเพราะไข้สูง มองไป๋หยูนอกกรง เหมือนกำลังมองของแปลกหายาก
มองดีๆ แล้ว ซอมบี้ตัวเล็กนี่หน้าตาสวยมาก แถมตัวยังไม่มีกลิ่นศพ เหมือนกับซอมบี้เร่ร่อนข้างนอกพวกนั้นมาก
เป็นซอมบี้ระดับสูงที่เปิดจิตแล้วจริงๆ งั้นเหรอ?
แต่ลมปราณก็ไม่ค่อยเหมือนนะ...
เป็นลมปราณของพวกอ่อนแอระดับต่ำล้วนๆ
ไป๋หยูตึงเครียด สายตาจ้องเขม็งไปที่ประตูห้องเหล็กที่ไม่ค่อยแข็งแรงนัก
เสียงฝีเท้าของเฉียวเนี่ยนใกล้เข้ามามากแล้ว
"หลินชิงหยวน!"
"แกจะเห็นแก่ตัวไปถึงไหน!"
"ด้วยความสามารถของเราสองคน แค่เลี้ยงผู้รอดชีวิตเพิ่มอีกสองคนในทีม มันไม่ยากขนาดนั้นหรอกนะ"
"หลินชิงหยวน แกออกมาให้ฉันได้ยินเสียง!"
ไม่มีใครตอบเธอ
สีหน้าของเฉียวเนี่ยนแย่มาก ความโกรธพลุ่งพล่านในดวงตาชัดเจน
"หลินชิงหยวน แกจะงอนถึงขนาดนั้นใช่ไหม? ได้ ถ้าแกเก่งก็อย่ากลับมาอีกเลย เราสองคนแยกทางกัน!"
เธอไม่ได้ค้นต่อ
หันหลังเดินจากไป
แต่เดินไปได้ครึ่งทาง เธอก็หยุดฝีเท้าลง
เธอนึกถึงบาดแผลที่หลินชิงหยวนเพิ่งได้รับเมื่อไม่นานมานี้
ต่อให้หลินชิงหยวนจะเป็นผู้มีพลังพิเศษ แต่บาดแผลร้ายแรงขนาดนั้น ก็ไม่ใช่จะหายได้ในวันสองวัน
หลินชิงหยวนงอนหนีออกจากทีมไป ร่างที่บาดเจ็บสาหัสแบกอยู่คนเดียว จะไปไหนได้?
คิดถึงตรงนี้ เฉียวเนี่ยนฮึดหนึ่งเสียง กดความกังวลในใจลงไปอย่างแรง
เธอเป็นหัวหน้าทีมเอาชีวิตรอด จะปล่อยให้เพราะหลินชิงหยวนเป็นคนรักของเธอ แล้วเอาใจหลินชิงหยวน ตามใจหลินชิงหยวนไม่ได้
เธอต้องรักษาอาการใจแคบของหลินชิงหยวนให้หาย
"หลินชิงหยวน ถ้าแกงอนอีก ฉันจะเอาลดไข้ตัวสุดท้ายของทีมไปให้คนอื่น! ฉันรอแกแค่คืนเดียว แกคิดดีๆ แล้วกลับมาเอง!"
ทิ้งคำพูดไว้ เฉียวเนี่ยนรีบเดินจากไป
ในห้องเหล็ก
ไป๋หยูและหลินชิงหยวนได้ยินเสียงตะโกนข้างนอกทั้งคู่
ไป๋หยูอดไม่ได้ที่จะส่งสายตาเห็นใจไปให้หลินชิงหยวน
นี่คือความรักที่เต็มไปด้วยเศษแก้วของพวกเธอสองคน เฉียวเนี่ยนมีความเมตตาแบบแม่พระ รักทุกคนอย่างเท่าเทียม ส่วนหลินชิงหยวนเป็นคนใจแคบ เธอทนเห็นเฉียวเนี่ยนแบ่งความรักให้ใครอื่นไม่ได้ จึงทะเลาะกับเฉียวเนี่ยนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
จนกว่าเฉียวเนี่ยนจะเดินไปไกลแล้ว ไป๋หยูถึงได้ปล่อยหลินชิงหยวน
ส่วนหลินชิงหยวนเพียงแค่พิงกรงนั่งอยู่อย่างสงบ ไม่มีทีท่าจะตอบโต้เลยแม้แต่น้อย
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลินชิงหยวนถึงค่อยพูดด้วยเสียงแหบแห้งช้าๆ ว่า
"เฮ้ ซอมบี้ตัวเล็ก แกวางแผนจะกินฉันเมื่อไหร่ล่ะ?"