สำนักงานศูนย์เยาวชน
ไป๋ชวนนั่งซึมอยู่หน้าบริษัททั้งท้อแท้
"พี่ครับ อย่าเสียใจเลย คนเขาไม่ใช่คนเมืองฟางหยวน ไม่อยากมาเรียนหมากกับพี่ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"
ฟางซวี่พูดเหมือนปลอบไป๋ชวน แต่น้ำเสียงฟังไม่ค่อยมีการปลอบใจเท่าไร กลับแฝงความสะใจอยู่ไม่น้อย
ไป๋ชวนกุมหน้าอกรู้สึกเจ็บแปลบทุกครั้งที่หายใจ "เด็กดีขนาดนี้ ปล่อยให้จากไปต่อหน้าต่อตา จะไม่ให้เสียใจได้ยังไง?"
ฟางซวี่ถามกลับ "แค่เด็กดีเหรอ?"
ไป๋ชวนยิ่งรู้สึกเจ็บหน้าอกมากขึ้น "ใช่ ไม่ใช่แค่เด็กดี แต่เป็นอัจฉริยะ สอนนักเรียนมาหลายปีเพิ่งเคยเจออัจฉริยะแบบนี้"
ฟางซวี่ดันแว่น ส่ายหน้าช้า ๆ "ไม่ใช่แค่อัจฉริยะ เกมหมากเมื่อบ่ายนี้ ถึงผมลงเองก็ทำได้ไม่ดีกว่าเขา"
ไป๋ชวนตกใจ "เกมหมากบ่ายนี้ลงดีจริง แต่นายประเมินสูงไปหน่อยไหม?"
เขาห่างจากการแข่งขันระดับแนวหน้ามานาน ไม่ได้คิดคำนวณไปพร้อมกับการดูเกมเหมือนฟางซวี่ ทั้งฝีมือหมากก็ห่างจากฟางซวี่มาก พอไม่ได้รีเพลย์จริงจัง แค่รู้สึกแรกว่าเคอซื่อลงได้ดีมาก
พอได้ยินฟางซวี่ให้คะแนนสูงขนาดนั้น ไป๋ชวนนอกจากตกใจก็ยังไม่ค่อยเชื่อ
"ไม่ได้สูงเกินไปเลย พี่ครับ ผมว่าที่พ่อแม่เขาไม่ยอมให้มาเรียนกับพี่ อาจไม่ใช่เพราะไกลอย่างเดียว"
ฟางซวี่ยิ้มอย่างมีนัย "มา ขอผังหมากบ่ายนี้หน่อย ผมจะเอาไปให้อาจารย์ดู"
ไป๋ชวนฟังความหมายในคำพูดของฟางซวี่ออก "นายหมายความว่า พ่อแม่เขาคิดว่าฝีมือผมไม่พอ?"
ฟางซวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "พี่พูดเองนะ"
แม้ชั่วขณะนั้นไป๋ชวนจะไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็เข้าใจได้ทันที "เป็นไปได้ ดังนั้นที่นายเอาเกมหมากไปให้อาจารย์ดู นายจะให้อาจารย์..."
"ให้อาจารย์ตกลงให้ผมรับเขาเป็นศิษย์คนแรก" ฟางซวี่พูดแทรกขึ้น
"อ๋อ เป็นศิษย์นายเหรอ?" ไป๋ชวนทำหน้าดำ "นึกว่านายจะให้อาจารย์รับเขาเป็นน้องเล็กของเราเสียอีก"
"น้องเล็กของเรามีเสี่ยวเลี่ยงคนเดียวก็พอแล้ว" ฟางซวี่ลูบหัวหยูเลี่ยงที่อยู่ข้าง ๆ "อาจารย์แก่มากแล้ว โอกาสดี ๆ แบบนี้ยกให้คนหนุ่มคนงามอย่างผมไม่ดีกว่าเหรอ?"
ไป๋ชวนหัวเราะแห้ง ๆ สองที แม้ไม่เต็มใจนัก แต่ก็ยอมส่งผังหมากให้ฟางซวี่ "นายเป็นโปรระดับแปดด่าน หน้ามีมากกว่าผม ถ้านายรับเขาเป็นศิษย์ได้ ผมก็ดีใจด้วย"
คำว่าดีใจพูดออกมาทั้งกัดฟัน
หยูเลี่ยงที่อยู่ข้าง ๆ ได้จังหวะในที่สุด ก็เอ่ยปาก "พี่ครับ ผม ผมมีคำขอ"
"พูดกับผมยังเกรงใจอีกเหรอ? พูดมา จะกินเบอร์เกอร์หรือพิซซ่า?" ฟางซวี่กำลังดีใจที่ได้ผังหมาก ก็รับปากคำขอของหยูเลี่ยงอย่างมั่นใจ "เย็นนี้พี่เลี้ยงเอง กินอะไรก็ได้"
หยูเลี่ยงกลับส่ายหน้า "ไม่ใช่เรื่องกิน ผม ผมอยากไปหาเคอซื่อตอนนี้ ผมอยากลงหมากกับเขาสักเกม"
"ตอนนี้?"
ฟางซวี่ตกใจ "เดี๋ยวเรายังต้องกลับบ้านไม่ใช่เหรอ? ถ้าอาจารย์ไม่เห็นนายกลับก่อนสองทุ่มจะโกรธเอานะ"
หยูเลี่ยงดึงแขนเสื้อฟางซวี่แกว่งเบา ๆ "พี่ครับ ขอร้องล่ะ"
ถ้าไม่รู้ว่าเสี่ยวเคอซื่ออยู่ไกลจากเมืองฟางหยวนกว่า 60 กิโลเมตร เขาคงหาไปเองนานแล้ว
ฟางซวี่รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย กำลังคิดว่าควรตกลงหรือไม่ หยูเลี่ยงก็พูดเสริมอีกหนึ่งประโยค
"พี่ไม่ใช่อยากรับเขาเป็นศิษย์เหรอ? ลุงเหอฝีมือไม่พอ ทดสอบความแข็งแกร่งจริงของเขาไม่ได้ ให้ผมไปลงกับเขาสักเกม พี่จะได้เห็นชัดขึ้นไม่ใช่เหรอ?"
ฟางซวี่ตาเป็นประกาย
จริงด้วย
เกมหมากบ่ายนี้ถึงจะดูออกว่าเคอซื่อลงได้ดี แต่จากตัวเกมแล้ว ไม่ถือว่าเป็นเกมที่สนุกเท่าไร สาเหตุหลักก็คือฝีมือของคุณพ่อเหอไม่พอ
ถ้าให้เสี่ยวเลี่ยงลงสักเกม...
ฟางซวี่ลุกขึ้นยืนทันที จูงหยูเลี่ยงเดินออกไป "ไป เราไปหาเขากันเลย!"
สองคนเคลื่อนไหวเร็วมาก พอไป๋ชวนตั้งสติได้ เสียงฝีเท้าก็แทบจะไม่ได้ยินแล้ว เขารีบวิ่งตามออกไปตะโกน "พวกนายรู้ที่อยู่เขารึไง ถึงได้รีบขนาดนั้น!"
ฟางซวี่กับหยูเลี่ยง: !!!
————
บ้านเคอซื่อ
เคอซื่อกินข้าวเย็นเสร็จก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง
การปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ไม่มีปัญหาอะไร แต่ที่คิดไม่ถึงคือ เขาข้ามมิติมาอยู่เมืองฟางหยวน แต่บ้านกลับไม่ได้อยู่ในเมืองฟางหยวน!
พ่อของเคอซื่อเป็นครูโรงเรียนมัธยมในท้องถิ่น ครั้งนี้ที่เขาไปแข่งก็เป็นเพราะพ่อไปเยี่ยมเพื่อน แล้วลงทะเบียนให้เขาด้วยความสะดวก
จุดประสงค์ไม่ใช่ให้ชนะการแข่งอะไร แค่ให้เขาที่เรียนหมากมาครึ่งปีได้เปิดหูเปิดตาเท่านั้น
ดังนั้นพอครูไป๋ชวนเสนอให้เคอซื่อมาเรียนหมากที่ศูนย์เยาวชน พ่อของเขาจึงปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
ต้องส่งไปเรียนหมากไกล 60 กว่าโล เกินกว่าที่พ่อจะรับได้
อีกอย่าง พ่อให้ลูกเรียนหมากก็เพื่อให้ซึมซับบรรยากาศเท่านั้น ไม่เคยคิดจะให้เดินเส้นทางหมากล้อมนี้จริงจัง
นี่คือปัญหาที่เคอซื่อปวดหัวที่สุดตอนนี้
จะเปิดภารกิจสุดยอดได้ แต่กลับอยู่ไกลจากเมืองฟางหยวน 60 กว่าโล สำหรับเด็กประถมคนหนึ่ง นี่ก็ไม่ต่างจากสุดขอบฟ้า
เป็นแบบนี้ต่อไป อีกกี่ชาติจะได้เปิดสักที?
"เฮ้อ..."
เคอซื่อถอนหายใจยาว คงได้แต่มองหาร้านค้าคะแนนในระบบเล่นฆ่าเวลา
ตอนนั้นไม่มีเวลาดู ตอนนี้ดูดี ๆ ก็อดด่าไม่ออก
ไอ้ระบบหมาเอ้ย แกเป็นพ่อค้าหัวดำเหรอวะ?
ของในร้านไม่น้อย แต่ราคาแพงเกินเหตุ
อย่างเช่นของสองอย่างในกล่องมือใหม่ การ์ดเพิ่มฝีมือหมาก (มือสมัครเล่นขั้นต้น) ขาย 1000 คะแนน ส่วนบัตรลองใช้ AI ชั้นยอดหนึ่งวันเอาไป 10000 คะแนน!!
ส่วนมือเขามีแค่ 150 คะแนนที่น่าสงสาร!
นี่จะแลกอะไรได้วะ!
[ระบบนี้ตั้งราคาชัดเจน ซื่อสัตย์ไม่หลอกเด็ก]
แล้วบอกฉันสิ จะเอาคะแนนเยอะขนาดนั้นมาจากไหน?
[ช่องทางการได้คะแนนเซียนหมากรุกมี 3 ทาง หนึ่ง ทำภารกิจสุ่ม ได้รางวัล 50 ถึง 1000 คะแนน สอง ทำภารกิจสุดยอด จะได้รับคะแนนไม่จำกัด สาม ทำภารกิจประจำวัน ได้รางวัล 5 ถึง 20 คะแนน]
ภารกิจประจำวัน?
[โปรดดูรายการภารกิจประจำวัน]
พอเคอซื่อเห็นรายการภารกิจประจำวัน ตาดำก็มืดลง เกือบล้มทั้งยืน
แน่ใจนะว่านี่คือภารกิจประจำวัน ไม่ใช่สั่งให้ฉันเรียนหมากล้อม?
ภารกิจประจำวันรวมถึงแต่ไม่จำกัด:
ทำโจทย์ชีวิต-ความตาย 10 ข้อ อัตราถูก 80% ขึ้นไป ได้ 5 คะแนน (ทำซ้ำได้ 10 ครั้ง)
รีเพลย์เกมหมากหนึ่งเกม และเขียนความรู้สึกจากการรีเพลย์ 500 คำ ได้ 10 คะแนน
ลงหมากกับคู่ต่อสู้ที่มีฝีมือใกล้เคียงหนึ่งเกม ชนะได้ 20 คะแนน แพ้หัก 5 คะแนน
...
รวมทั้งหมดสิบกว่างาน
ถ้าทำครบทั้งหมด วันหนึ่งจะได้ 180 คะแนน
แต่ถ้าทำครบทั้งหมดจริง มันก็ไม่ต่างจากการเรียนหมากล้อมเลย
[เซียนหมากรุกแห่งราชวงศ์ฮั่นใหญ่ถ้าลงหมากไม่เก่ง คงได้แต่ทุบกระดานหมาก กลายเป็นมุกตลกประวัติศาสตร์ที่ถูกหัวเราะเยาะสองพันปี]
เคอซื่อ: ฮ่า ๆ โดนหัวเราะสองพันปีจริงด้วย
ไม่มีทางเลือก เพื่อความปลอดภัยของชีวิต เขาจำเป็นต้องทำภารกิจประจำวันพวกนี้
เขาหยิบกระดานหมากพับได้ กะจะหารีเพลย์เกมจากนิตยสารสักเกม พ่อก็เคาะประตูเข้ามา
เคอซื่อรีบซ่อนกระดานหมากไว้ข้างหลัง "พ่อครับ ผม ผมจะเขียนการบ้านเดี๋ยวนี้"
"เดี๋ยวค่อยเขียน มีแขกมาหา" พ่อกวักมือเรียก
แขก?
เคอซื่อกำลังงง ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นอีกครั้ง
[ภารกิจสุ่มถูกกระตุ้น]
[ชื่อภารกิจ: ข้าคือราชา พวกเจ้าทั้งหลายต้องยอมสยบใต้ฝ่าเท้าข้า!]
[ให้หยูเลี่ยงเป็นผู้ติดตามของเจ้า]
[รางวัลสำเร็จภารกิจ: 200 คะแนนเซียนหมากรุก]
[บทลงโทษล้มเหลว: โฮสต์จะถูกกำจัดทันที!]
เคอซื่อ: มาอีกแล้ว!!!