เคอซื่อมาถึงห้องรับแขก เห็นว่านอกจากหยูเลี่ยงแล้ว ถึงขั้นฟางซวี่ก็มาด้วย ถึงกับอุทานด้วยความตกใจว่า "อาจารย์ฟางซวี่ ท่านมาได้ยังไง?"
ฟางซวี่ปรับแว่นตา เอาแขนโอบไหล่หยูเลี่ยงแล้วพูดว่า "ฉันมากับเสี่ยวเลี่ยง"
งั้นเหรอ?
ไม่ใช่กำลังบุกสถิติเป็นปรมาจารย์ขั้นเก้าที่อายุน้อยที่สุดอยู่หรือไง?
นักหมากรุกอาชีพว่างกันขนาดนี้เลยเหรอ?
เคอซื่อเดินไปนั่งลงตรงข้ามฟางซวี่ คุณแม่เคอยกผลไม้มาใส่ถาดหนึ่ง แล้วก็ไปนั่งอยู่กับคุณพ่อเคอีกฝั่ง
ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศในห้องรับแขกเงียบจนอึดอัด
"แค่กๆ" คุณพ่อเคไอเบาๆ ทำลายบรรยากาศแห้งแล้งนั้น "คุณฟาง ช่วงบ่ายผมพูดกับอาจารย์ไป๋อย่างชัดเจนแล้วว่า บ้านเราห่างจากเมืองฟางหยวนเกินไป เสี่ยวสื่อก็เรียนหนักมาก จริงๆ ไม่มีทางไปเรียนที่ศูนย์เยาวชนได้"
ฟางซวี่รีบบอกว่า "ผมไม่ได้มาเรื่องเรียนพิเศษ แต่มาเพราะเด็กคนนี้..."
เขามองไปทางเสี่ยวเลี่ยง "เขาอยากเล่นหมากกับเคอซื่อมาก"
คุณพ่อเคประหลาดใจเล็กน้อย "แค่เพื่อจะเล่นหมากกระดานเดียว พวกคุณก็อุตส่าห์มาไกลขนาดนี้เลยเหรอ?"
ช่วงปลายยุค 90 รถยนต์ส่วนตัวยังไม่แพร่หลาย ไม่มีรถไฟความเร็วสูง ถนนหลวงก็ยังไม่ตัดถึงกันทั่วทุกหนแห่ง
ถนนกว่าหกสิบกิโลเมตร ถ้าเดินทางตามทางหลวงแผ่นดิน อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสองชั่วโมง
ฟางซวี่ยิ้มแล้วพูดว่า "เสี่ยวเลี่ยงชอบหมากล้อมมาก ปกติก็เล่นกับผู้ใหญ่พวกเรานี่แหละ คราวนี้ได้เห็นฝีมือของเคอซื่อ แล้วดีใจมากที่หาเพื่อนรุ่นเดียวกันเล่นหมากด้วยได้ ก็เลยบังอาจเดินทางมา"
คุณพ่อเคพยักหน้า "เด็กมีความกระตือรือร้นกับหมากล้อมขนาดนี้ พวกเราต้องสนับสนุนแน่นอน เสี่ยวสื่อ เจ้าเล่นกับเสี่ยวเลี่ยงสักตั้งเถอะ พวกเรายังมีธุระนิดหน่อย ขอตัวก่อนนะ"
คุณพ่อคุณแม่เครู้จักตัวตนของฟางซวี่ และตอนนี้ก็รู้จุดประสงค์ของเขาแล้ว ก็วางใจกลับไปทำธุระของตัวเองต่อ
เหลือเพียงเคอซื่อที่หน้ามืดตามัวไปหมด
เล่นหมาก?
เล่นบ้าอะไร!
เวลาของการ์ดทดลองหมดไปแล้ว!
ว่าจะให้วันนึง ที่แท้ก็แค่ช่วงกลางวันเท่านั้น!
พอฟ้ามืด ระบบก็แจ้งเตือนว่าการ์ดทดลองหมดอายุแล้ว
เขาเลยด่าระบบไปหลายประโยค
แล้วตอนนี้จะให้เล่นหมากกับหยูเลี่ยง เพื่อโชว์ให้เห็นว่าตัวเองห่วยขนาดไหนเหรอ?
จู่ๆ เขาก็นึกถึงภารกิจที่ระบบมอบหมายให้
ต้องทำให้หยูเลี่ยงเป็นผู้ติดตามของตัวเอง...
ไปได้ยังไง?
เขาน่ะเป็นลูกชายแชมป์โลก ฐานะครอบครัวดี ฝีมือหมากก็เก่งสุดๆ ต่อไปก็จะเป็นผู้นำของเด็กรุ่นใหม่ ฉันเป็นแค่ชาวออฟฟิศธรรมดาๆ คนนึง เขาจะมาเป็นผู้ติดตามฉันได้ยังไง?
แต่ในเนื้อเรื่อง หยูเลี่ยงก็ไล่ตามซือกวง——อันที่จริงคือเงาของชูอิ๋งมาหลายปี ถ้าจะว่าไป ก็ถือว่าเป็นผู้ติดตามได้เหมือนกัน
ให้หยูเลี่ยงคนคลั่งหมากนี่มาเป็นผู้ติดตาม เคอซื่อคิดเท่าไหร่ก็คิดได้แค่วิธีเดียวคือผู้เฒ่าหลอกเด็กเล่น
หรือว่า... ฉันจะต้องใช้การ์ดทดลองอีกใบที่เหลือด้วย?
ไม่ได้!
การ์ดใบนั้นหนึ่งใบตั้งหมื่นคะแนน!
ตอนนี้ภารกิจก็ไม่ได้บังคับให้ฉันเจอกับหยูเลี่ยง ถ้าใช้ตอนนี้ไป แล้วต่อมาภาพกิจที่ระบบบังคับให้ฉันลงแข่งจริงๆ จะทำยังไง?
แต่ถ้าไม่ใช้ตอนนี้ล่ะก็... ฉันจะมีอนาคตอีกไหม?
เคอซื่อสีหน้าเคร่งเครียดไปหมด มองคนสองคนตรงข้ามเหมือนเป็นอากาศธาตุ
ฟางซวี่มองเคอซื่อด้วยความสนใจ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้มีปฏิกิริยาตอบสนองที่น่าสนใจ
เขาหันไปมองหยูเลี่ยง อดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้
ที่นี่ยังมีเด็กหน้าตาน่าสนใจอีกคนนึง
หยูเลี่ยงตั้งแต่เคอซื่อเดินเข้ามา ดวงตาสองข้างก็ไม่เคยละจากเคอซื่อ ถึงตอนนี้ก็ยังจ้องเขม็งไม่กะพริบ
พอเขารู้สึกว่าหยูเลี่ยงอยากเล่นหมากกับอีกฝ่าย แต่ก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งวุ่นวายเอง ก็ใช้ข้อศอกถองหยูเลี่ยงเบาๆ
หยูเลี่ยงเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน อ้าปาก "อ๋อ" แล้วลุกขึ้นยืนพูดกับเคอซื่ออย่างสุภาพว่า "เพื่อนเคอซื่อ ขอเล่นหมากสักตั้งได้ไหม?"
เคอซื่อ: "ห๊ะ?"
เขาเห็นสายตาที่จริงจังผิดปกติของหยูเลี่ยง เหมือนตอนที่เขามองซือกวงในภายหลัง
แต่ต่างจากตอนมองซือกวง ในแววตาของเขายังมีความเกรงขามเพิ่มขึ้นมาอีกนิด
ดูเหมือนหมากรอบบ่ายจะสร้างความสะเทือนใจให้เขาไม่น้อยเลย
"ขอเล่นหมากสักตั้งเถอะ" หยูเลี่ยงคิดว่าเขาไม่ได้ยินชัด เลยพูดซ้ำอีกครั้งดังขึ้น
จะเล่นดีไหมนะ?
จากสถานการณ์ตอนนี้ เห็นทีคงต้องใช้การ์ดทดลองก่อนเพื่อเอาตัวรอด
นั่นตั้งหมื่นคะแนนนะ!
ตอนที่เคอซื่อกำลังสับสนหนักอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีความคิดแว่บเข้ามาในหัว
นี่ไง! ยังมีสิ่งนั้นอยู่นี่นา!
เขาสูดหายใจลึกๆ ค่อยๆ กอดอกช้าๆ เชิดคางขึ้นเล็กน้อย พูดกับหยูเลี่ยงว่า "ขอโทษนะ ฉันไม่เคยเล่นหมากกับคนอ่อนแอ"
หยูเลี่ยงไม่คิดว่าเคอซื่อจะปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาขนาดนี้ รีบอธิบายว่า "ฉันไม่ใช่คนอ่อนแอนะ ช่วงบ่ายนายเห็นฉันเล่นกับพ่อของเจียเจียแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันเก่งกว่าเขาอีก"
เคอซื่อยังคงส่ายหน้า "ต่อให้นายเก่งกว่าเขา ก็ยังถือว่าอ่อนแออยู่ดี ฉันไม่มีนิสัยชอบรังแกคนอ่อนแอ"
หยูเลี่ยงถูกเขาปฏิเสธสองครั้งติด ก็เริ่มรู้สึกได้แล้ว ไอ้หมอนี่มันพูดว่าฉันอ่อนแอต่อหน้าต่อตาถึงสองครั้ง!
ความหยิ่งในใจเขาถูกกระตุ้นขึ้นมา โต้กลับอย่างเผชิญหน้า "นายยังไม่เคยเล่นกับฉันเลย จะรู้ได้ไงว่าฉันอ่อนแอ? หรือว่านายกลัวแพ้ฉัน เลยหา excuses มาปฏิเสธ?"
เคอซื่อส่ายหน้าเป็นครั้งที่สาม "ฉันไม่มีเวลาว่างพอจะหา excuses"
"ถ้าอย่างนั้นนายจะไปแข่งทำไม ยังไปเล่นกับพ่อเจียเจียอีก?" หยูเลี่ยงถามอย่างโมโห
เคอซื่อหรี่ตาลง "ฉันไปแข่งเพราะพ่อฉันสมัครให้ ฉันทำหน้าพ่อไม่ได้ ส่วนพ่อเจียเจีย ก็เพราะเขาบอกว่าหมากฉันห่วย ฉันโมโหเลยเล่นด้วย"
หยูเลี่ยงตาเป็นประกาย "ใช่ นายเล่นหมากห่วยมาก! ห่วยสุดๆ! ฉันร้อยกระบวนท่าเดียวก็ชนะนายจนไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้ว!"
เคอซื่อหัวเราะเยาะ "เชอะ วิธีการยั่วโมโหไม่มีผลกับฉันหรอก ช่วงบ่ายรอบนั้นนายก็เห็นแล้ว ถ้านายดูไม่ออกว่าฉันเก่งหรือห่วย ก็ไม่จำเป็นต้องไปเล่นกับคนตาบอดหรอก"
หยูเลี่ยง: ...
เขาก็แค่เด็กคนนึง ตอนคุยกับซือกวงที่เป็นเด็กเหมือนกันก็พูดคุยได้อย่างมีเรื่องมีราว ดูแล้วก็เหมือนเด็กที่แก่แดด
แต่ต่อหน้าเคอซื่อจอมโซเชียลมากประสบการณ์นี่ เขาดูเด็กเกินไปจริงๆ
หยูเลี่ยงถูกเคอซื่อพูดจนอึ้งไปชั่วขณะ พูดโต้ไม่ได้สักคำ กำหมัดสองข้างแน่น ตาแดงก่ำ หายใจหอบหนักๆ
ฟางซวี่เห็นท่าไม่ดี รีบพูดแทรกขึ้นมา "หืม เจ้าเลี่ยงถึงแม้ฝีมือจะไม่สูงเท่านักหมากรุกระดับสูง แต่ก็เทียบเท่านักหมากรุกอาชีพได้ เชื่อฉันได้เลย"
เคอซื่อเหลือบมองเขา "ไม่ต้องมารับรองอะไรทั้งนั้น ฉันไม่รู้ด้วยเหรอ?"
ฟางซวี่ที่เตรียมคำพูดไว้ถึงปาก ก็ต้องกลืนกลับลงไปเหมือนกัน
เด็กคนนี้... ไม่ง๊องแง๊งเลยจริงๆ!
แต่พอเห็นท่าทางหยูเลี่ยงจะร้องไห้แล้ว เคอซื่อก็ถอนหายใจอย่างจนใจ "เอาเถอะๆ ไหนนายมาแล้ว ฉันถึงจะไม่สนใจเล่นหมากกับนาย แต่ช่วยนายวิเคราะห์หมากอธิบายสักตั้งก็ได้"
ฟางซวี่ขำไม่ออก "วิเคราะห์หมากไม่ต้องแล้วมั้ง..."
"จะวิเคราะห์ก็วิเคราะห์ ไม่เอาก็ช่าง" เคอซื่อทำตาขาว
ฟางซวี่: ...
เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หยูเลี่ยงก็พูดขึ้นมาว่า "ได้ ฉันจะให้แกช่วยวิเคราะห์หมากให้ฉัน"
เคอซื่อได้ยินก็ดีใจในใจ: ฮ่าๆ ในที่สุดปลาก็ติดเบ็ด!
ระบบ ฉันต้องการแลกการ์ดวิเคราะห์หมากขั้นสูงสุดของ AI อัจฉริยะ (×1)!
[แลกเปลี่ยนสำเร็จ ใช้คะแนนเซียนหมากรุก 50]