ท้องฟ้าเริ่มมืดลง การแข่งขันก็ใกล้จะจบลงเช่นกัน
ในฐานะผู้รับผิดชอบ ไป๋ชวนกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บรวบรวมบันทึกการเล่นหมากรุกวันนี้ รวมถึงเตรียมการมอบรางวัลสำหรับการแข่งขันรอบสุดท้าย ทันใดนั้นประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก
เจ้าหน้าที่ที่ดูแลเคอซื่อวิ่งเข้ามา: "ครูไป๋ชวน! คุณมาดูนี่สิ!"
ไป๋ชวนกำลังเย็บเล่มบันทึกการเล่นหมากรุกในมือ พูดส่งๆ ไปว่า: "ส่งบันทึกการเล่นรอบสุดท้ายมาแล้วหรือ? วางไว้ตรงนั้นเถอะ"
"ครูไป๋ชวน! คุณอย่าเพิ่งยุ่งกับพวกนั้นเลย บันทึกการเล่นไม่กี่แผ่นนี้คุณรีบดูหน่อยเถอะ!"
เจ้าหน้าที่บังคับวางบันทึกการเล่นในมือลงตรงหน้าไป๋ชวน
ไป๋ชวนทำหน้าอึดอัดถลึงตาใส่เขา แต่สุดท้ายก็หยิบบันทึกการเล่นขึ้นมาดู
"นี่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ล้วนชนะในช่วงกลางเกมทั้งนั้น"
เขาพลิกดูสองแผ่นอย่างรวดเร็ว แล้วพูดส่งๆ ไปว่า "จุดที่น่าดูอยู่ที่... เดี๋ยวนะ!"
เขาลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง มองดูบันทึกการเล่นแผ่นที่สามแล้วลุกขึ้น: "วางหมากหนึ่งเม็ดแก้การถูกโอบล้อมสองด้าน? นี่บันทึกการเล่นของใคร?"
"ก็เด็กที่คุณให้ฉันดูแลไง ชื่อ... อ้อ ชื่อเคอซื่อ"
เจ้าหน้าที่พูดอย่างตื่นเต้น "คุณดูแผ่นสุดท้ายสิ"
แผ่นสุดท้ายก็คือเกมที่เคอซื่อพลิกชนะเหอเจียเจีย
ไป๋ชวนพิจารณาอย่างละเอียด อ้าปากหายใจเข้าลึกๆ นานทีเดียวกว่าจะพึมพำออกมา: "ให้ตายเถอะ... นี่มันฝีมือเด็กเล็กๆ อย่างนี้ได้อย่างไรกัน?"
เขาหันไปมองเจ้าหน้าที่: "เร็วเข้า เอาช่องทางการติดต่อเด็กคนนี้มาให้ฉัน ฉันจะไปหาพ่อแม่ของเขา"
"ครูไป๋ชวน คุณลืมไปแล้วหรือว่าอีกเดี๋ยวจะมีพิธีมอบรางวัล? ตอนนั้นพ่อแม่ของเขาต้องอยู่แน่นอน"
ไป๋ชวนตบหน้าผากตัวเองพูดว่า "ใช่ๆ ยังมีพิธีมอบรางวัลอีก ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ เรารีบไปสักที"
ในตอนที่เขากำลังจะออกจากประตู ก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่งอย่างจัง
"โอ๊ย พี่รอง คุณรีบร้อนใจจะไปทำอะไรน่ะ?"
ไป๋ชวนกำลังจะด่า แต่พอเห็นคนที่ชนคือฟางซวี่ ก็คว้ามือเขาไว้ทันทีพูดว่า "ฟางซวี่ มาได้ถูกเวลาแล้ว มีโปรระดับแปดด่านอย่างนายอยู่ จะได้มีน้ำหนักมากขึ้น"
ฟางซวี่ถูกดึงจนเซ: "อะไรมีน้ำหนัก? ฉันก็แค่มาช่วยนายมอบรางวัลเท่านั้นเอง"
"นายไม่ต้องยุ่ง ถึงเวลานายแค่ประสานงานกับฉันก็พอ"
ฟางซวี่งงไปหมด เดินไปพลางพูดไปพลางว่า "อ้อ ใช่ วันนี้เสี่ยวเลี่ยงก็มาด้วย เขาบอกว่าจะมาหาเพื่อน"
ตอนนี้ไป๋ชวนจะไปสนใจอะไรได้ เพียงพยักหน้ารับอย่างขอไปที: "รู้แล้ว รู้แล้ว"
ทั้งสองคนรีบไปถึงห้องเรียนแข่งขันด้วยความเร็วสูงสุด ยังไม่ทันถึงห้องเรียนก็ได้ยินเสียงดุด่าและเสียงเด็กร้องไห้ดังออกมาจากข้างใน
ไป๋ชวนขมวดคิ้ว ปล่อยมือจากฟางซวี่รีบสาวเท้าไปที่หน้าประตูห้องเรียน ก็เห็นผู้ปกครองคนหนึ่งกำลังด่าเด็กคนหนึ่งอย่างเผ็ดร้อน
"ก่อนหน้านี้แพ้ให้หยูเลี่ยงก็แล้วไป แต่นี่ตอนนี้ใครก็แพ้ได้หมดเลยหรือไง?"
"รอบแรก! คู่ต่อสู้ของแกเพิ่งจะเข้าระดับได้ไม่นานแท้ๆ! แม้แต่แบบนี้แกยังกล้าแพ้อีก?"
"เรียนหมากรุกมาหลายปีขนาดนี้ เรียนไปให้หมากัดกินหรือไง!"
คนที่กำลังด่าอยู่ก็คือพ่อของเหอเจียเจีย ส่วนเหอเจียเจียก้มหน้าอยู่ตรงหน้าเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้น
ตอนนั้นเอง เด็กคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหยุดตรงหน้าเหอเจียเจีย กางแขนทั้งสองข้างออกพูดว่า:
"คุณลุงเจียเจีย เจียเจียเคยชนะผมมาได้นะ คุณพูดแบบนี้ไม่ได้"
เสียงนุ่มนวล แต่ท่วงท่าแข็งแกร่งมั่นคง
ใครจะคิดว่าเหอเจียเจียที่กำลังสะอื้นอยู่กลับใช้แรงผลักหยูเลี่ยงออกไป: "นายไปให้พ้น! นายคิดว่านายแพ้ฉันในเกมนั้นตั้งใจหรือไง ฉันไม่รู้หรือ?"
หยูเลี่ยงเซถอยสองก้าว ล้มนั่งลงกับพื้น หน้าร้อนผ่าวพูดว่า "ไม่ใช่อย่างนั้น แพ้ก็คือแพ้ ไม่มีความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ"
เหอเจียเจียหลับตาร้องตะโกน: "นายไป! ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย!"
แล้วหันไปพูดกับพ่อของตน: "ฉันเลิกเล่นหมากรุกแล้ว! พ่ออย่าบังคับให้ฉันเล่นอีกต่อไป!"
พูดจบก็จะร้องไห้วิ่งหนีไป กลับถูกพ่อคว้าตัวขึ้นมา แล้วตบที่ก้น "ป้าบๆ" สองที
"ไอ้ลูกทรพี แกยังจะไม่เล่นอีกหรือไง ฉันจะตบให้แกตาย!"
เหอเจียเจียร้องไห้ louder ยิ่งกว่าเดิม
ไป๋ชวนรีบเข้าไปขวางพ่อของเหอไว้ แย่งตัวเหอเจียเจียมา: "คุณลุงเจียเจีย คนตั้งมากมายขนาดนี้ คุณจะตีเด็กได้อย่างไร?"
ฟางซวี่ตอนนี้ก็รีบวิ่งเข้ามา พยุงหยูเลี่ยงที่ล้มลงกับพื้นขึ้น: "เสี่ยวเลี่ยง นายไม่เป็นไรใช่ไหม?"
หยูเลี่ยงลุกขึ้นยืนแล้วส่ายหน้าอย่างแรง
พ่อของเหอเห็นไป๋ชวนเข้ามาขวาง พลังด่าก็เปลี่ยนเป้าไปที่ไป๋ชวนทั้งหมด: "ครูไป๋ เจียเจียเป็นเด็กที่นายดูแลมาโดยตลอด ดูสิว่านายสอนเขาให้เป็นแบบไหน?"
"ก่อนหน้านี้สู้หยูเลี่ยงไม่ได้ ก็ยังพอพูดได้ว่าเขาเป็นลูกแชมป์โลก แต่ตอนนี้ล่ะ? เด็กคนนี้มีพ่อเป็นแชมป์โลกด้วยหรือไง?"
"หลายปีมานี้ ค่าเล่าเรียนฉันไม่เคยขาดแม้แต่สตางค์เดียว ค่าเรียนพิเศษก็จ่ายเป็นเกมทุกครั้ง ดูสิว่านายสอนลูกชายฉันให้เป็นแบบไหน?"
ไป๋ชวนเป็นคนอ่อนโยนอยู่แล้ว ถูกพ่อของเหอด่าอย่างเผ็ดร้อนแบบนี้ ก็รู้สึกผิดขึ้นมาจริงๆ
ได้แต่พูดว่า "คุณลุงเจียเจีย พรสวรรค์ของเจียเจียไม่มีปัญหา แต่หมากวันนี้น่ะ..."
"หมากวันนี้เป็นอะไร? เขาแพ้แชมป์โลกหรือเปล่า? หรือว่าแพ้แชมป์ประเทศ?"
พ่อของเหอขัดจังหวะคำอธิบายของไป๋ชวน "ฉันบอกนายไว้เลย ลูกชายฉันไม่ได้เรื่องก็เพราะพวกอาจารย์อย่างนายไร้ความสามารถ สอนอะไรกันก็ไม่รู้!"
ไป๋ชวนยังไม่ทันได้พูด เหอเจียเจียก็ตอบกลับ: "ไม่เกี่ยวกับครูไป๋ ครูไป๋สอนได้ดีมาก!"
"ไอ้ลูกทรพี ที่นี่มีที่ให้แกพูดหรือไง? แกหุบปากไปเลย!"
พ่อของเหอด่าเขาไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่สะอื้นทีละเสียง
ฟางซวี่ตอนนี้ก็ยืนขึ้นมาขวางหน้าไป๋ชวน: "คุณผู้ปกครอง การเล่นหมากรุกแพ้ชนะเป็นเรื่องปกติ คุณจะไปโทษอาจารย์เพราะแพ้หมากเพียงกระดานเดียวไม่ได้นะ"
"นั่นมันแค่หมากเดียวหรือ?" เสียงของพ่อเหอดังขึ้นอีกแปดระดับ "ลืมตาดูให้ดีๆ สิ นี่มันเรื่องหมากเดียวหรือเปล่า?"
ต้องเผชิญกับการหาเรื่องของพ่อเหอ ไป๋ชวนกับฟางซวี่ทั้งสองคนก็ไม่มีวิธีที่ดีอะไร ได้แต่พยายามห้ามปราม
ส่วนตอนนี้เคอซื่อกำลังนั่งกินขนมอย่างมีความสุข สำรวจรางวัลต่างๆ ในร้านค้าของระบบ ทันใดนั้นก็มีเสียงระบบดังขึ้นในหัว:
[ภารกิจสุ่มถูกกระตุ้น:]
[ชื่อภารกิจ: แพ้แล้วจะหนี? ข้าไม่อนุญาต!]
[ชนะพ่อของเหอหนึ่งเกม และห้ามให้เหอเจียเจียเลิกเล่นหมากรุก]
[รางวัลภารกิจสำเร็จ: คะแนนเซียนหมากรุก 50]
[บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: เจ้าของร่างถูกกำจัดทันที!]
เคอซื่อ: ...
มาแล้วๆ มาอีกแล้ว
เขาถอนหายใจ หันไปหาพ่อแม่ที่ยิ้มแย้มแจ่มใสพูดว่า "คุณพ่อคุณแม่ รอฉันเดี๋ยวนะ"
ยังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะทันถาม เขาก็เดินเร็วไปถึงหน้าพ่อของเหอ ชี้หน้าพ่อของเหอพูดว่า "แกหุบปากไปเลย!"
พ่อของเหอที่กำลังด่าอย่างเมามันถูกเสียงแหลมใสเต็มพลังขัดจังหวะ ก้มหน้ามอง แล้วด่าด้วยความโกรธ: "เด็กบ้านใคร มองไม่เห็นหรือไง?"
"ขอโทษครับ ขอโทษครับ" พ่อแม่ของเคอซื่อขึ้นมาจะพาเคอซื่อไป แต่กลับถูกเคอซื่อสะบัดหลุด
เขายืนเท้าสะเอวพูดว่า "เหอเจียเจียแพ้ให้ฉัน แพ้ให้ฉันมันน่าอายนักหรือ?"
พ่อของเหอโกรธจนหัวเราะ: "ฉันไม่อยากเอาเรื่องกับเด็กเล็กๆ หรอกนะ ครูไป๋..."
"คุณไม่เอาเรื่องฉัน แต่ฉันจะเอาเรื่องคุณ!"
เคอซื่อขัดจังหวะเขาอีกครั้ง "คุณคิดว่าเหอเจียเจียแพ้ให้ฉันน่าอาย งั้นคุณมาเล่นกับฉันสักเกม ถ้าคุณแพ้ละก็ ขอโทษเหอเจียเจียให้จงได้!"
พ่อของเหอเหมือนได้ยินผิดไป: "แกพูดว่าอะไรนะ? แกจะมาเล่นหมากรุกกับฉัน?"
"ใช่! เล่นกับคุณหนึ่งเกม!"
"แกรู้ฉันเป็นระดับอะไรไหม ถึงกล้ามาเล่นกับฉัน? เฮ้ย เฮ้ย สองคนนี่จัดการลูกตัวเองหน่อยได้ไหม ทำไมไม่มีมารยาทแบบนี้?"
พ่อของเหอพูดกับพ่อแม่ของเคอซื่อ
พ่อแม่ของเคอซื่อตั้งใจจะยอมความ แต่พอได้ยินประโยคนี้ พ่อของเคอซื่อก็ทนไม่ไหว ขมวดคิ้วตอบโต้กลับ:
"ลูกชายฉันจะมีมารยาทหรือไม่ไม่ต้องให้คนอื่นมาพูด แต่ว่าบางคนต่อหน้าคนมากมายยังลงไม้ลงมือตีเด็ก เป็นพ่อเป็นแม่บ้างไหมเนี่ย"
"แกพูดว่าอะไรนะ?"
พ่อของเหอถลกแขนเสื้อขึ้น จะพุ่งไปข้างหน้า
แต่เคอซื่อกลับกางแขนทั้งสองข้างขวางอยู่ตรงหน้าเขา: "คุณมีระดับนักก็เอาหมากรมาเป็นเครื่องตัดสินสิ จะลุกขึ้นมาทำร้ายร่างกายกันได้อย่างไร คุณคิดว่าตัวเองเป็นเซียนหมากรุกแห่งราชวงศ์ฮั่นหรือไง?"
พ่อของเหอโกรธจนหัวเราะออกมา พยักหน้าพูดว่า "ได้ๆๆ แกลองเล่นหมากรุกใช่ไหม? ได้ อย่าพูดว่าฉันข่มเหงแก ยังไงฉันก็เป็นมือสมัครเล่นระดับหก"
พอได้ยินว่าเป็นมือสมัครเล่นระดับหก ผู้ปกครองที่ยืนดูอยู่รอบข้างก็พากันพูดกระซิบขึ้นมา
"มือสมัครเล่นระดับหกเก่งนักหรือ?"
"ไร้สาระสิ ต้องไปได้อันดับในการแข่งขันระดับประเทศถึงจะเลื่อนขึ้นมาได้"
"เฮ้ย ฉันนึกว่ามันเหมือนมือสมัครเล่นระดับห้าที่สอบเอาได้ซะอีก"
"นายไม่รู้ก็เป็นเรื่องปกติ ได้ยินว่ามือสมัครเล่นระดับหกที่เก่งๆ จะสู้กับโปรระดับเริ่มต้นได้เลยล่ะ"
"งั้นเด็กคนนี้..."
"ชนะไม่ได้หรอก การแข่งขันครั้งนี้ที่เก่งที่สุดก็คือลูกชายเขาเอง ยังแค่ราวๆ มือสมัครเล่นระดับสาม สี่เท่านั้น"
"เดี๋ยวนะ เด็กคนนี้ชนะลูกชายเขาไม่ใช่หรือไง?"
...
พ่อของเหอได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คน ก็ยิ่งหยิ่งผยองขึ้นไปอีก: "หนูน้อย ถ้าแกขอโทษฉันตอนนี้เรื่องก็จบกัน แต่ถ้าไม่ เดี๋ยวแพ้ขึ้นมา ระวังจะทำให้พ่อแม่แกอดสูไปด้วย"
พ่อของเคอซื่อก็เป็นกังวล ก้มลงพูดเสียงเบา: "เสี่ยวซื่อ แกเพิ่งเรียนหมากรุกมาได้ครึ่งปี ไม่งั้น..."
"ไม่ต้องห่วงครับคุณพ่อ ผมชนะลูกชายเขาได้ ก็ย่อมชนะพ่อเขาได้"
เคอซื่อตบอกตัวเอง แล้วหันไปพูดกับไป๋ชวนกับฟางซวี่: "รบกวนอาจารย์ทั้งสองเป็นกรรมการให้หน่อยได้ไหมครับ?"