ตงฉินเป็นบุตรีของนักคุ้มกัน ครอบครัวยากจนข้นแค้น บิดามารดาล่วงลับตั้งแต่นางยังเยาว์ ถูกญาติใจร้ายจับไปขายเป็นทาส ชาติก่อนนางพลัดตกน้ำจนจมน้ำตาย
อาจกล่าวไม่ได้ว่าภักดีสุดหัวใจ แต่อย่างน้อยก็ไม่เคยทรยศ
ทุกวันนางทำแต่งานใช้แรงหยาบกระด้าง ทั้งยังไม่มีโอกาสเข้าใกล้อวี๋จือหนิง แต่มาบัดนี้ดูแล้วกลับเป็นคนเฉลียวฉลาดไม่น้อย เพียงครู่เดียวก็ขอสัญญาขายตัวจากซ่งซื่อมาได้
ส่วนสาวใช้อีกหลายคน ยังต้องจับตาดูกันต่อไป
“นับแต่วันนี้เป็นต้นไป หากผู้ใดกล้ากินบนเรือนขี้บนหลังคา ข้าจะไม่ปรานีเป็นอันขาด!” อวี๋จือหนิงตีหน้าเคร่ง ตำหนิเสียงเข้ม
เมื่อเห็นจุดจบของสาวใช้สี่คนก่อนหน้าแล้ว พวกนางจะกล้าไม่เชื่อฟังได้อย่างไร ต่างรีบรับคำด้วยความหวาดหวั่น
กลับถึงห้อง นางก็แทบฝืนไม่ไหว เอนกายพิงตั่ง
แดงเทียนรู้ว่านางเจ็บเข่า จึงนำตะกร้าเตาอุ่นมาประคบให้ ก่อนอดถามไม่ได้ว่า “คุณหนู ไม่สิ จวินจู ท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าตงฉินจะเอาสัญญาขายตัวมาได้?”
อวี๋จือหนิงยิ้ม “สื่อจื่อแห่งอ๋องจิ้งกำลังร่วมโต๊ะอาหารกับท่านย่า ซ่งซื่อกลัวว่าข้าจะไปก่อกวน อีกทั้งใกล้จะเข้ากรุงแล้ว นางยิ่งกังวลว่าทางตระกูลถานจะหาทางกลั่นแกล้ง”
ดังนั้นมีเรื่องน้อยย่อมดีกว่ามีเรื่องมาก ซ่งซื่อจึงยอมกล้ำกลืนไว้
คงเพราะเหนื่อยล้าเกินไป นางหลับยาวไปจนถึงกลางดึก เมื่อลืมตาขึ้นมองท้องฟ้ามืดสนิทนอกหน้าต่าง ก็หลับต่ออย่างสะลึมสะลือ
ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นยามสามเสี้ยวของตอนเช้าตรู่แล้ว
แดงเทียนได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็รีบเข้ามาปรนนิบัติให้นางล้างหน้าแต่งตัว “แม่นมกู้เพิ่งมาที่นี่ บอกว่าช่วงนี้ในจวนกำลังวุ่นวายกับการเก็บสัมภาระ จึงให้งดการคารวะ รอไปถึงเมืองหลวงแล้วค่อยว่ากัน”
หลายปีมานี้ นางไปคารวะตามวาระเช้าค่ำถวาย ไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว
ฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋มักกล่าวอ้างว่าเป็นการฝึกฝนจิตใจของนาง ห้ามเกียจคร้าน ห้ามหยิ่งผยองจนเสื่อมเสีย ต่อให้ล้มป่วยก็ยังต้องไปให้เห็นหน้าสักครั้ง เพื่อแสดงความกตัญญู
“สื่อจื่อแห่งอ๋องจิ้งพักค้างคืนอยู่ในจวนหรือ?” นางถาม
แดงเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “จวินจูทรงทราบได้อย่างไรเจ้าคะ?”