“อาหนิงยังโกรธป้าสองอยู่หรือไม่” ซ่งซื่อเผยสีหน้าอับจนใจอยู่หลายส่วน “วันนั้นเป็นเพียงความเข้าใจผิด ข้าอบรมเชว่เจี่ยวไปแล้ว”
อวี๋จือหนิงยิ้ม “ข้าจะโกรธป้าสองกับน้องหญิงรองได้อย่างไร ข้าได้ยินว่าผ้าฝูกวงจิ้นหายากยิ่งนัก ลวดลายบางแบบก็สูญหายไปแล้ว ป้าสองอุตส่าห์ลำบากจัดหามาให้ หนูเนี่ยซาบซึ้งใจเหลือเกิน”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ซ่งซื่อก็คลายหัวคิ้วลง พลางลอบด่าอวี๋จือหนิงในใจว่า ยังคงโง่เขลาเหมือนเดิมไม่มีผิด!
อวี๋จือหนิงหันไปกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋ว่า “ในฐานะพี่สาวคนโต ข้าควรแบ่งปันให้น้อง ๆ มิสู้ให้เหล่าน้องหญิงมาช่วยกันเลือกเถิดเจ้าค่ะ”
นางไม่เปิดโอกาสให้ซ่งซื่อกลับคำ รีบส่งคนไปเชิญคุณหนูทั้งหลายมาทันที
สีหน้าซ่งซื่อพลันเปลี่ยนไป
ไม่นานนัก นอกจากอวี๋ชิ่นฉู่แล้ว ก็มีคุณหนูมาถึงอีกสามคน ได้แก่ คุณหนูสามอวี๋จื่อหลาน คุณหนูสี่อวี๋ยุนหว่าน และคุณหนูห้าอวี๋ชางหลิง
“ให้เลือกกันคนละผืน เลือกทั้งหมดสี่รอบ เช่นนี้ก็นับว่ายุติธรรมแล้ว” อวี๋จือหนิงเพิ่งเอ่ยจบ อวี๋จื่อหลานก็เล็งผืนสีแดงสดไว้ก่อนใคร
ซ่งซื่อกระแอมเตือน “สีนี้แดงจัดเกินไป อาหนิงผิวขาวผ่อง ผืนนี้สมควรเก็บไว้ให้นาง”
ได้ยินเช่นนั้น อวี๋จื่อหลานก็หันไปมองอวี๋จือหนิงทันที ก่อนวางผ้าลงอย่างกระอักกระอ่วน
“ก็แค่ผ้าไม่กี่ผืนเท่านั้น น้องสามชอบก็เอาไปเถิด พี่น้องกันเอง ไม่ต้องเกรงใจ” อวี๋จือหนิงยิ้มพลางยกผืนสีแดงสดให้อวี๋จื่อหลาน “เสื้อผ้าสีแดงของข้ามีมากพอแล้ว พอดีจะได้เปลี่ยนไปใช้ลวดลายอื่นบ้าง”
อวี๋จื่อหลานดีใจยิ่งนัก “เช่นนั้นต้องขอบคุณพี่หญิงใหญ่แล้ว”
เป็นไปตามคาด ผ้าที่เหลืออีกสามผืนถูกคุณหนูอีกสามคนเลือกไปคนละผืน อวี๋จือหนิงเห็นดังนั้นก็หยิบผ้าสีหม่นดูแก่คราวมาอย่างส่งเดชสี่ผืน
เมื่อแบ่งผ้าหยุนฝูจิ้นเสร็จ ทุกคนต่างยินดี
ทว่าอวี๋จือหนิงกลับมองใบหน้าซ่งซื่อที่ค่อย ๆ มืดครึ้ม มุมปากพลันยกขึ้นเล็กน้อย
ขณะนั้นเอง ป้าสามก็มาถึงพอดี พอเห็นผ้าในมืออวี๋จื่อหลาน สีหน้าก็แปรเปลี่ยนทันที นางกลืนน้ำลายอย่างกระวนกระวาย ก่อนแสร้งทำเป็นประหลาดใจ “ปกติหลานเจี่ยวชอบสีเรียบ ๆ มิใช่หรือ เหตุใดวันนี้จึงเลือกสีสดใสเช่นนี้เล่า”