พระอาจารย์เป่ยหมิงลงจากรถม้า อวี๋เจิ้งชิงก็ร้อนใจ รีบส่งสายตาให้อวี๋จือหนิง “หนูเนี่ย เจ้าอาศัยบุญคุณที่มารดาเจ้าช่วยชีวิตพระอาจารย์ แล้วคอยหาเรื่องท่านทุกแห่งหน ปล่อยให้นิสัยเอาแต่ใจของตนกำเริบเช่นนี้ไม่ได้ นี่มันเหลวไหลสิ้นดี!”
อวี๋จือหนิงหันไปมองอวี๋เจิ้งชิง แววตาวูบไหวเย็นเยียบ “ท่านอาสอง คนนอกผู้นี้กล่าวอยู่ปากว่า บิดาของข้าหยามเกียรตินาง ท่านลองดูรอยเลือดใต้ร่างนางเถิด หากไม่สืบให้กระจ่างเสียแต่ยามนี้ ชื่อเสียงของบิดาข้าคงพังพินาศ”
จากนั้นนางก็ย้อนถามอย่างไม่ไว้หน้า “หรือเพราะท่านอาสองถูกพัวพันจากเรื่องผ้าฝูกวงจิ้นจนถูกปลดจากตำแหน่งและถูกสอบสวน บิดาข้าเป็นผู้เที่ยงธรรม ไม่ได้ช่วยท่านขอความเมตตา ท่านจึงรู้สึกกระวนกระวายใจ คอยขัดขวางอยู่ทุกเรื่องหรือ?”
“อวี๋จือหนิง!” สีหน้าอวี๋เจิ้งชิงเย็นเยียบ แทบอยากฉีกปากนางให้ขาด
“ท่านอาสอง บิดาข้าอยู่ที่ใดกันแน่? การนัดพบครั้งนี้เป็นท่านส่งคนไปเชิญบิดาด้วยตนเอง บอกว่าจะขอขมาบิดาต่อหน้า แล้วคนเล่า?” อวี๋จือหนิงซักถามต่อเนื่อง จนอวี๋เจิ้งชิงตั้งรับไม่ทัน
ยิ่งมีสายตาผิดปกติจากรอบด้านจับจ้อง อวี๋เจิ้งชิงยิ่งไม่สะดวกแสดงโทสะ จึงได้แต่ฝืนกล่าวว่า “ข้าเมาสุรา ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่อยู่ที่ใด”
อวี๋จือหนิงกวาดตามองอวี๋เจิ้งชิงขึ้นลง เจ้าคนเจ้าเล่ห์ผู้นี้ หากเป็นผู้อื่นคงดึงอ๋องจิ้งเข้ามาเกี่ยวแล้ว
แต่คำตอบของเขากลับไร้ช่องโหว่
นางยังไม่คิดจะต่อความกับอวี๋เจิ้งชิงในยามนี้ เพียงส่งสายตา อวิ๋นชิงกับอวิ๋นมอก็เข้าประกบหญิงผู้นั้นซ้ายขวา กดนางไว้แล้วบังคับยกข้อมือขึ้น
“ไม่ ไม่...” หญิงผู้นั้นยังดิ้นรน แต่อวิ๋นมอกดจุดใบ้ของนางไว้