“พี่หญิงใหญ่ เจ้าได้ตกลงกับสื่อจื่อจิ้งไว้ก่อนแล้วหรือ?” อวี๋ชิ่นฉู่พลันโผล่ออกมา ท่าทางเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่กล้า “แล้วเมื่อคืน ยวินเซียงได้ยินเสียงบุรุษพูดคุยอยู่ในเรือนของเจ้า คนผู้นั้นใช่สื่อจื่อจิ้งหรือไม่?”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา รอบด้านก็พลันมีเสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจ
อวี๋ชิ่นฉู่รีบยกมือปิดปาก แล้วมองอวี๋จือหนิงอย่างไร้เดียงสา “พี่หญิงใหญ่ ข้าไม่ได้ตั้งใจพูดหลุดปาก เพียงแต่ท่านเลอะเลือนเกินไปแล้ว สื่อจื่อจิ้งมีนิสัยเช่นนั้น ท่านจะทำเรื่องเช่นนี้เพียงเพราะโกรธได้อย่างไร...”
เพียะ!
ฝ่ามือหนักหน่วงฟาดลงบนใบหน้าของอวี๋ชิ่นฉู่โดยไม่ไว้ไมตรี
รอบด้านเงียบกริบ
อวี๋ชิ่นฉู่กุมแก้มชะงักงัน น้ำตาร่วงเผาะลงมาไม่หยุด
“อวี๋จือหนิง! ขอโทษเชว่เออร์เสีย!” เผยเหิงตวาดเสียงเข้ม
อวี๋ชิ่นฉู่มีน้ำตาคลอหน่วย ราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง
อวี๋จือหนิงเชิดคางขึ้น ใบหน้าอันงดงามฉายแววหยิ่งทะนง “วันนี้เป็นวันงานปักปิ่นของข้า แต่เจ้ากลับกล่าววาจาผิดพลาดใส่ร้ายข้าซึ่งเป็นพี่หญิงใหญ่ต่อหน้าผู้คนมากมาย ตกลงแล้วเจ้าโง่เขลา หรือจิตใจอำมหิตกันแน่? เจ้ากล่าวหาว่ากลางดึกมีบุรุษอยู่ในห้องข้า มีหลักฐานหรือไม่?”
“สาวใช้เป็นคนพูด”
“สาวใช้เห็นตัวคนหรือไม่?”
อวี๋ชิ่นฉู่ถึงกับพูดไม่ออก
“ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ไม่ควรลงมือตบคน!” เผยเหิงกล่าว
อวี๋จือหนิงยิ้มพลางย้อนถาม “นางอ้าปากใส่ร้าย ข้าสั่งสอนนางแล้วจะเป็นไรไป? หากนางพูดจาเหลวไหลได้ ข้าก็ขอย้อนถามสักคำ เมื่อวานสื่อจื่อมาสู่ขอถึงจวนอย่างกะทันหัน หรือว่าพวกเจ้าสองคนลอบมีสัมพันธ์กันมานานแล้ว?”
“เหลวไหล ข้าไม่ได้เป็นเช่นนั้น!” อวี๋ชิ่นฉู่โต้กลับ ดวงตาแดงก่ำ
อวี๋จือหนิงหัวเราะเย็นชา “ความบริสุทธิ์ของสตรีสำคัญเพียงใด เจ้าและข้าต่างก็เป็นสตรีตระกูลอวี๋ ในวันมงคลเช่นนี้จงใจพูดเรื่องพวกนี้ออกมา คิดจะทำให้ผู้ใดขยะแขยงกัน?”
เมื่อไม่ต้องเกรงใจแล้ว ย่อมไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าให้อวี๋ชิ่นฉู่อีก นางมิใช่ชอบแสร้งทำเป็นน่าสงสารหรือ?
วันนี้ก็ให้ทุกคนได้เห็นกันเสียทีว่า บุตรสาวคนที่สองแห่งตระกูลอวี๋ผู้นี้โง่เขลาเพียงใด!