“หลิงเจี๋ย!”
ฮูหยินผู้เฒ่าถานมองถานสือหลิงอย่างไม่เห็นด้วย “อย่าได้ทำให้หนูเนี่ยลำบากใจ ขาทั้งสองข้างของข้าเป็นโรคเรื้อรังมาหลายปีแล้ว ชินเสียจนเคยชินไปนานแล้ว”
ถานสือหลิงเบ้ปาก “ท่านย่า หลานก็อยากเชิญพระอาจารย์เป่ย์หมิงมารักษาขาของท่านอยู่หรอก แต่หลานไร้ความสามารถ ทว่าอย่างไรก็ต้องชี้แจงให้ชัด หลายปีมานี้ตระกูลถานเชิญหมอมารักษาอยู่ไม่น้อย”
อวี๋จือหนิงพลิกมือกุมมือฮูหยินผู้เฒ่าถานไว้ “ท่านยาย ข้าเคยได้ยินเรื่องพระอาจารย์เป่ย์หมิงจริง ๆ หากมีโอกาส ก็ลองดูสักครั้งได้”
“แค่เจ้าน่ะหรือ?” ถานสือหลิงยกมือปิดปากหัวเราะ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าพระอาจารย์เป่ย์หมิงไม่เคยช่วยชีวิตผู้ใดโดยง่าย อีกทั้งใต้หล้านี้ไม่มีใครเคยเห็นโฉมหน้าของพระอาจารย์เป่ย์หมิง แล้วเจ้าจะไปเชิญผู้ใดมาได้อย่างไร?”
อวี๋จือหนิงไม่คิดโต้เถียงกับถานสือหลิง เพียงกล่าวว่า “จะสำเร็จหรือไม่ อย่างไรก็ต้องลองดูก่อนจึงจะรู้”
“หนูเนี่ย...”
“ท่านยาย ข้ารู้ว่าควรทำอย่างไร” อวี๋จือหนิงกุมมือฮูหยินผู้เฒ่าถานไว้ ในใจมีแผนการแล้ว
นางมองท้องฟ้าด้านนอก ไม่รู้ว่าเผยเหิงออกจากตระกูลอวี๋ไปหรือยัง นางไม่อยากพบเขาจริง ๆ จึงตัดสินใจอยู่เป็นเพื่อนฮูหยินผู้เฒ่าถานรับประทานอาหารเย็น
มองปราดเดียวก็เห็นแต่ของกินเจ ราวกับอาหารที่ถวายในวัด
ฮูหยินผู้เฒ่าถานกลัวว่าอวี๋จือหนิงจะกินไม่คุ้นปาก จึงให้ห้องครัวเล็กทำอาหารคาวมาให้ ทว่าถานสือหลิงกลับกล่าวว่า “ท่านย่ากินเจมาสิบกว่าปีแล้ว พอลูกพี่ลูกน้องมา กลับทำลายกฎเสียได้”
ครั้นถานซื่อป่วยหนักในปีนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าถานได้อธิษฐานขอพรและให้คำมั่นว่าจะกินเจสวดมนต์ภาวนาไปตลอดชีวิต เพื่อแลกกับการที่ถานซื่อหายดี แม้ท้ายที่สุดถานซื่อจะจากไป แต่ฮูหยินผู้เฒ่าถานก็ยังกินเจสวดมนต์ภาวนามาจนถึงทุกวันนี้