หลักฐานเกี่ยวกับร้านค้าทั้งหมดถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะ ส่วนช่องโหว่ในสินเดิมก็ได้รับการเติมเต็มจนครบในชาตินี้แล้ว
ส่วนคนในจวนจะยินดีหรือไม่ยินดีก็ตามใจ
อวี๋จือหนิงไม่ใส่ใจ นางเพียงห่วงใยท่านยายที่ขาทั้งสองข้างไม่สะดวก ถูกกักขังอยู่ในห้องเล็ก ๆ ตลอดวัน ไม่ได้เห็นแสงตะวัน ร่างกายยิ่งผ่ายผอมลงทุกที
นางต้องหาวิธีรักษาขาของท่านยายให้หาย
เวลานั้น ป้าสามนำเสื้อผ้ามาชุดหนึ่ง ในมือยังถือบัตรเชิญไว้ด้วย พลางยิ้มกล่าวว่า “หนูเนี่ย นี่คือบัตรเชิญงานวันคล้ายวันเกิดของไท่จวินแห่งจวนอ๋องจิ้งในเดือนหน้า พอดีกับที่ชุดผ้าฝูกวงจิ้นชุดนี้ตัดเสร็จแล้ว ทั้งยังเป็นแบบใหม่ล่าสุดในเมืองหลวง ลองดูสิว่าใส่พอดีหรือไม่”
กระโปรงแขนยาวสีสันแพรวพราวชุดหนึ่งวางอยู่ตรงหน้า สัมผัสได้ถึงเนื้อผ้าอันละเอียดนุ่ม บนผืนผ้าปักลายดอกอู๋ถงที่นางชื่นชอบที่สุด
ดอกไม้แต่ละดอกเบ่งบานอย่างประณีตงดงาม
เสื้อผ้าชุดนี้คงต้องใช้ความคิดและความพยายามไม่น้อย
แววตาของอวี๋จือหนิงเย็นเยียบ ทว่าสีหน้ากลับยิ้มรับเสื้อผ้าไว้ “ขอบคุณป้าสามที่ยังนึกถึงข้า”
“พวกเราล้วนเป็นญาติกัน ย่อมต้องนึกถึงเจ้าอยู่แล้ว ไท่จวินแห่งจวนอ๋องจิ้งโปรดปรานเด็กสาวที่แต่งกายสดใสน่ารัก ทั้งยังเป็นคนเข้ากับผู้อื่นง่าย ถึงเจ้ากับสื่อจื่อแห่งอ๋องจิ้งจะไม่ได้แต่งงานกัน อย่างไรจวนอ๋องจิ้งก็ยังเป็นญาติของพวกเรา”
คำพูดของป้าสามทำให้อวี๋จือหนิงนึกถึงตอนที่นางถูกลักพาตัวแล้วถูกทิ้งไว้บนถนน ก่อนจะมีคนพากลับมา เป็นไท่จวินผู้นี้เองที่ไม่ยอมให้ตามหมอมา ทั้งยังกรอกยาขับเลือดให้ถ้วยหนึ่งจนนางสูญเสียลูก สุดท้ายยังออกคำสั่งบีบให้นางฆ่าตัวตายชดใช้ความผิด และบีบให้เผยเหิงแต่งงานกับอวี๋ชิ่นฉู่แทน
นางอยู่ในจวนอ๋องจิ้งมาสามปี จะไม่รู้จักไท่จวินผู้นี้ได้อย่างไร