อวี๋จือหนิงประคองฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋ไปพักผ่อนในห้องรับรอง
ไม่นานนัก หมอก็มาถึง หลังตรวจอาการฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋แล้ว ก็ยืนยันได้ว่านางตกใจจนขวัญเสีย จึงต้มยาระงับประสาทหนึ่งถ้วยให้นางดื่ม ผ่านไปครู่ใหญ่ สีหน้าจึงค่อยกลับมาดีขึ้น
ฮูหยินหลิวเอ่ยขอขมาอยู่ด้านข้างว่า “คุณหนูมู่อาจมีนิสัยห้าวหาญมาแต่กำเนิด ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดใจกว้าง อย่าถือสาเด็กเลยเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋โบกมือเป็นเชิงว่าไม่ถือสา
ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม
ฮูหยินอ๋องจิ่งก็ยังไม่กลับมา
สองชั่วยามผ่านไป นางก็ยังไม่กลับมาเช่นเดิม
เห็นทีว่าฟ้าใกล้พลบค่ำแล้ว ฮูหยินหลิวก็เริ่มกระวนกระวาย จึงจำต้องฝืนใจสั่งให้คนเตรียมอาหารเย็น ฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนว่า “ล้วนอยู่ในเมืองหลวงทั้งสิ้น ไม่จำเป็นต้องร้อนใจไปชั่วขณะ มิสู้พวกเรากลับกันก่อน หากมีข่าวทางจวนอ๋องย่อมส่งคนมาแจ้ง”
ทุกคนต่างคิดอยากกลับกันนานแล้ว
จึงพากันลุกขึ้นเอ่ยลา
งานเลี้ยงที่จวนเจิ้นกั๋วกงเลิกราแล้ว ตอนฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋กลับจวน อวี๋จือหนิงก็เดินทางไปด้วย โดยฮูหยินหลิวจัดรถม้าส่งพวกนางกลับเป็นพิเศษ
เมื่อกลับถึงจวนกั๋วกง
สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋พลันมืดครึ้ม นางชี้หน้าซ่งซื่อด้วยความโกรธ “รถม้าวันนี้เป็นเจ้าจัดเตรียม เหตุใดจู่ ๆ จึงคลุ้มคลั่งขึ้นมา?”
ซ่งซื่อใจสะดุ้งเมื่อถูกซักถาม รีบอธิบายว่า “ท่านแม่กล่าวหาเจ้าค่ะ รถม้าเสียการควบคุม ข้าก็ไม่รู้สาเหตุเช่นกัน”
ซ่งซื่อเองก็สงสัยเรื่องนี้ยิ่งนัก
รถม้าที่เกิดเหตุถูกซ่งซื่อเปลี่ยนไปแล้ว เหตุใดรถม้าจึงยังเสียการควบคุมได้อีก?
นางหันไปมองอวี๋จือหนิงทันที
“ท่านย่า เป็นเพราะอาหนิงเกิดนึกอยากไปงานเลี้ยงขึ้นมา จึงรบเร้าท่านให้ไปด้วย มิเช่นนั้นท่านคงไม่ตกใจเช่นนี้” อวี๋จือหนิงก้าวออกมาขอขมา