เจียงไห่เฉายืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่ กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่น สายตาที่มองถงลั่วอีถึงกับเหม่อลอย
เขาใช้ชีวิตอยู่กลางทะเลมาหลายปี ทุกวันคลุกคลีอยู่กับอวนจับปลา คนที่พบเจอก็มีแต่ชาวประมงชายฉกรรจ์ ผู้หญิงที่เคยใกล้ชิดมีเพียงแม่แท้ ๆ กับน้องสาววัย 5 ขวบเท่านั้น
ความใกล้ชิดนุ่มนิ่มของถงลั่วอีทำให้สมองของเจียงไห่เฉาขาวโพลน เขาเดาไม่ออกเลยว่าวันนี้เธอทำตัวผิดปกติแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่
เธอไม่ได้บอกว่าเกลียดเขาที่สุดหรือไง?
เธอไม่ได้บอกว่าแค่เขาแตะตัวก็จะอาเจียนหรือไง?
ภาพถงลั่วอีที่คอยเหน็บแนมถากถางเขาตลอดเดือนที่ผ่านมาแวบขึ้นมาในหัว หัวใจที่กำลังเต้นระรัวของเขาค่อย ๆ สงบลง
นัยน์ตาดำสนิทจ้องถงลั่วอีที่อยู่ในอ้อมแขน ซึ่งดูเหมือนกำลังนึกเสียใจขึ้นมา จิตใจอันหวานชื่นที่เคยมีเหลืออยู่ตรงไหนกัน
ตอนนี้เหลือเพียงความระแวดระวังเต็มหัวใจ
มือที่เผลอกระชับเอวเธอแน่นขึ้นคลายลงเล็กน้อย เขาข่มความร้อนรุ่มที่พลุ่งพล่านอย่างควบคุมไม่ได้ในใจ เสียงแหบห้าวเจือแววเย้ยหยันและเพ่งพินิจ “คิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก?”
ถงลั่วอีเองก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปจริง ๆ
เธออยากลองดูเหมือนกันว่าเจียงไห่เฉาจะไหวหรือเปล่า แต่สภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวย
ยิ่งไปกว่านั้น จากจูบเมื่อครู่ เธอสัมผัสได้ชัดเจนแล้วว่าเจียงไห่เฉารังเกียจและระแวงเจ้าของร่างเดิมมากแค่ไหน
ถงลั่วอีรู้สึกว่าตัวเองทำเรื่องอย่างว่ากับคนที่ไม่มีใจให้เธอไม่ได้
แต่การนับถอยหลังภารกิจออกกำลังกาย 1 ชั่วโมงของระบบยังค้างอยู่ในหัว เธอต้องคิดหาวิธีอื่นแล้ว
มือที่กำคอเสื้อเขาเปลี่ยนเป็นโอบรอบคอ ถงลั่วอีเกาะติดอยู่บนตัวเขาทั้งร่าง
เจียงไห่เฉาไม่ขัดขืนการกระทำทุกอย่างของเธอ เพราะเขาอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่
ถงลั่วอีใช้ปลายจมูกถูคางเขาเบา ๆ ก่อนเอ่ยขอเสียงอ่อน “ฉันไม่ได้เล่นลูกไม้อะไร แค่รู้สึกหนาวไปทั้งตัว แล้วก็ปวดเมื่อยจนเดินไม่ไหว
คุณแรงเยอะ ช่วยแบกฉันเดินรอบพื้นที่เลนริมทะเลให้ครบ 1 ชั่วโมง ถือว่าได้ขยับร่างกายหน่อย ดีไหม?”
คำพูดนี้ฟังแล้วช่างน่าขันสำหรับเจียงไห่เฉา
ก่อนหน้านี้เธอหลบหน้าเขาราวกับเห็นงูเห็นแมงป่อง พอรู้ว่าไม่ได้ผล ตอนนี้ก็เปลี่ยนวิธีมาประจบเอาใจเขาก่อน แล้วค่อยหาทางกลั่นแกล้งเขาสินะ?
เขาอยากเห็นเหมือนกันว่าผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไร
เจียงไห่เฉาข่มความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านในใจ เก็บสีหน้าให้เรียบเฉย แล้วแสร้งทำเป็นว่าง่าย ก่อนตอบเสียงทุ้ม “ได้ ฉันจะแบกเธอ”
เขาปล่อยมือจากถงลั่วอี แล้วหันไปย่อตัวลงตรงหน้าเธอ
เสียงแหบห้าวไร้ความอบอุ่น “ขึ้นมา”
ถงลั่วอีมองแผ่นหลังแข็งแรงของเขา ความรู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยมเอ่อล้นขึ้นในใจ
เธอค่อย ๆ หมอบลงบนหลังเขา แล้วยกแขนโอบรอบคอ ผ่านผ้าหยาบเพียงชั้นเดียวก็สัมผัสได้ชัดถึงกล้ามเนื้อร้อนผ่าวและแข็งแกร่ง
สำหรับถงลั่วอีที่ตอนนี้ยังรู้สึกหนาวอยู่ เจียงไห่เฉาก็เหมือนกระเป๋าน้ำร้อนใบใหญ่
เธออดเอาแก้มถูไถไม่ได้ ก่อนถอนหายใจอย่างพึงพอใจ
เจียงไห่เฉาย่อมสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มของเธอ รวมถึงกลิ่นหอมที่ลอยอวลอยู่ตรงปลายจมูก
เขาขมวดคิ้ว ยื่นมือไปประคองข้อพับขาทั้งสองข้างของเธอ พอลุกขึ้นยืน เจียงไห่เฉาก็รู้สึกได้เพียงอย่างเดียว
เบามาก
เบายิ่งกว่าอวนจับปลาของเขาเสียอีก เจียงไห่เฉาเอียงหน้าเล็กน้อย แล้วสบเข้ากับดวงตากลมโตเป็นประกายของถงลั่วอี
ถงลั่วอียิ้มตาหยี สั่งอย่างไม่เกรงใจ “ไปกันเลย สหายเสี่ยวเจียง! มุ่งหน้าสู่ทะเล!”
เสียงใสกังวานของเธอทำให้เจียงไห่เฉาหลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
เขาก้าวเดินออกไป โดยไม่ทันสังเกตว่าฝีเท้าของตัวเองเบาสบายกว่าตอนเดินมาไม่น้อย
เมื่อกี้ยังเรียกสามีอยู่เลย ตอนนี้กลายเป็นสหายเสี่ยวเจียงแล้วหรือ?
เจียงไห่เฉาแบกเธอออกจากบ้าน ยังจงใจเหลือบมองห้องของแม่ แม้จะมีแสงเทียนสว่างอยู่ แต่แม่ก็ไม่ได้ออกมา
เขาแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนเดินพ้นประตูบ้าน
แสงจันทร์บางเบาทาบลงบนทางทรายและกรวดบนเกาะ ถงลั่วอีมองสำรวจรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น เธอคิดว่าเกาะทะเลก็คงมีหน้าตาแบบนี้ทุกแห่ง
บ้านเกิดของเธอในชาติก่อนก็มีสภาพแบบนี้ พุ่มไม้ ต้นมะพร้าว และทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา
ระหว่างทางพวกเขาพบผู้คนไม่น้อย แม้จะเป็นเวลากลางคืน แต่ก็ยังมีคนออกมานั่งรับลมหน้าบ้าน
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทุกคนต่างตกตะลึง
คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันบ้านเจียงที่ทะเลาะกันมาตลอดเดือน กลับสนิทสนมกันขนาดนี้เชียวหรือ?
วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง?
เดิมทีเจียงไห่เฉาก็ไม่ใช่คนช่างพูดอยู่แล้ว ส่วนเจ้าของร่างเดิมก็ไม่เคยมีมนุษยสัมพันธ์ดีกับใครในหมู่บ้าน จึงไม่มีใครเข้ามาทักพวกเขา
ทุกคนรอจนทั้งคู่เดินไปไกลแล้ว ถึงค่อยเริ่มซุบซิบนินทากัน
เจียงไห่เฉามั่นใจว่านี่ต้องเป็นแผนของถงลั่วอีแน่
เธอจงใจให้ชาวบ้านที่เดินผ่านเห็นภาพนี้ทั้งหมด กลับไปแล้วคงเอาเรื่องเขาไปพูดต่อหน้าคนอื่น ไม่ก็ใช้เรื่องนี้มาบีบบังคับ ทำให้เขาเสียหน้า
ผู้หญิงคนนี้ ตัวเล็กนิดเดียว หน้าตาก็สวย แล้วทำไมหัวใจถึงดำได้ขนาดนี้นะ
แสงจันทร์ทอดเงาร่างของทั้งคู่ให้ยาวเหยียด เงาที่อยู่ข้างหน้าข้างหลังซ้อนทับกันแนบสนิทบนพื้น คนหนึ่งร่างสูงใหญ่กำยำ อีกคนตัวเล็กบอบบาง ก่อนจะหลอมรวมเป็นเงาดำเดียวกัน
ถงลั่วอียื่นนิ้วเรียวยาวออกมาอย่างกะทันหัน แตะเงาที่พันเกี่ยวกันอยู่บนพื้นเบา ๆ ลมหายใจของเธอรินรดใบหูเขาจนรู้สึกจั๊กจี้
“ดูสิ เงาของเราหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันแล้วนะ”
ฝีเท้าของเจียงไห่เฉาชะงักเล็กน้อย เขาก้มตามองเงาของทั้งคู่
ความระแวดระวังในใจคลายลงเล็กน้อย ทว่าความอึดอัดในอกยังไม่จางหาย เขาตอบอย่างสงบว่า “ก็แค่เงาเท่านั้น”
ขอแค่เธอเป็นแบบนี้เหมือนตอนนี้ ต่อให้เธอจะทรมานเขา เขาก็ทนได้
ถงลั่วอีเบะปาก ไม่รู้จักโรแมนติกเอาเสียเลย
ระหว่างทางที่เดินไปตามชายหาด ถงลั่วอีแกว่งขาไปมา มือของเจียงไห่เฉามั่นคงมาก ต่อให้เธอแกว่งแรงแค่ไหน เขาก็ไม่ปล่อยให้เธอไถลลงแม้แต่นิดเดียว
จนกระทั่งเจียงไห่เฉาเดินตามที่เธอบอกมาถึงชายหาด เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังชัดขึ้นในหัวของถงลั่วอี
【ติ๊ง! ภารกิจออกกำลังกาย 1 ชั่วโมงเสร็จสิ้น
ค่าโชคดี +1 ขณะนี้ค่าโชคดีอยู่ที่ 63
ผลเสียทั้งหมดของร่างกายถูกกำจัด คุณฟื้นฟูกลับมามีสุขภาพแข็งแรงแล้ว
ได้รับรางวัลเป็นเส้นหมี่ขาว 2 ชั่ง ยาแก้ไอ 1 ขวด
ลูกอมนมกระต่ายขาว 0.5 ชั่ง เห็ดป่าสด 0.5 ชั่ง ซี่โครงแกะหมัก 0.5 ชั่ง
ส่งเข้าพื้นที่เก็บของในระบบแล้ว สามารถนำออกมาได้ทุกเมื่อ】
ถงลั่วอีดีใจจนตัวลอย แล้วกระโดดขึ้นบนหลังเจียงไห่เฉาทันที “ดีจังเลย!!”
เจียงไห่เฉาเกือบประคองเธอไว้ไม่อยู่ จึงดุว่า “อย่าขยับซี้ซั้ว!”
ถงลั่วอีแลบลิ้นใส่ ความรู้สึกอ่อนแรงในร่างกายหายไปแล้ว เธอดิ้นจะลงจากหลังเขา
เจียงไห่เฉาเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่า ถงลั่วอีไม่เพียงนิสัยแย่ แต่ยังดื้อรั้นอีกด้วย
เขาย่อตัวลง แล้วค่อยปล่อยเธอ
เห็นเธอนั่งยอง ๆ อยู่บนชายหาด ใช้มือขุดทราย เขาก็พูดอย่างจนใจว่า “ไม่กลัวมือเจ็บหรือไง?”
เขาพูดประชด เพราะรู้จักถงลั่วอีดี เธอถึงกับใช้ให้น้องสาวของเขาซักเสื้อผ้า มือของคนแบบนี้ไม่มีแม้แต่หนังด้าน ถ้าเดี๋ยวเกิดเจ็บขึ้นมา เธอคงร้องไห้อีก
ถงลั่วอีรู้สึกว่าข้างใต้นี้มีของดี เธอสัมผัสได้ตั้งแต่หลังจากค่าโชคดีเพิ่มขึ้นเมื่อครู่
แต่ที่เจียงไห่เฉาพูดก็มีเหตุผล เธอจึงเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานให้เขา
“สหายเสี่ยวเจียง ช่วยฉันขุดหน่อยสิ~”
ถงลั่วอียังยกมือชี้ไปยังชายหาดตรงหน้า
ใช่แล้ว ตรงนี้แหละ!
เจียงไห่เฉาถอนหายใจ รู้อยู่แล้วว่าการถูกเธอกลั่นแกล้งคงไม่จบลงง่าย ๆ หรอก
ช่างเถอะ ช่างเถอะ
พอเธอทรมานเขาจนพอใจแล้ว บางทีเธออาจยอมดีกับแม่และน้อง ๆ ของเขาบ้าง
เจียงไห่เฉายอมรับชะตากรรม ก้มเก็บก้อนหินที่ค่อนข้างเรียบขึ้นมา แล้วเริ่มขุด
เจียงไห่เฉาอัดอั้นเต็มอก ขุดลงไปลึกหลายสิบเซนติเมตรแล้วยังคิดจะขุดต่อ จู่ ๆ ถงลั่วอีก็ร้องเรียกให้หยุด
“สหายเสี่ยวเจียง นั่นอะไรน่ะ?”
เจียงไห่เฉาหรี่ตามอง จากนั้นก็ใช้มือแหวกทรายกับโคลนรอบ ๆ ออกทันที หอยหน่อไม้ทะเลตัวสมบูรณ์ฝังนิ่งอยู่ในโคลน ส่วนท่อเนื้อหนาอวบโผล่ออกมาด้านนอก
นี่มัน...
หอยหน่อไม้ทะเล?”