“ถงลั่วอี ฉันให้โอกาสเธอใช้ชีวิตสงบ ๆ มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ทำไมเธอต้องบีบให้ฉันทำแบบนี้ด้วย?”
เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าปนกลิ่นเค็มจาง ๆ ของลมทะเล กระแทกเข้าที่ข้างหูอย่างแรง จนถงลั่วอีปวดหัวตุบ ๆ
คำเตือนประโยคถัดมาหนักแน่นยิ่งกว่าเดิม มือใหญ่ร้อนผ่าวราวกับแผดเผากำรอบเอวบางนุ่มของเธอแน่น แรงบีบหนักหน่วงราวกับจะหักเอวเธอให้ขาด
“ตอนนี้เธอไม่ใช่คุณหนูตระกูลร่ำรวยอีกแล้ว ฉันขอเตือนให้ทำตัวดี ๆ ถ้ายังก่อเรื่องอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
“เธอก็คงไม่อยากให้ฉันแตะต้องหรอกใช่ไหม?”
ถงลั่วอีพยายามลืมตาที่หนักอึ้ง ภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อย
ในที่สุดเธอก็มองเห็นชายที่กำลังกักตัวเธอไว้
เขาสูงเกือบ 190 เซนติเมตร โครงร่างใหญ่โตดุจขุนเขา แม้สวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบแขนสั้น ก็ยังเห็นแนวกล้ามเนื้อแข็งแกร่งที่นูนขึ้นตรงหัวไหล่และต้นแขนได้อย่างชัดเจน
ผิวสีทองแดงถูกแดดและลมทะเลกัดกร่อนมานาน จนมีสีเข้มอ่อนสลับกัน มือที่กำเอวเธอไว้น่าหวาดหวั่นเป็นพิเศษ ฝ่ามือใหญ่หนา ข้อนิ้วหยาบกร้านและปูดนูน
สิ่งที่ทำให้ถงลั่วอีใจหายที่สุดคือดวงตาคู่นั้น
สันคิ้วหนากดต่ำ ดวงตาดำขลับลึกล้ำราวกับกระแสน้ำมืดใต้ทะเลลึก เต็มไปด้วยความรำคาญและเย็นชาอย่างไม่ปิดบัง ชั่วขณะหนึ่ง ถงลั่วอีรู้สึกว่าตัวเองอาจตายคามือเขา
นี่เธออยู่ที่ไหน?
ถงลั่วอีจำได้ว่าเพิ่งลาออกจากงาน และเตรียมไปพักร้อนที่ซานย่าเป็นเวลาหนึ่งเดือน
เธอนอนอาบแดดอยู่บนชายหาด ระหว่างที่เบื่อ ๆ ก็เปิดนิยายเกิดใหม่ย้อนยุคเรื่องดังที่สุดบนอินเทอร์เน็ตอ่าน
เดี๋ยวก่อน นิยายย้อนยุคเหรอ?
ถงลั่วอีปวดแปลบที่ศีรษะ ความอ่อนเพลียจากไข้สูงที่ยังหลงเหลือทำให้ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ทว่าความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอกลับหลั่งไหลเข้ามาในหัว
เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยาย
กลายเป็นตัวร้ายหญิงในนิยายย้อนยุคที่มีพระเอกเป็นศูนย์กลาง เป็นภรรยาที่ถูกส่งไปใช้แรงงานบนเกาะในชีวิตแรกของพระเอกนามเสิ่นเยี่ยนโจว
เดิมทีเจ้าของร่างเป็นคุณหนูจากครอบครัวฐานะดี แต่เมื่อครอบครัวประสบเคราะห์ เธอก็ถูกส่งไปใช้แรงงานบนเกาะ และเป็นเพื่อนวัยเด็กกับเสิ่นเยี่ยนโจว ปัญญาชนหนุ่มที่ถูกส่งลงชนบทมาพร้อมกัน
เสิ่นเยี่ยนโจวยังเห็นแก่ความผูกพันในวัยเยาว์ ไม่สนใจคำทัดทานของคนทั้งหมู่บ้าน ดึงดันแต่งงานกับเจ้าของร่างที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ
หลังแต่งงาน เขารับภาระทุกอย่างในบ้านไว้คนเดียว ทั้งออกทะเล ทำงานในไร่นา เก็บแต้มแรงงาน และดูแลเจ้าของร่าง แต่หลังการปฏิรูปและเปิดประเทศ ครอบครัวของเจ้าของร่างก็ได้รับการคืนความเป็นธรรมและกลับคืนสู่ฐานะเดิม
เธอกลับจากไปโดยไม่เหลือเยื่อใย ทิ้งเสิ่นเยี่ยนโจวที่ตรากตรำเลี้ยงดูเธอมาครึ่งชีวิต รวมถึงลูกน้อยสองคนไว้เบื้องหลัง แล้วกลับเข้าเมืองไปเสวยสุขกับชีวิตมั่งคั่งเพียงลำพัง ตลอดชีวิตไม่เคยมีข่าวคราวอีกเลย
ในชาติที่แล้ว เสิ่นเยี่ยนโจวตรากตรำอยู่ครึ่งชีวิต สุดท้ายกลับสูญเสียทั้งทรัพย์สินและคนรัก
เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เสิ่นเยี่ยนโจวสาบานว่าจะแก้แค้นนางเอก และจะไม่ทำให้หญิงสาวปัญญาชนที่แอบรักเขาต้องผิดหวัง
หนึ่งเดือนก่อน พระเอกเกิดใหม่และหลอกเจ้าของร่างให้ไปยังชายหาดเปลี่ยวไร้ผู้คน ก่อนผลักเธอตกทะเล แต่เจียงไห่เฉาผ่านมาพอดีและช่วยเธอไว้
บนเกาะในยุค 70 บรรยากาศยังอนุรักษนิยม แม้เขาจะช่วยชีวิตเธอ แต่เมื่อทั้งคู่มีสัมพันธ์ทางกายกัน ภายใต้การยุยงของเสิ่นเยี่ยนโจว เจียงไห่เฉาจึงจำใจแต่งงานกับเจ้าของร่าง
ทั้งสองแต่งงานกันมาครบหนึ่งเดือน ทะเลาะกันทุกวัน ต่างฝ่ายต่างเบื่อหน้ากัน เจียงไห่เฉารังเกียจนิสัยเห็นแก่ตัวและขี้เกียจของเจ้าของร่างจากใจจริง ไม่เคยแตะต้องเธอแม้แต่น้อย
เจ้าของร่างอารมณ์ร้าย ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันเจียงไห่เฉาออกทะเลไปจับปลาไกลฝั่งและยังไม่กลับบ้าน แม่สามีที่ร่างกายอ่อนแอและน้อง ๆ ที่ยังเล็กก็ไม่ใช่คนที่เธอชอบ อีกทั้งไม่มีใครคอยควบคุมเธอ
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีใครสังเกตว่าเจ้าของร่างถูกลมหนาวจนจับไข้สูง และเพิ่งสิ้นใจไปเมื่อครู่ วิญญาณจากอนาคตจึงเข้ามาแทนที่
พอเรียบเรียงสถานการณ์ในตอนนี้ได้ ถงลั่วอีก็ถึงกับมึนงงไปหมด
ขณะที่เธอกำลังสิ้นหวัง สวรรค์ยังซ้ำเติมเธออีก เสียงกลไกแข็งกระด้างดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยในหัว
【ติ๊ง! ระบบนักกิจกรรมผู้กระตือรือร้นผูกมัดสำเร็จโดยบังคับ】
【เป้าหมายหลักของระบบ: เรียนรู้จิตวิญญาณขยันขันแข็งและอุทิศตนของสหายนักกิจกรรม อดทนต่อความลำบาก ร่วมกันสร้างชีวิตที่ดีงาม】
【ภารกิจบังคับสำหรับมือใหม่: ออกกำลังกายต่อเนื่องหนึ่งชั่วโมง โดยคำนวณสะสมตามระยะเวลา】
【บทลงโทษเมื่อภารกิจล้มเหลว: เช้าวันถัดไปต้องแสดงเต้นเบรกแดนซ์ให้จบหนึ่งชุดต่อหน้าสาธารณชน ณ ลานว่างตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ทุกคนในหมู่บ้านและปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทต้องมาดู ไม่มีข้อยกเว้น】
ถงลั่วอี: “.......”
สวรรค์เจ้าขา ชาติที่แล้วฉันทำบาปมหันต์อะไรไว้หรือไง ชาตินี้ถึงได้บีบคั้นกันขนาดนี้?
“กำลังคิดอะไรอยู่?” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังมาจากเหนือศีรษะ
ถงลั่วอีเงยหน้าขึ้น สำหรับเจียงไห่เฉาแล้ว เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจเขา
ในต้นฉบับ แม้เจ้าของร่างจะร้ายกาจ แต่ผู้ชายคนนี้ก็ยังหาอาหารและเสื้อผ้ามาให้ สุดท้ายเขาทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงได้หย่ากับเธอ
เห็นอีกฝ่ายจ้องมองตัวเอง ถงลั่วอีก็รีบคิดหาทาง ดวงตาคู่สวยยังชื้นจากพิษไข้ ดูน่าสงสารราวกับลูกสุนัขตัวน้อย
“ฉันไม่ค่อยสบายค่ะ” ถงลั่วอีเอ่ยเสียงแผ่ว ยื่นมือไปจับเสื้อของเขาแล้วดึงเบา ๆ “ที่รัก ฉันเป็นไข้”
ร่างของเจียงไห่เฉาแข็งทื่อทันที แววตาก็เช่นกัน
ที่...ที่รักงั้นเหรอ?
แต่เขาแข็งค้างเพียงวินาทีเดียวก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว ก่อนหัวเราะเย็นชา “คราวนี้เธอคิดจะใช้เล่ห์กลอะไรอีก? แผนสาวงามหรือแกล้งเจ็บ?”
“ถงลั่วอี อย่าคิดว่าฉันจะใจอ่อน”
ถงลั่วอีไม่สนใจว่าเขาพูดอะไร ตอนนี้เธอแค่อยากทำภารกิจให้สำเร็จ
ต้องเต้นเบรกแดนซ์ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านเหรอ?
น่าอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีเลยนะ
เธอมองริมฝีปากบางของเจียงไห่เฉา ปลายจมูกขยับเล็กน้อย ถึงผู้ชายคนนี้จะมาดเถื่อนอยู่บ้าง แต่ก็รักสะอาด มีกลิ่นทะเลเค็ม ๆ จาง ๆ เท่านั้น
ถงลั่วอีกรอกตา ก่อนถามระบบในหัวว่า “ระบบ ออกกำลังกายสองคนก็นับเป็นการออกกำลังกายใช่ไหม?”
ระบบชะงักไปชั่วขณะ
【ผลการตัดสิน: มีผล สามารถนับรวมระยะเวลาได้】
ถงลั่วอีพอใจแล้ว “งั้นปิดเครื่องไปเลยนะ ฉากติดเรตห้ามแอบดู”
เจียงไห่เฉาเห็นเธอเงียบไปกะทันหัน ทั้งที่ถูกเขาเปิดโปงแผนการแล้วก็ยังไม่กรีดร้อง เถียงกลับ หรือด่าทอเหมือนทุกครั้ง
เขาพลันชะงักไปอย่างไร้เหตุผล มือที่กำเอวเธออยู่คลายแรงลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
คืนนี้เขาได้ยินพวกผู้หญิงในหมู่บ้านนินทาว่าเมียตัวเองเอาแต่ขี้เกียจและหาเรื่อง พอกลับบ้านจึงตั้งใจจะข่มขวัญเธอให้เข็ด จะได้กำราบนิสัยเอาแต่ใจแบบคุณหนูของเธอ
แต่การทะเลาะกันอย่างที่เขาคาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น คนตรงหน้าก้มตาลง ร่างบอบบางอ่อนแอสั่นน้อย ๆ ดูเปราะบางราวกับแค่ลมทะเลพัดมาก็หักได้
ไฟโกรธที่พลุ่งพล่านในใจเขากลับสะดุดลงอย่างน่าประหลาด ลูกกระเดือกหยาบกระด้างขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง
เขายังคงทำหน้าขรึม น้ำเสียงไม่อ่อนลงแม้แต่น้อย “ไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่ไหม? ต่อไปก็อยู่บ้านดี ๆ งานที่ควรทำก็ทำ ไม่มีใครตามใจเธอหรอก อย่าขี้เกียจอีก”
เขากำลังจะปล่อยมือแล้วถอยออกมา แต่ถงลั่วอีในอ้อมแขนกลับยื่นมือมาคว้าปกเสื้อของเขาไว้
เจียงไห่เฉาคิดว่าเธอจะตบหน้าเขา ก่อนหน้านี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น
แรงมือเธอน้อย ตบแล้วไม่เจ็บเท่าไร แต่เขาไม่ชอบ
เขาก้มหน้าลง กำลังจะดุเธอ ทว่าจู่ ๆ ใบหน้าสวยของถงลั่วอีในอ้อมแขนก็ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า
เรื่องนี้ช่างเป็นความลำบากของถงลั่วอีเหลือเกิน ชาติที่แล้วเธอไม่ใช่ว่าไม่เคยคบใคร
เจียงไห่เฉาสูงอย่างน้อย 190 เซนติเมตร ส่วนร่างเดิมของเธอตัวเล็กบอบบาง ร่างกายที่เพิ่งหายป่วยนุ่มนิ่มราวกับปุยนุ่น
เธอจึงทำได้แค่เหยียบหลังเท้าเขา มือข้างหนึ่งดึงปกเสื้อบังคับให้เขาก้มลง ส่วนอีกข้างก็เกาะคอเขาไว้อย่างลังเล
ริมฝีปากอุ่นนุ่มของเธอแทบไม่ได้สัมผัสริมฝีปากเขาอย่างเต็มที่ เพียงเฉียดผ่านริมฝีปากล่างที่ได้รูปและมีมุมคมของเขาเบา ๆ
ไออุ่นแผ่วบางที่ยังหลงเหลือหลังป่วยเจือด้วยกลิ่นหวานเฉพาะตัวของเธอ เบาราวกับสายลมพัดผ่านชายทะเล
แล้วก็เลือนหายไปในพริบตา